ตอนที่ 6 เมื่อจันทร์เต็มดวง

รถจอดเทียบหน้าห้องพัก อรุณลักษณ์เปิดประตูลงมา แล้วเข้าข้างในปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา หัวใจยังสั่นระรัวไม่หาย ไม่คิดว่าตนเองจะไปนอนบนเตียงชายแปลกหน้าอีกครั้ง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปอยู่ที่นั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

ก๊อก ก๊อก

หญิงสาวสะดุ้ง แล้วค่อยๆ ก้าวมายืนตรงประตู ส่องตาแมว เห็นร่างสูงยืนอยู่ด้านนอก ตัดสินใจเปิดประตู ครีสยิ้มกว้างยกถุงขนมให้ดู แล้วเดินเข้ามาข้างในวางมันไว้บนโต๊ะ

“ผมมาเยี่ยมครับ หายดีหรือยัง”

หญิงสาวยิ้มเจือนๆ “ดีขึ้นแล้วค่ะ”

“ผมเป็นห่วงนะครับ” เขาบอก แล้วสบตาคนสวย

อรุณลักษณ์เม้มริมฝีปาก ครุ่นคิด ชายผู้มีปริศนามากมาย กับชายที่อ่อนโยนและให้เกียรติเธอเสมอ ถึงเขาไม่ได้มีเสน่ห์เหลือล้น แต่อย่างน้อยเธอก็มั่นใจได้ว่า ครีสนั้นเป็นคนดีคนหนึ่ง และหวังดีต่อตนมาตลอด

“ขอบคุณนะคะคุณหมอ ที่เป็นห่วงฉัน”

ครีสยิ้มอ่อนโยน “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี”

หญิงสาวขยับเข้ามาใกล้ แล้วสบตา ทำอีกฝ่ายแก้มแดง

“คุณหมอรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่คะ” อรุณลักษณ์ถามตรงประเด็น แล้วจ้องมองเพื่อรอคำตอบ

คนถูกถามอึกอัก ทำหน้าไม่ถูก

“เอ่อ...”

“ฉันอยากรู้ว่าคุณหมอคิดยังไงกับฉันกันแน่ ถึงมาห่วงใย ทำดีด้วยแบบนี้ ทั้งๆ ที่คุณหมอก็มีสาวเล็กสาวใหญ่สนใจมากมาย” เธอรุกหนักมากขึ้น

“คือผม...”

“ว่ายังไงคะ”

“ผมรักคุณครับ!” ครีสตอบรัว เร็ว ก่อนช้อนสายตามอง

อรุณลักษณ์นิ่งครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ คลี่ยิ้ม เธอแค่ต้องการคำตอบอันแน่ชัด เพื่อตัดสินใจอะไรบางอย่าง แม้ความรู้สึกมีใครบางคนเข้ามาแทรกแซงตลอดเวลา

“คุณหมอแน่ใจแล้วเหรอคะว่ารักฉัน”

“แน่ใจสิครับ ถ้าไม่รัก ผมคงไม่เข้าไปพูดคุย หรือคอยถามเรื่องของคุณกับพยาบาลอลิสหรอกครับ”

มือข้างหนึ่งปิดปากกลั้นหัวเราะ เพราะเพื่อนเล่นเอาข้อความที่หมอถามมาบอกเสียหมดน่ะสิ เธอเลยแน่ใจว่า หมอครีสคิดอย่างไรกับเธอกันแน่

“แล้วคุณหมอ อยากให้เรื่องระหว่างเราไปถึงขั้นไหน”

คนถูกถามยิ้มกว้าง “คุณจะให้โอกาสผมเหรอครับ”

“ค่ะ ถ้าคุณหมอต้องการ”

ครีสหัวใจเต้นระรัวด้วยความยินดี สองปีที่เพียรพยายามออกดอกผลแล้ว

“คบกับผมได้ไหมครับอรุณ”

“ได้สิคะ” หญิงสาวตอบรับ

หมอหนุ่มถึงกับลุกยืน กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เมื่อสาวที่หลงรักยอมรับรักเสียที เขามั่นใจจะทำให้เธอมีความสุขให้ได้

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดออก ร่างสูงก้าวเข้ามาข้างใน สาวเท้าแล้วหยุดตรงโต๊ะ เจ้าของห้องนั่งเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่หันหลังให้ เขาหมุนกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมสองคู่สบกัน ผู้มาเยือนก้มศีรษะทำความเคารพ

“นางอยู่ในห้องกับผู้ชาย กระผมคาดว่าน่าจะเป็นแฟนหนุ่มของนาง” เรวิโอ้ ลูกน้องคนสนิทของลูเซียสรายงาน

ลูเซียสหรี่ตาลง แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก แก้วไวน์ถูกยกขึ้นมากระดกดื่ม

“จับตาดูให้ดีคืนพระจันทร์เต็มดวง อย่าให้นางอยู่กับใคร ไม่อย่างนั้นอาจเกิดเรื่องได้”

“ได้ครับเจ้านาย” เขาก้มศีรษะอีกครั้ง แล้วก้าวออกจากห้อง

เจ้าของห้องลุกยืน เดินไปหยุดตรงหน้าต่าง ทอดสายตามองผ่านความมืด ราตรีนี้ช่างเงียบงัน เงียบจนผิดปกติ พวกมันคิดทำการใหญ่อะไรกันอีก เขาแทบรอสะสางไม่ไหวแล้ว ขอแค่มันเคลื่อนไหวกันออกมาเท่านั้น จะได้รู้จักเขาดีเลยทีเดียว ไอ้พวกสายเลือดใหม่

“คืนนี้ขอผมไปค้างที่ห้องได้ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามแฟนสาว อรุณลักษณ์ชะงักเล็กน้อย สีหน้าครุ่นคิด “ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรนะครับ ผมไม่อยากฝืนใจคุณ”

เธอฝืนยิ้ม “ได้สิคะ”

ครีสดวงทอประกาย แอบจุมพิตหน้าผากเบาๆ แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่วายผิดปากอย่างอารมณ์ดี อลิสเข้ามาแทนที่ แล้วควงแขนเพื่อนพร้อมรอยยิ้ม

“อะไรกันเหรอ มีอะไรดีๆ บอกเราบ้างก็ได้นะอรุณ” อลิสรีบถาม

“เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไรหรอก”

“แหม... เราน่ะอยากรู้จริงๆ ว่าถึงขั้นไหนกันแล้ว หมอครีสแซ่บไหมล่ะอรุณ” อลิสหัวเราะคิกคัก

เพียะ!

มือตีต้นแขนเพื่อน แล้วเม้มปาก สีหน้าตำหนิ คนโดนตีเลยแสร้งหน้างอ

“ถามทำไมอลิส ไม่ถึงไหนกันเลย คบกันไม่กี่วันจะให้ไปนอนด้วยกันคงไม่ใช่หรอกจ้ะ”

“ถ้าเป็นเราเรียบร้อยไปแล้ว”

คนฟังตาโต “เราก็รู้ว่าอิสรเสรี แต่อย่าลืมนะว่ายังไงเราก็ยังเป็นคนไทย เราน่ะถือเรื่องพวกนี้ ถึงไม่ถือมากก็เถอะ ก็อยากจะมั่นใจสักหน่อยว่าคบกันยาว”

อลิสเข้ามากระซิบ “แล้วมั่นใจไหมว่ากับหมอครีสจะยาว”

เธอยิ้มบางๆ “มั่นใจอยู่นะ”

คนอยากรู้หน้างอ แล้วระบายลมหายใจด้วยความเสียดาย

“แย่จัง เราอยากลองหมอครีสดูสักที เป็นแฟนเพื่อนแบบนี้อดเลย” เธอแสร้งบ่น

อรุณลักษณ์บิดเนื้อเข้าด้วยความหมั่นไว้

“โอ้ย! เจ็บนะอรุณ” อลิสร้องลั่น มองเพื่อนด้วยความตระหนก

“พูดมาได้น่าเกลียดจริงเชียว!”

ยังไม่ทันได้สนทนาต่อ เสียงเรียกตัวดังขึ้น สองสาวรีบเดินทางไปยังห้องคนไข้ในทันที ระหว่างเส้นทางอรุณลักษณ์ยังคงกังวล ระหว่างเธอกับหมอครีส จะเป็นเช่นไรต่อไปกันแน่