บทที่ 8 พระชายาเอกของรุ่ยอ๋อง

เฝิงหมิงเยวี่ยกอดคอของรุ่ยอ๋องเอาไว้อย่างแนบแน่น นางกำลังคำนวณว่าตอนที่เขาโยนนางลงไปบนพื้นนางจะตกลงไปด้วยท่วงท่าไหนจึงจะเจ็บตัวน้อยที่สุด แต่ตอนที่เขาอุ้มนางเดินตรงไปเรื่อยๆ ผ่านประตูวงเดือนของเรือนชั้นในจนกระทั่งถูกพาเข้าไปในเรือนหลังหนึ่งที่น่าจะตั้งอยู่ใจกลางของตำหนักนางก็เริ่มมีความกังวลอีกอย่างขึ้นมา

“ท่านอ๋อง” เฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยถามขึ้นมาท่ามกลางความหวาดหวั่น ในใจก็เริ่มมีความกังวลว่ารุ่ยอ๋องกำลังคิดจะทำอย่างไรกับนาง ตอนนี้นางไม่กลัวว่าเขาจะโยนร่างของนางลงไปบนพื้นแล้ว แต่นางกำลังกังวลถึงความบริสุทธิ์ของตนเองมากกว่า ยิ่งพอเขาพานางเดินเข้าไปในห้องนอนนางก็พลันดิ้นรนเพื่อจะให้หลุดพ้นจากการโอบอุ้มของเขาในทันที

“ท่านอ๋อง ทำเช่นนี้ไม่เหมาะนะเพคะ” นางเอ่ยพลางถลึงตาใส่เขาในใจลอบคิดว่านางควรจะใช้ฝ่ามือสับต้นคอของเขาให้หลับไปเลยจะดีไหม แต่หลังจากนั้นนางจะรับโทสะจากเขาได้หรือเปล่าเฝิงหมิงเยวี่ยได้แต่ครุ่นคิดด้วยความกังวล ช่วงนี้นางมีเรื่องให้ต้องครุ่นคิดอยู่หลายเรื่อง ความสับสนวุ่นวายในหัวทำให้ในหัวของนางใกล้จะระเบิดออกมาเต็มทีแล้ว

“ในเมื่อตัดสินใจว่าจะแต่งกับข้าแล้ว ความบริสุทธิ์ของเจ้าก็คงจะเก็บเอาไว้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นตาแก่ในวังผู้นั้นไม่มีทางยอมให้เจ้าแต่งงานกับข้าแน่” เมื่อรุ่ยอ๋องตรัสเช่นนี้อาการต่อต้านของเฝิงหมิงเยวี่ยก็พลันลดลง นางปล่อยให้เขาวางนางลงบนเตียงตอนที่ร่างของเขาทาบทับลงมานางก็พลันหลับตาแน่นและบอกกับตนเองว่าที่เขาพูดมาล้วนถูกต้อง ตอนนี้นางเลือกเขาเป็นคู่ค้าแล้วนางจะต้องเชื่อใจเขานี่คือหลักการเบื้องต้นของคนทำการค้าเช่นนาง

“...” รุ่ยอ๋องจ้องมองคนงามที่หลับตาแน่นอยู่บนเตียงใหญ่ของตนเอง ดวงหน้างามแม้ว่าจะหลับตาลงร่างกายไร้การต่อต้านแล้ว แต่ว่าน้ำตาเม็ดโตที่ไหลรินลงมาของนางทำให้เขาที่เดิมทีตั้งใจว่าจะกลั่นแกล้งนาง ตอนนี้กลับทำใจกลั่นแกล้งนางไม่ลงไปเสียแล้ว

“ข้าน่ารังเกียจจนถึงขั้นที่ทำให้เจ้าต้องร้องไห้ออกมาเชียวหรือ” รุ่ยอ๋องเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เขาขยับตัวลุกขึ้นมานั่งดึงสาบเสื้อให้เข้าที่แล้วหันหลังให้นาง

“...” เฝิงหมิงเยวี่ยที่พึงจะรู้ตัวว่าเมื่อครู่นี้นางหลั่งน้ำตาออกมา นางขยับตัวลุกขึ้นมานั่งยื่นมือไปดึงชายแขนเสื้อของเขาเอาไว้แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“หม่อมฉันหาได้รังเกียจท่านอ๋อง ก็แค่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็เลยทั้งหวาดกลัวและทำตัวไม่ถูก ขอท่านอ๋องอย่าได้ทรงกริ้วหม่อมฉันเลยนะเพคะ” เมื่อเฝิงหมิงเยวี่ยเอ่ยออกมาเช่นนี้รุ่ยอ๋องก็หันร่างมาทางนาง ดวงหน้าอันงดงามของนางมีร่องรอยของการหวาดหวั่นออกมาให้เห็นบนสีหน้าอย่างชัดเจน นางกัดริมฝีปากแน่นแล้วเอ่ยกับเขาออกมาตามตรง

“เรื่องนั้น...มามาในวังเคยอบรมหม่อมฉันมาบ้างแล้ว หม่อมฉันจะพยายามไม่ทำให้ท่านอ๋องต้องเสียอารมณ์” นางพึมพำออกมาด้วยความเขินอายแล้วยื่นใบหน้ามาหาเขาตั้งใจว่าจะจุมพิตที่ริมฝีปากของเขาเพื่อทำสิ่งที่นางคิดว่ารุ่ยอ๋องตั้งใจจะทำกับนางให้เสร็จสิ้น แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือรุ่ยอ๋องดันใบหน้าของนางเอาไว้แล้วพูดกับนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้าจะให้พ่อบ้านจัดเรือนให้เจ้า เจ้าและสาวใช้จงย้ายไปอยู่ที่เรือนแห่งนั้น น้องรองของข้าแม้ภายนอกจะสุภาพอ่อนโยนแต่กลับเห็นแก่ตัวและหวงแหนทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของตนเอง ข้าเกรงว่าทันทีที่เจ้ากลับไปที่จวนเก่าหลังนั้น เจ้าคงจะต้องถูกจับตัวไปตำหนักบูรพาแน่” เมื่อเอ่ยจบรุ่ยอ๋องก็ขยับกายลุกขึ้น เขาดึงชายแขนเสื้อของตนเองออกจากมือของนางแล้วเอ่ยกับนางอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้าจะขอรับเงินหนึ่งแสนตำลึงของเจ้าเอาไว้ วันนี้ข้าจะเข้าวังไปทูลเสด็จพ่อเรื่องที่จะแต่งกับเจ้า พิธีแต่งงานของพวกเราอาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างของเจ้ารอง แต่เจ้าวางใจได้ข้าจะพยายามชดเชยเรื่องนี้ให้เจ้าในภายหลัง” เมื่อเอ่ยจบเขาก็รีบร้อนเดินออกจากห้องไปในทันที ทิ้งให้เฝิงหมิงเยวี่ยนั่งมึนงงอยู่บนเตียงใหญ่ของเขาตามลำพัง

เมื่อพบหน้าพ่อบ้านใหญ่สิ่งแรกที่รุ่ยอ๋องทำก็คือสั่งให้พ่อบ้านไปจัดเรือนให้เฝิงหมิงเยวี่ย “เจ้าไปจัดเรือนให้คุณหนูเฝิงและคนของนางเข้าพัก”

“บ่าวจัดเตรียมเรือนให้คุณหนูเฝิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้คนของนางกำลังช่วยกันขนย้ายข้าวของไปที่เรือนแล้ว” เมื่อพ่อบ้านเอ่ยเช่นนี้รุ่ยอ๋องก็พลันหรี่ตาลงแล้วเอ่ยถามพ่อบ้านด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้ายังไม่ทันสั่งเจ้าก็ลงมือจัดเตรียมเรือนแล้วหรือ รู้ได้อย่างไรว่าจะช่วยเหลือนาง”

“ท่านอ๋อง มีสตรีนางใดบ้างที่ท่านอ๋องทนโอบกอดได้นานถึงเพียงนี้โดยไม่รังเกียจ ยังไม่นับว่านางเป็นคนมีเงิน แต่ท่านอ๋องขาดแคลนเงิน เพียงเท่านี้บ่าวก็รู้แล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะว่าท่านอ๋องต้องตอบตกลงรับข้อเสนอของนาง” เมื่อเอ่ยจบพ่อบ้านก็เดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยกับรุ่ยอ๋องด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“คุณหนูเฝิงและคนของนางล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ พวกนางเก็บงำฝีมือเอาไว้เช่นนี้ท่านอ๋องต้องระวังให้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ หากวันหน้าท่านอ๋องทำผิดต่อนางขึ้นมาบ่าวเกรงว่าจะไม่ใช่แค่การทอดทิ้งไปแต่งกับผู้อื่นอย่างที่นางทำกับองค์รัชทายาท แต่อาจจะ...” พ่อบ้านเอ่ยพลางยกมือขึ้นมาทำท่าปาดคอให้รุ่ยอ๋องดู แล้วจึงได้หัวเราะ หึหึ แล้วเดินจากไปทิ้งให้รุ่ยอ๋องยืนทำสีหน้าบึ้งตึงอยู่เพียงลำพัง

“ผู้ใดจะกล้าทำผิดต่อนางกัน ข้าไม่ใช่คนโง่เหมือนน้องรองเสียหน่อย” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยจบก็ยกฝ่ามือขึ้นมาดู เขามั่นใจว่ากลิ่นหอมจากร่างกายของนางน่าจะยังคงติดตัวเขาอยู่ ยังมีความอ่อนนุ่มที่เมื่อครู่นี้ฝ่ามือของเขาได้สัมผัสอีก เขาไม่ได้รู้สึกว่าน่ารังเกียจเลยสักนิด ที่สำคัญเขารู้สึกว่าสตรีผู้นี้ทำให้เขาอยากจะลิ้มลองจนแทบจะห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่แล้ว...

“ไม่ได้การข้าต้องรีบไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อก่อนน้องรองเสียแล้ว” เมื่อเอ่ยจบรุ่ยอ๋องก็รีบเดินทางเข้าวังหลวงในทันที

ทันทีที่รุ่ยอ๋องไปขอเข้าเฝ้าหลี่เสวียนฮ่องเต้ก็รีบมีรับสั่งให้เขาเข้าเฝ้าในทันที ห้องทรงพระอักษรเต็มไปด้วยความกดดันล่องลอยอยู่ในอากาศ พอหลี่เสวียนฮ่องเต้หันมา พระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ทำให้รุ่ยอ๋องรีบก้มหน้าลงเพื่อเก็บงำรอยยิ้มของตนเอง

“เสด็จพ่อคงจะทรงทราบแล้ว ลูกถูกใจคุณหนูสกุลเฝิงตั้งใจจะรับนางเป็นพระชายาเอกของลูก” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้หลี่เสวียนฮ่องเต้ก็ปัดกองฎีกาลงไปบนพื้น

“ทำไมจึงต้องเป็นนาง บิดาของนางคือผู้ใดเจ้าไม่รู้หรือ” เมื่อหลี่เสวียนฮ่องเต้ทรงตรัสเช่นนี้รุ่ยอ๋องก็เงยใบหน้าขึ้นแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“กระหม่อมรู้ดีว่าบิดาของนางคือผู้ใด และกระหม่อมก็ไม่เชื่อด้วยว่าเจิ้งกั๋วกงคิดจะลอบสังหารเสด็จพ่อ กระหม่อมไม่รู้หรอกว่าเสด็จพ่อกับเจิ้งกั๋วกงกำลังวางแผนการใดกันอยู่ แต่เฝิงหมิงเยวี่ยไม่ควรจะต้องเผชิญหน้ากับการถูกผู้อื่นดูถูกและเหยียบย่ำเช่นนี้” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยเช่นนี้หลี่เสวียนฮ่องเต้ก็พลันนิ่งงันไปครู่หนึ่งรุ่ยอ๋องจึงได้เอ่ยออกมาตามตรง

“เสด็จพ่อจะไม่ทรงช่วยเหลือลูกก็ได้ ความแล้งพระทัยของเสด็จพ่อลูกพอจะคาดเดาได้อยู่แล้ว แต่เรื่องพระชายาของลูก ลูกขอยืนยันว่าจะต้องเป็นนางเพียงเท่านั้น ที่สำคัญลูกกับนางมีอะไรกันไปแล้วและยามนี้นางก็พักอยู่ที่จวนของลูก หากเสด็จพ่อไม่รีบพระราชทานสมรสให้ลูก เกรงว่าวันหน้าหลานคนแรกที่เกิดจากพระโอรสองค์โตของเสด็จพ่ออาจจะกลายเป็นลูกนอกสมรสก็เป็นไปได้” เมื่อรุ่ยอ๋องเอ่ยเช่นนี้ก็มีเสียงสิ่งของตกลงไปบนพื้นทางด้านหลังฉากกั้นทำให้หลี่เสวียนฮ่องเต้ขว้างปาข้าวของลงไปบนพื้นและระเบิดโทสะออกมาในทันที

“ไอ้ลูกไม่รักดี! สักวันข้าคงจะต้องตายด้วยมือเจ้า” เมื่อเอ่ยจบก็ทรงหันพระพักตร์ไปทางต่งกงกงแล้วตรัสออกมาด้วยพระสุรเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอพระทัย

“ประกาศราชโองการออกไป เฝิงหมิงเยวี่ยเพียบพร้อมทั้งคุณธรรมและจริยธรรมข้าขอแต่งตั้งนางให้เป็นพระชายาเอกของรุ่ยอ๋อง อีกสองวันวังหลวงจะจัดพิธีอภิเษกให้รุ่ยอ๋อง ขอเชิญข้าราชบริพารมาร่วมฉลองในวังหลวงด้วย” ต่งกงกงรีบขานรับแล้วออกไปประกาศราชโองการในทันที...