ตอนที่ 5 เมื่อจันทร์เต็มดวง

ตุบ!

ร่างบางถูกโยนลงบนเตียง เจ้าของร่างลืมตา ในกายกำลังร้อนราวกับมีไฟแผดเผา เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มใบหน้าและลำตัว เธอหยัดกายนั่งอย่างรวดเร็ว นัยน์ตากรอกไปมาอย่างสับสน ยกมือกุมขมับด้วยความปวดร้าว เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงรู้สึกเหมือนคนจับไข้ ผสมด้วยความต้องการบางอย่างพวยพุ่งไม่หยุดหย่อน

อรุณลักษณ์ปรับสายตาเข้ากับความมืด จดจ้องบรรยากาศรอบๆ หัวใจเต้นหนักขึ้นทุกขณะ เมื่อรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของตนเอง แต่เป็นสถานที่ที่เคยมาเยือนแล้วครั้งหนึ่ง เธอรีบหย่อนเท้าลงจากเตียง แล้วเดินมาตรงประตู แต่ไม่ทันได้เปิด เมื่อมันอ้าออกเสียก่อน

เธอผงะ ถอยหลังออกมา จ้องมองผู้มาเยือนแววตาตื่นตระหนก ทำไมเป็นเขาอีกแล้ว หมายความว่ายังไงกัน แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“คุณ!” หญิงสาวร้อง

ลูเซียสก้าวเข้ามา แล้วปิดประตูห้องลงตามเดิม เดินตรงไปยังหน้าต่างเปิดออก แสงจันทร์กำลังสาดส่องเข้ามา ดวงจันทร์จวนเจียนเต็มดวงทุกขณะ

ตึก ตึก

มือบางยกจับหน้าอก ร่างกายร้อนผ่าว ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาแดงก่ำมองมา

“ผมพูดอะไรไปคุณคงไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้ร่างกายคุณกำลังร้อนราวกับถูกไฟเผา” เขาบอกเสียงเบา แล้วก้าวเข้ามาใกล้

สติคนตัวเล็กเริ่มเลือนหาย กัดริมฝีปากเพื่อระงับอาการทางกายอย่างสุดกำลัง

“ร้อน...” เสียงหวานครางแผ่ว

เขากระตุกยิ้มมุมปาก กอดอกจ้องมองร่างตรงหน้ากำลังทุรนทุราย

“ฉะ...ฉันไม่ไหวแล้ว” เธอบอก

แควก!

ชุดพยาบาลขาดวิ่นด้วยแรงกระชาก อรุณลักษณ์ไม่อาจทนต่อความเร่งเร้าของพิษร้ายได้อีก สติเธอเลือนหายอย่างสิ้นเชิง

ลูเซียสยืนมองภาพนั้นนิ่ง ไม่นานนักพยาบาลสาวก็เปลือยเปล่าต่อหน้า เขาขบกรามแน่น เมื่อแสงจันทร์เต็มดวง ร่างสลักเสลาขาวราวกับงาช้างกำลังถูกแสงจันทราย้อมกาย มันช่างงดงามไร้ที่ติ ดวงหน้างดงามกำลังเผยอเย้าราวกับเชิญชวนให้เขาดอมดม

เธอทรุดกายลูบไล้ร่างกายตนเอง จนกลายเป็นรอยแดงตามเนื้อตัว ดิ้นรนกระสับกระส่าย คนมองกำมือแน่นแล้วเบือนหน้าหนี หัวใจเขากำลังกระตุกเต้นอย่างประหลาด เมื่อปรับอารมณ์ได้ลูเซียสก้าวเข้ามาใกล้ ย่อกายลงมือแตะต้องลงบนผิวกาย เจ้าของมันสะดุ้งผวากอดรัดไว้แน่น

“ฉันต้องการคุณ...” เธอกระซิบข้างใบหูแผ่วเบา

“เธอไม่เข้าใจ ว่ากำลังร้องขออะไรจากฉัน..” เขาเปรยเสียงเบา แล้วโอบอุ้มร่างเปลือยเปล่าไว้แนบกาย ก่อนวางลงบนเตียง

เจ้าของร่างเปลือยเปล่าไม่ยอมปล่อยมือ โอบรัดรอบคอไว้แน่น ริมฝีปากเผยอเย้าเชิญชวน ยามเขาแตะต้องมันทำให้เธอรู้สึกหวามไหว ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด รู้สึกอยากโอบกอด อยากให้เขามาครอบครอง

“ได้โปรด...ช่วยฉันที” ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา ในช่องท้องมันปั่นป่วน เรียวขาหนีบเข้าหากันแนบแน่น

อรุณลักษณ์ไม่อาจต่อต้านความต้องการ โน้มใบหน้าคมเข้มแล้วแนบริมฝีปากอย่างรวดเร็ว มือหนาลูบไล้แผ่นหลังแผ่วเบา แล้วเลื่อนต่ำถึงสะโพกบีบเคล้นคลึงเคล้า แล้วเลื่อนขึ้นมากอบกุมทรวงงาม

“อา....” เสียงหวานเผลอเปล่งออกมา

เขาถอนริมฝีปาก แล้วพิศมองใบหน้าอันงดงามของพยาบาลสาว หัวใจเขาเต้นโครมคราม มีบางอย่างที่คุ้นเคย

“ฉันไม่เคยทำอะไรกับมนุษย์ผู้หญิงตอนไม่รู้สึกตัว เอาไว้เธอรู้สึกตัวค่อยว่ากันดีกว่านะ” เขาผละห่าง ทว่าหญิงสาวกลับผวากอดไว้แน่น

“ทำไม ไม่ต่อล่ะคะ..” เธออ้อนวอน น้ำตาคลอ

เขาเชยคางมน แล้วกัดกระพุงแก้มจนเลือดออกมา

“ฉันไม่อยากทำอะไรเธอตอนนี้ เพราะถ้าทำเธออาจรับมันไม่ไหว ฉันไม่ได้เหมือนมนุษย์ผู้ชายคนอื่นหรอกนะสาวน้อย...”

“อื้อ!”

ยังไม่ทันได้ตอบโต้ ริมฝีปากถูกจุมพิตอย่างดูดดื่ม มือยกโอบรอบคออย่างรวดเร็ว เขาถอนริมฝีปากออกมาแล้วทอดสายตามอง

ตึก ตึก

มือบางยกจับหน้าอก ความร้อนทั่วกายค่อยๆ หายไป เธอฟุบลงบนฟูกหนาแล้วหลับใหลในที่สุด เขากระตุกผ้าห่มคลุมร่างเปลือยเอาไว้ แล้วเปิดประตูเดินออกมาจากห้อง

อรุณลักษณ์ขยับร่างกาย มันปวดเมื่อยจนเผลอครางแผ่ว ยกมือบีบขมับแผ่วเบา แล้วชันกายลุกนั่งระบายลมหายใจ เมื่อปรับตัวได้ ดวงตามองผ่านแสงสลัว ห้องมืดแต่ไม่สนิท แสงส่องลอดเข้ามาทำให้รู้ว่าเป็นตอนกลางวัน กลิ่นในห้องเหมือนดอกไม้ฤดูหนาว อากาศเย็นจนผิวกายลุกชัน

เธอตระหนักได้ว่า ห้องนี้ไม่ใช่ห้องของตนเอง และเมื่อมองไปข้างๆ กลับพบใบหน้าคมเข้มกำลังลืมตามองอยู่ หญิงสาวชะงักสีหน้าตื่นตระหนก รีบกระถดหนีจนผ้าห่มร่วงมาอยู่ตรงเอว ผิวกายกระทบอากาศ ก้มลงมองเห็นทรวงอกกำลังเปลือยต่อหน้าชายแปลกหน้า ที่เคยช่วยเอาไว้

“กรี๊ด!!” หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียง สับสนกับเหตุการณ์ มันเกิดอะไรขึ้น เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ลูเซียสหยัดกาย เผชิญหน้าแววตาเรียบนิ่ง จ้องมองมนุษย์ผู้หญิง ปล่อยให้เธอกรีดร้องจนพอใจ

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” เธอตวาดถาม แล้วกระชากผ้าห่มมาคลุมร่างกาย

“ผมพามา เพราะคุณไม่สบาย” เขาตอบตามตรง

“ฉันไม่เข้าใจ คุณพาฉันมาได้ยังไง ทำไมฉันไม่รู้ตัว!”

ชายหนุ่มเงียบแทนคำตอบ อธิบายอย่างไร พยาบาลคนสวยคงไม่เชื่อ และไม่เข้าใจ

“ตอบมาสิได้ยินไหม!”

“ผมพูดอะไร คุณก็คงไม่เข้าใจ มันเสียเวลาที่ผมต้องอธิบาย”

เธอต้องการลืม แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาให้จดจำ ครั้งแรกมันไม่เท่าไหร่ แต่นี้คือครั้งที่สอง ทุกอย่างมันผิดปกติ แม้กระทั่งตัวเขาด้วย

“คุณทำอะไรฉัน ใช่ไหม...” เสียงเริ่มแผ่วลง สบตาเพื่อหาคำตอบ กับเรื่องที่เกิดขึ้น

เขากระตุกยิ้มมุมปากแทนคำตอบ แล้วลุกยืน

“คิดว่ายังไงล่ะ นี่คุณไม่รู้ตัวเองเลยหรือไง ว่าถูกทำอะไรหรือไม่”

ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด เขาตอบเธอตามตรงไม่ได้หรือไง ต้องให้คิดเอาเอง ถึงไม่เกิดอะไรขึ้น แต่มันสงสัยเรือนร่างเธอไม่มีอะไรน่าสนใจเลยหรือไง ถึงหักห้ามตัวเองไม่ทำอะไรเลย

ริมฝีปากบางกัดแน่นเพื่อเก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ มองหาเสื้อผ้าตนเอง แต่มันขาดวิ่น เธอระบายลมหายใจ ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลย

“ผมให้คนเอาเสื้อผ้ามาให้แล้ว”

“ฉันอยากกลับบ้าน”

คนตัวใหญ่ขมวดคิ้ว “ตามใจ”

ชายหนุ่มก้าวมายืนตรงหน้าประตู จับลูกบิด แล้วหันมามองคนในห้องอีกครั้ง ก่อนเปิดแล้วเดินออกมายืนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับผู้หญิงคนนี้เข้าแล้วสิ