ตอนที่ 11: กลิ่นน้ำมันมวย และชัยชนะก้าวแรก

30 สิงหาคม 2540

เสียงรองเท้าผ้าใบยี่ห้อแพน (Pan) และนันยางนับร้อยคู่เสียดสีกับพื้นยางสังเคราะห์ดัง เอี๊ยดอ๊าด ประสานไปกับเสียงหวดลูกขนไก่ที่ดังก้องกังวานราวกับเสียงประทัด มันเป็นซิมโฟนีแห่งความดุดันที่ดังกระหึ่มอยู่ภายในอาคารยิมเนเซียมขนาดใหญ่ของสนามกีฬาเขต

อากาศภายในยิมเนเซียมค่อนข้างอบอ้าวแม้จะเปิดพัดลมระบายอากาศตัวยักษ์ กลิ่นของสเปรย์ฉีดแก้ปวด กลิ่นน้ำมันมวยที่ร้อนระอุ และกลิ่นเหงื่อของนักกีฬาวัยรุ่น ลอยคละคลุ้งผสมปนเปกันจนกลายเป็น ‘กลิ่นของการแข่งขัน’ ที่รินรดาคุ้นเคยและหลงใหลมาตั้งแต่เด็ก

ทว่าวันนี้... ความรู้สึกของเธอกลับต่างออกไปจากทุกครั้ง

รินในชุดกีฬาเสื้อคอปกสีเหลืองสลับดำ ซึ่งเป็นสีประจำ ‘สโมสรสายฟ้า’ นั่งตัวเกร็งอยู่บนอัฒจันทร์ไม้ด้านข้างสนาม เสื้อตัวนี้เป็นเสื้อที่สโมสรแจกให้ฟรี มันมีขนาดใหญ่กว่าไซส์จริงของเธอไปหนึ่งเบอร์ ทำให้ช่วงไหล่ดูตกเล็กน้อย แต่รินก็จัดการยัดชายเสื้อใส่ในกางเกงกระโปรงสีดำอย่างทะมัดทะแมง

เมื่อก่อน ตอนที่เธอยังเป็นตัวแทนของโรงเรียนสตรีชื่อดัง เธอจะมีเต็นท์พักนักกีฬาติดแอร์ มีสปอนเซอร์แจกน้ำดื่มมียี่ห้อ มีรุ่นน้องคอยพัดลมให้ แต่ในวันนี้ ฐานะนักกีฬาอิสระ(ที่เพิ่งได้สังกัดสโมสรเล็กๆ) เธอมีเพียงกระเป๋าไม้แบดมินตันใบเก่า และ...

แปะ!

ความเย็นจัดประทับลงบนแก้มใสจนรินสะดุ้งสุดตัว เด็กสาวหันขวับไปมอง ก็พบกับถุงพลาสติกใส่น้ำแข็งแช่น้ำอัดลมสีดำที่มัดปากถุงด้วยหนังยางวงสีแดง ถูกยื่นมาแนบแก้มเธอโดยฝีมือของ 'ผู้จัดการส่วนตัวหน้าตาย'

"นั่งหน้าซีดเป็นไก่ต้มต้อนรับวันสารทจีนเลยนะครับ คุณรินรดา" เขตต์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีเขียวขี้ม้าทับเสื้อยืดสีขาว ปลดกระดุมบนสองเม็ดดูสบายๆ แต่ที่ขัดกับลุคพนักงานร้านเช่าวิดีโอคือ บนบ่าของเขาสะพายกระเป๋าเป้ใบเขื่องที่อัดแน่นไปด้วยผ้าขนหนู สเปรย์แก้ปวด ขวดน้ำ และลูกขนไก่สำรอง

"ฉันไม่ได้หน้าซีดสักหน่อย! แอร์มันเย็นต่างหาก!" รินแก้ตัวน้ำขุ่นๆ รับถุงน้ำอัดลมมาดูดดับกระหาย "แล้วนี่นายไปซื้อมาจากไหนเนี่ย หน้าโรงยิมมีขายด้วยเหรอ"

"รถเข็นลุงหน้าประตูทางเข้านั่นแหละครับ ถุงละห้าบาท ประหยัดกว่าไปซื้อน้ำอัดลมกระป๋องข้างในตั้งเยอะ" เขตต์ทิ้งตัวลงนั่งบนอัฒจันทร์ข้างๆ เธอ สายตาคมกริบกวาดมองลงไปยังสนามแข่งขันทั้งแปดคอร์ทที่กำลังทำการแข่งขันในรอบแรกของรุ่นอื่นๆ "มือสั่นขนาดนี้... ตื่นสนามเหรอครับ?"

รินก้มมองมือตัวเองที่กำลังสั่นน้อยๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ ยอมรับความจริง

"นิดหน่อยน่ะ... ก็ฉันไม่เคยลงแข่งในนามสโมสรนี่นา พอไม่มีป้ายชื่อโรงเรียนแปะอยู่ที่หลัง มันก็รู้สึกโหวงๆ เหมือนตัวเองตัวเล็กลงยังไงก็ไม่รู้... นายดูพวกนั้นสิ"

รินพยักพเยิดหน้าไปทางฝั่งตรงข้ามของยิมเนเซียม

ที่ตรงนั้น... คือจุดรวมพลของนักกีฬาจาก 'โรงเรียนสตรีศรีพัฒนา' โรงเรียนคู่แข่งและอดีตเป้าหมายที่รินเคยอยากย้ายไปเรียน

นักกีฬาทุกคนสวมเสื้อแจ็กเก็ตวอร์มสีขาวขลิบทองดูหรูหรา มีโค้ชและผู้ช่วยนับสิบคนคอยดูแล และที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มนั้นคือ 'พิม' หรือพิมชนก

พิมกำลังยืนฟังแผนการเล่นจากโค้ชดนัย ใบหน้าเรียวเล็กของเธอเรียบตึง เยือกเย็น และเต็มไปด้วยสมาธิที่แผ่รังสีข่มขวัญคู่แข่งไปทั่วบริเวณ แม้ว่าเมื่อคืนก่อน รินจะเพิ่งได้คุยกับ 'หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้' ในห้องแชท Pirch98 จนรู้สึกสงสารและเห็นใจเพื่อนนิรนามจับใจ แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง พิมชนกก็ยังคงเป็นไอดอลและกำแพงสูงตระหง่านที่รินต้องข้ามไปให้ได้อยู่ดี

ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตา พิมเบือนหน้ามาทางอัฒจันทร์ฝั่งที่รินนั่งอยู่

ดวงตาของเด็กสาวทั้งสองคนประสานกันกลางอากาศ พิมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอฉายความประหลาดใจแวบหนึ่งที่เห็น 'คุณหนูรินรดา' ผู้ถูกยุบชมรม สามารถหาทางกลับมายืนอยู่ในทัวร์นาเมนต์นี้ได้สำเร็จ ในขณะที่รินเชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากบางเม้มแน่น ยืดหลังตรงเพื่อประกาศให้คู่แข่งรู้ว่า เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อยอมแพ้

พิมไม่ได้ยิ้มหรือทักทาย เธอเพียงแค่ดึงสายตาเกรี้ยวกราดกลับไปที่คอร์ทแบดมินตันตามเดิม

"คู่แข่งของคุณ... ดูน่ากลัวสมคำร่ำลือนะครับ" เขตต์เอ่ยทำลายความเงียบ เขาเองก็มองเห็นการปะทะทางสายตาเมื่อครู่นี้ "รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนน้ำอัดลมในถุงผมแทบจะแข็งเป็นน้ำแข็ง"

"ใช่ไหมล่ะ... พิมน่ะเก่งมากๆ เลยนะ" รินตอบเสียงแผ่ว ความมั่นใจลดลงไปอีกระดับ "ตอนที่อยู่สโมสรสายฟ้า โค้ชชัยก็สอนเทคนิคให้ฉันเยอะก็จริง แต่ฉันมีเวลาซ้อมเต็มรูปแบบแค่สัปดาห์ละสามวันเอง... พอมาเห็นการเตรียมตัวของพวกนั้นแล้ว ฉันแอบกลัวว่าหยาดเหงื่อของฉันมันจะยังไม่พอ"

เขตต์ละสายตาจากฝั่งสตรีศรีพัฒนา หันมามองผู้หญิงตัวเล็กๆ ข้างกาย ที่ตอนนี้ความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งแบบคุณหนูกำลังถูกความหวาดหวั่นกัดกิน

ชายหนุ่มไม่ได้พูดปลอบประโลมด้วยคำหวานหู เขาเพียงแค่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต หยิบนาฬิกาจับเวลาดิจิทัลสีดำขึ้นมา แล้วกดปุ่ม ติ๊ด "รินรดา... หันมามองนี่"

รินหันไปมองหน้าจอเล็กๆ ที่ตัวเลข 00:00:00 กำลังกะพริบ

"คุณจำได้ไหมว่า ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ตัวเลขบนหน้าจอนี้มันเดินไปแล้วกี่ชั่วโมง?" เขตต์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงราวกับเสาเข็ม "คุณวิ่งสปรินต์สลับฟุตเวิร์กบนพื้นปูนสากๆ ไปทั้งหมดสี่ร้อยยี่สิบรอบ... คุณตีลูกขนไก่พลาสติกขาดไปแปดสิบห้าลูก......"

เขตต์เงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้าง

"คุณอาจจะไม่มีแอร์เย็นๆ ไม่มีสปอนเซอร์หลักแสน... แต่หยาดเหงื่อทุกหยดของคุณที่รดลงบนลานใต้ทางด่วนนั่น ผมเป็นคนจับเวลาและนั่งดูมันมาด้วยตาตัวเอง... เพราะฉะนั้น อย่ามาดูถูกหยาดเหงื่อของตัวเองเด็ดขาด"

ชายหนุ่มเคาะปลายนิ้วลงบนหน้าผากเนียนของเธอเบาๆ หนึ่งที ป๊อก! เหมือนที่เคยทำเพื่อเรียกสติ

"คุณเก่งกว่าที่คุณคิดนะครับ ยัยตัววุ่น"

สัมผัสแผ่วเบานั้นเหมือนสวิตช์ไฟที่เปิดให้ความมุ่งมั่นในหัวใจของรินสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ความกังวลและความกลัวมลายหายไปราวกับหมอกที่ถูกแสงแดดแผดเผา รินมองใบหน้าเรียบเฉยของผู้ชายตรงหน้า ผู้ชายที่ไม่เคยสัญญาว่าจะให้ดาวให้เดือน แต่กลับเป็นคนที่มอบ 'ความเชื่อมั่น' ที่ทรงพลังที่สุดให้เธอเสมอ

รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นน้ำมันมวยรอบตัวกลับมาหอมหวานอีกครั้ง ริมฝีปากบางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้เขตต์รู้สึกว่า วันนี้เขาตื่นเช้ามาแบกกระเป๋าหนักๆ นี่คุ้มค่าแล้ว

"อืม! เข้าใจแล้ว... ฉันจะไม่ยอมให้เวลาที่นายอุตส่าห์มานั่งตบยุงเฝ้าฉันซ้อมต้องสูญเปล่าแน่ๆ!" รินกำหมัดแน่น

"หมายเลข 045 รินรดา จากสโมสรสายฟ้า และ หมายเลข 088 จากชมรมทหารอากาศ ลงประจำที่คอร์ทหมายเลข 3 !" เสียงประกาศจากเครื่องขยายเสียงดังขึ้นก้องยิมเนเซียม

"ถึงคิวฉันแล้ว" รินลุกขึ้นยืน คว้าไม้แบดมินตันคาร์บอนไฟเบอร์คู่ใจออกมาจากกระเป๋า

เขตต์ผุดลุกขึ้นตาม เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาพาดบ่าตัวเองไว้ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบลูกอมรสโคล่าออกมาหนึ่งเม็ด ยัดใส่มือเธอ

"กินซะ น้ำตาลจะช่วยให้สมองแล่น... แล้วก็... ชนะให้ได้ล่ะ" เขตต์พูดเสียงแผ่ว แต่แฝงไปด้วยแรงซัพพอร์ตเต็มเปี่ยม

รินแกะลูกอมเข้าปาก รสหวานซ่ากระจายไปทั่วลิ้น เธอยิ้มกว้างให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินลงสู่สนามแข่งขัน

คอร์ทหมายเลข 3 สว่างไสวด้วยแสงสปอตไลต์ คู่แข่งของรินในรอบแรกเป็นเด็กสาวร่างสูงใหญ่จากชมรมทหารอากาศ ท่าทางทะมัดทะแมงและมีพละกำลังล้นเหลือ ทันทีที่กรรมการให้สัญญาณเริ่มเกมและโยนเหรียญเสี่ยงทาย รินก็ได้เป็นฝ่ายเสิร์ฟก่อน

ป๊อก!

เสียงไม้กระทบลูกดังกังวาน รินเสิร์ฟลูกโด่งลึกไปถึงท้ายคอร์ท คู่แข่งถอยหลังไปตั้งรับก่อนจะกระโดดตบลูกสวนกลับมาด้วยความเร็วและความแรงที่น่ากลัว ลูกขนไก่พุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งมาทางซ้ายของริน

แต่รินไม่ได้ลนลาน... ในหัวของเธอได้ยินเสียง ติ๊ด ของนาฬิกาจับเวลา และภาพลานปูนฝุ่นเขรอะที่สอนให้เธอรู้จักการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด

เอี๊ยด! รินสไลด์เท้าซ้ายไปด้านหลัง ย่อเข่าลงต่ำ แล้วตวัดไม้แร็กเก็ตงัดลูกขนไก่ที่เกือบจะถึงพื้นให้ลอยโด่งกลับไปหยอดหน้าเน็ตอย่างสวยงาม

คู่แข่งชะงัก เบรกตัวหัวทิ่มเพื่อพุ่งมารับลูกหยอด แต่ก็ช้าเกินไป ลูกขนไก่ตกลงบนพื้นไม้ปาร์เก้ฝั่งตรงข้ามอย่างนิ่มนวล

"หนึ่งต่อศูนย์! 045เป็นฝ่ายนำ!" กรรมการขานคะแนน

บนอัฒจันทร์ด้านข้าง โค้ชชัยจากสโมสรสายฟ้าพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วของริน ในขณะที่เขตต์... ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนกอดอกพิงราวกั้นเหล็ก มุมปากของเขากระตุกยิ้มบางๆ อย่างภูมิใจ

เกมการแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด แม้คู่แข่งจะมีพละกำลังมหาศาล แต่รินใช้ความฉลาดและความคล่องตัวที่ถูกเคี่ยวเข็ญมาจากผู้จัดการหน้าตาย ดึงจังหวะให้คู่แข่งต้องวิ่งหน้าตั้งไปทั่วคอร์ท รินอ่านเกมขาด เธอหลอกหน้าไม้ว่าจะหยอด แต่กลับตบอัดไปท้ายคอร์ท จนคู่แข่งเสียจังหวะล้มลุกคลุกคลาน

"สิบสี่ต่อแปด! แมตช์พอยต์!"

เสียงหอบหายใจของรินดังเป็นจังหวะ เหงื่อไหลโทรมกายจนเสื้อสีเหลืองชุ่มโชก แต่ดวงตาของเธอยังคงลุกโชน เธอเหลือบสายตาไปมองที่ข้างสนาม เขตต์ยืนอยู่ที่เดิม เขายกมือขวาขึ้นมา ชูนิ้วชี้ขึ้นฟ้าเป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันสองคน... 'แต้มเดียว ปิดเกมซะ'

รินพยักหน้า เธอโยนลูกขนไก่ขึ้นฟ้าแล้วตวัดไม้เสิร์ฟลูกสั้น คู่แข่งพุ่งเข้ามางัดลูกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ลูกขนไก่ลอยโด่งขึ้นมากลางคอร์ท... เป็นลูกลอยที่หวานหมูที่สุด

รินไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ เด็กสาวกระโดดลอยตัวขึ้นสูงกลางอากาศ ร่างกายบิดโค้งดั่งคันศร ก่อนจะฟาดไม้แร็กเก็ตลงมาสุดแรงเกิด

เปรี้ยง!!

ลูกขนไก่พุ่งตัดอากาศราวกับกระสุนปืน อัดกระแทกลงบนเส้นขอบสนามฝั่งตรงข้ามอย่างไร้ที่ติ!

"สิบห้าต่อแปด! 045 รินรดาจากสโมสรสายฟ้า เป็นผู้ชนะในเกมที่สอง และผ่านเข้ารอบต่อไป!"

เสียงนกหวีดเป่ายาวจบการแข่งขัน รินชูแขนทั้งสองข้างขึ้นฟ้า ร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจจนสุดเสียง เธอหันไปจับมือกับคู่แข่งและกรรมการ ก่อนจะรีบวิ่งเหยาะๆ ตรงดิ่งมาที่ข้างสนาม

เขตต์ยืนรออยู่ตรงนั้น เขายื่นผ้าขนหนูสีขาวผืนสะอาดส่งให้เธอ พร้อมกับขวดน้ำเกลือแร่ที่เปิดฝารอไว้แล้ว

"ทำได้ดีครับ ยัยตัววุ่น" เขตต์เอ่ยชมสั้นๆ น้ำเสียงเรียบๆ แต่แววตาอบอุ่นเหลือเกิน

รินรับผ้าขนหนูมาซับหน้า หัวเราะร่วนอย่างมีความสุข "บอกแล้วไงว่าฉันจะชนะ! เป็นไงล่ะ ฝีมือนักกีฬาของนายเจ๋งใช่ไหมล่ะ!"

"ก็แค่รอบแรกครับ อย่าเพิ่งเหลิง หนทางยังอีกยาวไกล... รีบดื่มน้ำแล้วไปพักยืดกล้ามเนื้อซะ บ่ายนี้คุณยังมีแข่งรอบสองอีก" เขตต์ดับฝันคุณหนูอย่างรวดเร็ว ทำเอารินปากยู่ ย่นจมูกใส่

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังต่อปากต่อคำกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังพวกเขา

"ฟุตเวิร์กดีขึ้นนี่... รินรดา"

รินและเขตต์หันไปมองพร้อมกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของรินค่อยๆ เลือนหายไป

คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ พิมชนก ไอดอลและคู่แข่งหมายเลขหนึ่งของเธอ พิมในชุดแจ็กเก็ตสีขาวขลิบทองยืนกอดอก มองรินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"แต่ถ้าจะใช้ลูกไม้ตบหยอดสลับท้ายคอร์ทแบบนี้ในรอบลึกๆ ล่ะก็... มันตื้นเขินเกินไปนะ" พิมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ เพราะถ้าเราเจอกัน... ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้กระโดดตบสบายๆ แบบเมื่อกี้แน่"

รินเม้มริมฝีปากแน่น บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาทันที เธอรู้ว่าพิมไม่ได้พูดขู่ แต่พิมพูดความจริง ระดับของพวกเธอยังห่างชั้นกันอยู่มาก

รินกำลังจะอ้าปากเถียงกลับตามประสาคนไม่ยอมใคร แต่ทว่า... ร่างสูงของเขตต์กลับก้าวเข้ามาขวางระหว่างกลางของเด็กสาวทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ

เขตต์ไม่ได้พูดจาหาเรื่อง เขาเพียงแค่มองหน้าพิมชนกด้วยสายตาเรียบสนิท ก่อนจะหันกลับมาจับไหล่รินเบาๆ

"ไปพักเถอะครับ คุณรินรดา พลังงานของคุณมีไว้ใช้ในสนาม... ไม่ใช่เอามาใช้นอกเกม" เขตต์พูดเสียงดังกังวานพอให้พิมได้ยินชัดเจนทุกคำ "เรามีเป้าหมายที่ต้องโฟกัส... และเราจะไปเจอกันที่นั่นแน่นอนครับ"

พิมชะงักไปเล็กน้อย เธอมองหน้าชายหนุ่มแปลกหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นคนดูแลริน แววตาของเขาไม่มีความเกรงกลัวต่อดีกรีนักกีฬาทีมชาติของเธอเลยสักนิด พิมแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังแคมป์ของโรงเรียนสตรีศรีพัฒนา

รินมองตามแผ่นหลังของพิมไป หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งกลัว และ... ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังนึกถึงความบอบช้ำของ 'หยาดเหงื่อบนคอร์ทไม้' ในโลกออนไลน์เสมอ

"นี่เขตต์..." รินเงยหน้ามองชายหนุ่มตัวสูงข้างๆ

"ครับ?"

"ฉันจะต้องเก่งขึ้นให้ได้... ฉันจะต้องไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของคอร์ทเดียวกับพิม... ในฐานะคู่แข่งที่สูสีที่สุดให้ได้เลย" รินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่ใช่ความฝันลมๆ แล้งๆ อีกต่อไป แต่มันคือคำปฏิญาณ

เขตต์มองประกายไฟในดวงตาคู่นั้น ริมฝีปากของเขาคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางๆ

"ครับ... ผมเชื่อว่าคุณทำได้" เขตต์หยิบกระเป๋าไม้แบดขึ้นมาสะพาย "และผมก็จะยืนจับเวลาคุณอยู่ตรงนี้แหละ... จนกว่าจะถึงวินาทีนั้น"

ชัยชนะก้าวแรกได้ถูกบันทึกไว้แล้ว ท่ามกลางกลิ่นน้ำมันมวยและการแข่งขันที่ดุเดือด เส้นทางสู่รอบชิงชนะเลิศของรินรดา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น โดยมีผู้จัดการส่วนตัวหน้าตาย คอยก้าวเดินเคียงข้างไปในทุกๆ ก้าว