บทที่ 9 หลี่เสวียนฮ่องเต้

หลังจากเขียนราชโองการประทับตราพระราชลัญจกรเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลี่เสวียนฮ่องเต้จึงได้พระราชทานม้วนราชโองการที่เป็นลายลักษณ์อักษรให้แก่รุ่ยอ๋องหลี่ไท่หลงอย่างเป็นทางการ หลี่ไท่หลงคุกเข่าลงรับราชโองการแล้วคำนับอย่างเต็มพิธีการ

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

“แม่ของเจ้าน่าจะอยากได้ยินเรื่องนี้จากปากเจ้า เจ้าไปพบนางด้วยตนเองสักครั้งเถิด หลงเอ๋อร์ท่านแม่ของเจ้านางรักเจ้ามาก เรื่องที่เกิดขึ้นหาใช่ความผิดของนาง แต่เป็นความผิดของข้าเจ้าจะพาลไปโกรธเคืองนางเช่นนี้ไม่ได้” เมื่อหลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงตรัสเช่นนี้รุ่ยอ๋องที่ยังคงคุกเข่าอยู่จึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“สตรีที่ทอดทิ้งครอบครัวของตนเองเพื่อตอบสนองความทะเยอทะยานจะสามารถรักผู้ใดได้อย่างจริงใจ เสด็จพ่อเองก็ทรงระวังพระองค์เอาไว้เถิดนางมีใจให้เสด็จพ่อสักกี่ส่วนกัน ทรงคิดไม่ได้จริงๆ หรือ ว่าแท้จริงแล้วในตอนนั้นนางหวังอยากให้ลูกครอบครองแค่เพียงตำแหน่งองค์รัชทายาทเพียงเท่านั้น” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยออกมาเช่นนี้แท่นฝนหมึกที่วางอยู่บนแท่นทรงพระอักษรก็ถูกหลี่เสวียนฮ่องเต้หยิบขึ้นมาแล้วปาเข้าใส่ใบหน้าของรุ่ยอ๋องในทันที

“... ทำไมเจ้าจึงไม่หลบ!” หลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงตรัสถามออกมาเมื่อเห็นว่าแท่นฝนหมึกกระแทกเข้ากับหางคิ้วของรุ่ยอ๋องจนปริแตก โลหิตสีแดงสดที่หยดลงมาทำให้หลี่เสวียนฮ่องเต้รีบเสด็จมาทอดพระเนตรบาดแผลด้วยพระองค์เองด้วยความปวดพระทัย

“ลูกเอ่ยวาจาล่วงเกินเสด็จพ่อ ถือว่าสมควรแล้ว” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยออกมาเช่นนี้ฝ่าพระหัตถ์ที่กำลังจะยื่นมาสัมผัสกับบาดแผลพลันชะงักไปในทันที

“วังหลวงแห่งนี้เมื่อเข้ามาแล้วก็ยากยิ่งนักที่จะยังเป็นเช่นเดิมได้ แม่ของเจ้าเองก็เช่นกัน เพื่อให้เจ้าได้ขึ้นไปตำแหน่งที่สูงที่สุด เพื่อให้เจ้าอยู่รอดปลอดภัยในวันข้างหน้า นางย่อมจะต้องวางแผนเพื่อเจ้าเป็นธรรมดา เพียงแต่ผู้คนสามารถควบคุมได้แต่ภัยธรรมชาติไม่อาจจะควบคุมได้ นางที่นั่งวางแผนในวังหลังจะสามารถล่วงรู้ได้อย่างไร ว่าทั้งบิดาและพี่ชายกำลังเผชิญกับสิ่งใดอยู่” หลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาด้วยความเศร้าเสียพระทัย

“ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของข้า ทั้งๆ ที่ เป็นใหญ่เหนือผู้คนแต่กลับไม่สามารถมอบความรู้สึกของการถูกปกป้องและความปลอดภัยในชีวิตให้แก่นางไม่ได้” เมื่อหลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงตรัสเช่นนี้รุ่ยอ๋องก็แค่นหัวเราะออกมา

“เสด็จพ่อจะทรงเชื่อเช่นนั้นก็ตามพระทัย อีกไม่นานลูกก็จะไปแดนเหนือแล้ว” เมื่อรุ่ยอ๋องตรัสเช่นนี้หลี่เสวียนฮ่องเต้ก็ทรงตวาดออกมาในทันที

“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าถ้าเจ้ารั้งอยู่ในเมืองหลวง ข้าจะส่งเงินช่วยเหลือไปที่แดนเหนือให้เจ้า แต่หากเจ้ากลับไปข้ารับรองได้เลยว่าแม้แต่เงินสักเหวินเดียวข้าก็จะไม่ให้เจ้า” ถ้อยคำประโยคนี้ของหลี่เสวียนฮ่องเต้ทำให้รุ่ยอ๋องคิดถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาได้ในทันที

“เสด็จพ่อทรงวางพระทัยเถิด ลูกก็คงจะเหมือนเสด็จพ่อที่ต้องรับฟังความต้องการของชายาก่อน หากนางอยากให้ลูกรั้งอยู่ที่นี่ลูกก็จะรั้งอยู่ตามใจนาง ดังนั้นเรื่องเงินที่ลูกร้องขอทรงเตรียมเอาไว้ได้เลย ลูกเชื่อว่านางคงจะรั้งอยู่ที่นี่อีกสักพัก รอให้การละเล่นของเสด็จพ่อและเจิ้งกั๋วกงจบสิ้นลงเมื่อไหร่ นางก็คงจะติดตามลูกกลับไปยังดินแดนทางเหนืออย่างแน่นอน” เมื่อเอ่ยจบสายตาของรุ่ยอ๋องก็ตวัดไปทางฉากกั้นอีกครั้งแล้วจึงได้ขยับกายลุกขึ้น

“โทสะของนางไม่ธรรมดาเลย หวังว่าท่านพ่อตาจะใคร่ครวญให้ดี” เมื่อเอ่ยจบรุ่ยอ๋องก็คารวะอำลาทั้งหลี่เสวียนฮ่องเต้และคนที่อยู่หลังฉากกั้นแล้วหลังจากนั้นจึงได้เดินจากไป

“จะทำอย่างไรดี เจ้าไม่อยากให้บุตรสาวแต่งเข้าตำหนักบูรพามาเป็นสะใภ้ของข้า แต่ยามนี้นางกลายเป็นสะใภ้ของข้าแล้วเหลือแค่เพียงข้าทำให้ตำแหน่งรัชทายาทตกเป็นของหลงเอ๋อร์ของข้าเพียงเท่านั้น เฝิงซวี่หนอเฝิงซวี่เจ้าวางแผนเล่นงานคนมาทั้งชีวิตเคยคิดบ้างไหมว่าจะมีวันที่เจ้าทำผิดพลาดเช่นนี้” หลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาพลางเสด็จไปทางด้านหลังฉากกั้น

“แค่จะยกตำแหน่งรัชทายาทให้พระโอรสองค์โตฝ่าบาทยังทรงทำไม่สำเร็จ ยามนี้แผนการของกระหม่อมก็แค่ผิดพลาดไปบ้างเพียงเท่านั้นยังไม่ถึงขั้นล้มเหลวไม่เป็นท่าหรอกพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเฝิงซวี่เอ่ยออกมาเช่นนี้หลี่เสวียนฮ่องเต้ก็ทอดถอนพระทัยออกมา

“ข้ามันไร้ความสามารถ แค่อยากจะยกตำแหน่งผู้สืบทอดให้โอรสองค์โตข้ายังทำไม่ได้เลย แต่เจ้ากลับไร้ความสามารถมากกว่า แค่พยายามจะสร้างความฮึกเหิมให้แก่บุตรชายคนโตก็ยังทำไม่สำเร็จเลย” ถ้อยคำของหลี่เสวียนฮ่องเต้ทำให้เฝิงซวี่นิ่วหน้า ยามนี้ค่ายวิหคเพลิงยังไม่มีการเคลื่อนไหว หรือว่าเขาจะต้องแสร้งตายไปจริงๆ ลูกชายของเขาจึงจะคิดได้

“ถึงอย่างไรเรื่องการยกเลิกการแต่งงานระหว่างบุตรสาวของกระหม่อมกับองค์รัชทายาทก็นับว่าสามารถทำได้สำเร็จแล้ว ทัพวิหคเพลิงของกระหม่อมรอดพ้นจากองค์รัชทายาทอย่างแน่นอนแล้ว ตอนนี้ทำได้แค่เพียงแสร้งปล่อยให้เรื่องราวเป็นไปตามแผนการขององค์ฮองเฮาไปก่อน หลังจากนั้นค่อยลงมือรวบแหขึ้นมาเพื่อจับตัวผู้คิดก่อการกบฏทั้งหมดเพียงเท่านั้น ส่วนหยวนเอ๋อร์เขาจะคิดได้หรือไม่ก็ช่างเขาเถิด” เฝิงซวี่เอ่ยออกมาพลางนิ่วหน้าเมื่อคิดถึงบุตรสาวของตนเอง

“ถ้าไม่มีรุ่ยอ๋องเข้ามายุ่ง แผนการก็คงจะราบรื่นมากกว่านี้ เหตุใดฝ่าบาทจึงต้องเรียกตัวรุ่ยอ๋องเข้าเมืองหลวงในช่วงนี้ด้วย ทรงตั้งพระทัยใช่หรือไม่” คำถามของเฝิงซวี่ทำให้หลี่เสวียนฮ่องเต้รีบส่ายพระพักตร์ในทันที

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าคนที่รังเกียจสตรีเป็นชีวิตจิตใจอย่างลูกชายของข้าจะไปชื่นชอบบุตรสาวของเจ้า และเท่าที่คนของเจ้ารายงานมาเป็นบุตรสาวของเจ้ามิใช่หรือที่เป็นฝ่ายไปหาลูกชายของข้าเอง ต่อให้ข้าเฉลียวฉลาดมากเพียงใดข้าก็ไม่มีทางจะวางแผนจนถึงขั้นทำให้บุตรสาวของเจ้าวิ่งไปหาหลงเอ๋อร์ของข้าได้หรอก ข้าบอกเจ้าแล้วว่าแค่ปลดนางจากตำแหน่งท่านหญิงก็พอ แต่เจ้ายังบอกให้ข้ายึดทรัพย์นางด้วย น่าสงสารหมิงเยวี่ย นางคงจะต้องรู้สึกอับจนหนทางมากเป็นแน่จึงได้วิ่งไปขอตำแหน่งพระชายาเอกจากหลงเอ๋อร์เช่นนั้น” เมื่อหลี่เสวียนฮ่องเต้ตรัสออกมาเช่นนี้เฝิงซวี่ก็กระอักโลหิตออกมา

“ซวี่! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง พิษในร่างยังถอนออกมาไม่หมดอีกหรือ” เมื่อหลี่เสวียนฮ่องเต้ตรัสถามเช่นนี้เฝิงซวี่ก็ส่ายหน้า

“พิษในร่างถอนหมดแล้ว แต่ความบอบช้ำภายในใจของกระหม่อมกลับรุนแรงกว่า บุตรชายก็แสร้งตายเพียงเพราะยอมพ่ายแพ้ให้กับความพิการของร่างกาย ส่วนบุตรสาวก็ช่างร้ายกาจยิ่งนัก เพื่อแก้แค้นบุรุษคนหนึ่งถึงกับเอาตัวเองไปมอบให้กับบุรุษอีกคน ตอนนี้ฝูเอ๋อร์ที่อยู่บนสวรรค์คงจะมองลงมาที่กระหม่อมด้วยความแค้นใจแล้วกระหม่อมเลี้ยงดูลูกๆ จนออกมาเป็นเช่นนี้ ยามนี้นางคงจะต้องแช่งชักหักกระดูกกระหม่อมอยู่แน่ๆ” คำพูดของเฝิงซวี่ทำให้หลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงทอดถอนพระทัยออกมาด้วยความอัดอั้นพระทัย

“ลูก เลี้ยงได้แต่ตัวเพียงเท่านั้น ดูอย่างหลงเอ๋อร์ของข้าสิทุกวันนี้ยอมอยู่แดนเหนือดีกว่ากลับเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง ตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ข้ากับมารดาของเข้าตั้งใจจะมอบให้เขากลับไม่ต้องการ ส่วนหยางเอ๋อร์นั้นแม้ภายนอกจะเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบแต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอย่างหลงผิด รู้ทั้งรู้ว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทไม่ใช่ของตนแต่กลับยังอยากแย่งชิงไป เขาถูกฮองเฮาชักจูงจนไม่มีความคิดเป็นของตนเองแล้ว แม้แต่สตรีในดวงใจก็ยอมทอดทิ้งได้เพื่อความเป็นใหญ่ของตนเอง” ถ้อยคำของหลี่เสวียนฮ่องเต้ทำให้เฝิงซวี่พลันทอดถอนใจตาม

หาก “ลูก” ของหลี่เสวียนฮ่องเต้เป็นแค่เพียงคุณชายทั่วไปในเมืองหลวงย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ “ลูก” ของหลี่เสวียนฮ่องเต้กลับเป็นองค์ชายของแคว้น ไม่ว่าพวกเขามีจิตคิดจะทำการใด ล้วนก่อให้เกิดผลกระทบกับคนทั้งแคว้น ในฐานะที่เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นย่อมไม่อาจจะนั่งมอง “ลูก” ของหลี่เสวียนฮ่องเต้ทำให้ดินแดนที่เขาใช้ทั้งหยาดเหงื่อแรงกายรวมไปถึงเลือดเนื้อแลกมาต้องได้รับความเดือดร้อนโดยไม่ลงมือทำสิ่งใดได้