ตอนที่ 7 เมื่อจันทร์เต็มดวง

แอด...

ประตูห้องเปิดออก เจ้าของใจระทึก เห็นแฟนหนุ่มถือขวดไวน์พร้อมด้วยอาหารมา เธอปิดประตูลงเมื่อเข้าก้าวเข้ามาด้านใน ไวน์ถูกแช่เย็น อรุณลักษณ์จัดอาหารใส่จาน ไม่ทันไรร่างบางถูกโอบกอดจากด้านหลัง หัวใจหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความหวั่นไหว เธอหันมาเผชิญหน้ายิ้มเจือนๆ

“ทานอาหารก่อนสิคะ” หญิงสาวพยายามหาทางทำความสนิทสนม อย่างน้อยก็ขอให้ได้รับแอลกอฮอลล์สักนิดก็ยังดี เธอไม่เคยนอนกับผู้ชายมาก่อนเลย เพราะมัวแต่เรื่องมาก จนอายุล่วงเลยมาถึงตอนนี้ ก็ยังบริสุทธิ์อยู่

เขายอมปล่อยร่างบางเป็นอิสระแล้วนั่งบนเก้าอี้ สักพักอรุณลักษณ์ยกอาหารออกมาวางไว้ พาสต้าร้อนๆ มีควันพวยพุ่งน่าทาน เธอเปิดตู้เย็นหยิบไวน์เมื่อครู่มารินใส่แก้วสองใบ

“ชนกันหน่อยค่ะ” เธอชวน

แกร๊ง

ไวน์รสหวานปนขมลงคอลื่นไหลดีเสียจริง ใบหน้าขาวนวลเริมแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ คุณหมอหนุ่มทอดสายตามองเลือดในกายร้อนขึ้นมา วงหน้าของแฟนสาวช่างงดงามจับใจ มือใหญ่เอื้อมมาลูบไล้ใบหน้านั้นแผ่วเบา โน้มมาใกล้แล้วแนบริมฝีปาก

“อืม..” อรุณลักษณ์ครางแผ่ว เมื่อถูกควานหาความหวานอย่างละมุนละไม

มือเขาเริ่มเลื่อนไล้ไปตามร่างกายอย่างบางเบา แต่เรียกความหวาดหวั่นวิตกให้แก่หญิงสาวได้อย่างดี หัวใจเต้นระรัว เธอไม่แน่ใจต่อความรู้สึกตนเอง กระนั้นก็ยังแน่ใจว่าหมอครีสคิดอย่างไรกับเธอ ริมฝีปากหนาจุมพิตแผ่วเบาตรงซอกคอ สองคนสบตากัน

“เข้าไปในห้องนอนได้ไหม” ครีสถามเสียงพร่า

คนถูกถามพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ

หลังแตะฟูกหนา ร่างสูงทาบทับลงมาแนบริมฝีปากอีกครั้ง ครานี้มือหนาเริ่มเลื่อนไล้ไปทุกส่วนของร่างกาย แยกสาบเสื้อออกจากกัน เผยให้เห็นทรวงอกคู่งามขนาดพอเหมาะภายใต้บราเซียลูกไม้สีชมพู อรุณลักษณ์หายใจผะแผ่ว รู้สึกวาบหวามหวั่นไหวไปกับการกระทำของอีกฝ่าย มันเป็นสัญชาตญาณทางกาย เมื่อถูกเพศตรงข้ามปลุกเร้าเธอเชื่ออย่างนั้น เพราะแน่แก่ใจว่า หัวใจยังไม่ได้มีหมอครีสเต็มที่ เพียงแต่ไว้ใจชายคนนี้ ที่จะมอบกายให้ เขาคงทะนุถนอมไม่ผลีผลามแน่นอน

“อืม..” หญิงสาวร้องอย่างพึงพอใจ เมื่อถูกบีบเคล้นทรวงงามอย่างเบามือ

ไม่นานนักกางเกงขาสั้นก็ถูกรั้งออกไปอย่างง่ายดาย เธอไม่รู้สึกตัว รู้เพียงร่างกายกำลังตอบสนองอย่างเต็มที่ อากาศเริ่มร้อนขึ้น ร่างกายก็เฉกเช่นเดียวกัน มันร้อนเสียจนเหมือนไฟกำลังแผดเผาทั่วร่าง

“ฉันร้อน...” อรุณลักษณ์บอกเสียงเบา

เขาเงยหน้า “ร้อนหรือที่รัก คุณร้อนเพราะผมทำให้คุณร้อนต่างหาก อย่ากังวลไป ผมจะช่วยคลายร้อนให้คุณเอง”

ตึก ตึก

มือบางยกจับหน้าอกข้างซ้าย ริมฝีปากกัดแน่น ร่างกายบิดเร้ากระสับกระส่าย เกิดอะไรขึ้นกับเธออีกแล้ว ทำไมอาการแบบนี้มันถึงคอยเล่นงานอยู่เรื่อย หรือกำลังเป็นโรคหัวใจจริง เธอยกมือผลักดันแฟนหนุ่มออกห่าง

“ครีสคะ..” เสียงหวานแผ่วเบา ดวงตาฉ่ำปรือมองเขา

“เป็นอะไรหรือเปล่าอรุณ” เขาถาม แล้วขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัย

“ปะ...เปล่าค่ะ” คนถูกถามตอบปากสั่น

เธอส่ายหน้าขอบตาผ่าวร้อน ร่างกายแทบปริแตก มันร้อนเสียจนทนไม่ไหวแล้ว

ปัง!

เสียงประตูเปิดออก สองร่างในห้องหันมองดวงตาเบิกกว้าง อรุณลักษณ์หยิบผ้าห่มกระชับแน่น ครีสลุกยืนอย่างรวดเร็ว กางเขนปกป้องคนรัก

“พวกแกเป็นใคร!” ครีสตะโกนลั่น

ผลั่ก!

ไม่ทันได้คำตอบ หมอหนุ่มสลบไปทันทีด้วยฝีมือคนแปลกหน้า หญิงสาวลุกยืนกระโจนเข้าไปประคอง ทว่าเรียวแขนกลับถูกฉุดรั้งไว้

“ไปกับผม!”

“แกเป็นใคร ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวกรีดร้อง

เรวิโอ้ใช้เป่าลมแผ่วเบา ไม่นานนักอรุณลักษณ์สงบลง ดวงตานิ่งสนิทไร้การตอบสนอง เขาแบกเธอขึ้นบ่าแล้วพาไปยังหน้าต่าง กางปีกบินหายกับความมืดมิด ท่ามกลางแสงจันทรากำลังสาดส่อง

ตุบ!

เขาวางร่างหญิงสาวบนเตียงเจ้านาย ลูเซียสเดินเข้ามากอดอกทอดสายตามอง

“นางกำลังจะมีอะไรกับแฟนของนางครับเจ้านาย” เรวิโอ้รายงาน

“แฟนหรือ?” ลูเซียสย้อนถาม จำได้ว่าตอนนั้นไม่เคยเห็นเธอไปไหนกับใคร

“คงเพิ่งคบกันได้ไม่ถึงอาทิตย์”

ลูเซียสกระตุกยิ้มมุมปาก เพิ่งคบแต่นอนด้วยกันแล้ว ใช้ได้ทีเดียว ไม่คิดว่าหน้าสวยๆ ท่าทางหวงเนื้อหวงตัวจะไวไฟกับเรื่องจำพวกนี้

“ขอบใจมาก ไปลาดตระเวนเถอะ”

“ครับ” เรวิโอ้เดินออกจากห้องไป

ร่างสูงใหญ่ทรุดกายลงนั่งบนฟูกหนา มองใบหน้าของมนุษย์ผู้หญิง เธอเป็นคนจิตใจดี และเขาต้องการช่วยเหลือให้พ้นจากความทรมาน หากแต่มันยุ่งยากตรงที่เขาไม่อาจบอกความจริงได้ ว่าตนนั้นไม่ใช่มนุษย์ เธออาจหวาดกลัวและหลีกหนีเขาไป

พิษร้ายในตัวอรุณลักษณ์ จะกลายเป็นเครื่องมือทำลายเผ่าพันธุ์แวมไพร์ด้วยกัน และเลือดของเขาซึ่งผสมในร่างของเธอ หากถูกล่วงรู้ด้วยพวกสายเลือดใหม่ อาจทำให้เธอกลายเป็นเป้าหมาย เพราะเลือดนี้จะกลายเป็นอาวุธชิ้นสำคัญในการประหัตประหารกัน อรุณลักษณ์ต้องได้รับการคุ้มครองให้ปลอดภัย

“อื้อ!” พิษกำลังเล่นงาน ร่างกายเธอร้อนขึ้นอีกแล้ว

คนถูกพิษบิดเร้า เหงื่อโทรมกาย เขาตระกองกอดร่างเกือบเปลือยนั้นขึ้นมา เรวิโอ้พาเธอมาในสภาพนี้ได้อย่างไร คงจริงอย่างที่ลูกน้องเขาว่า เธอคงกำลังมีความสุขกับแฟนหนุ่มอยู่ และลูกน้องอาจเข้าไปขัดจังหวะเสียก่อน

“กรี๊ด!!” เธอกรีดร้องดิ้นรน มือฉีกทึ้งบราเซีย แล้วใช้เล็บจิกตัวเองจนเกิดรอย

ลูเซียสโถมกายกดท่อนแขนลงกับฟูกหนา ใช้เขี้ยวสะกิดจนเลือดออกในโพรงปาก แล้วแนบริมฝีปากควานหาความหวานราวกับคนกระหาย จุมพิตเนิ่นนาน เหตุใดมันชวนให้หัวใจเขาเต้นหนัก อรุณลักษณ์กำลังทำให้เลือดในกายจากเย็นเฉียบกลายเป็นร้อนขึ้นทุกขณะจิต

“อ่า...” เสียงหวานครางแผ่วออกมา ทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ

แวมไพร์หนุ่มจ้องมอง ใบหน้าสวยกำลังแสดงความต้องการ มันฉายชัดตรงริมฝีปากซึ่งกำลังเผยอเพื่อรอการฉกชิมอีกครั้ง หัวใจอันเคยเต้นช้ากลับกระตุกแรงขึ้น ร่างบางถูกรั้งเข้าหาแนบริมฝีปากอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีเรื่องการรักษาพิษในกายมาเกี่ยวข้อง ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความต้องการในส่วนลึกของเขา

ยิ่งควานหายิ่งต้องการ อีกทั้งเธอก็เรียกร้องตอบรับแม้ไม่ประสาสักเท่าไหร่นัก แต่มันกลับทำให้เขาอยากฉีกกระชากอาภรณ์อันน้อยนิดที่ห่มกายเจ้าตัวออกเสียเดี๋ยวนี้ ลูเซียสเกือบหลงลืมความเป็นตัวตน จนกระทั่งคนในอ้อมแขนค่อยๆ หยุดการตอบสนอง แล้วหลับตาลมหายใจสม่ำเสมอ เพราะพิษได้ทุเลาลงแล้ว แวมไพร์หนุ่มจำต้องปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ขยับกายออกห่างยกมือเสยผมเพื่อระงับความต้องการของตนเองเอาไว้

เขาระบายลมหายใจอันหนักหน่วงออกมา แล้วลุกยืนทอดมองคนบนเตียงซึ่งหลับสนิท จับผ้าห่มคลุมกายแล้วตัดสินใจเดินออกมาข้างนอก ริมระเบียงแสงจันทร์กำลังสาดส่องเข้ามา มันชวนให้คิดถึงเมื่อหลายร้อยปีก่อนเสียจริง