เมียรักวันไนท์สแตนด์

ร่างหนาพลิกตัวเล็กน้อยเพื่อหลบแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านเข้ามา ภคิณค่อยๆ ลืมตาตื่น มองซ้ายทีขวาทีแต่ก็ไม่พบสาวสวยที่เขานอนกกกอดข้างกายเมื่อคืนเขาจะไม่แปลกใจเลยหากมันเป็นเช่นทุกครั้งที่ตื่นมาคนที่ลูกน้องเขาหามาให้ส่วนใหญ่ หลังเสร็จกิจแล้วก็จะพบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่มีเบอร์โทรหรือช่องทางติดต่ออื่นๆ วางไว้ กับเงินที่หายไป ค่าแรงที่เขาตั้งใจทิ้งไว้ให้ ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป ไม่มีกระดาษโน้ตทิ้งไว้ก็ยังไม่แปลกใจเท่าเงินที่วางไว้อยู่ครบทุกบาททุกสตางค์ ไหนจะความสดใหม่ของร่างกายนั้นที่เขารับรู้ได้ทันทีที่ได้ครอบครอง ไม่มีของอื่นใดหายไปเลยนอกจากร่างเล็กที่เขาได้ตักตวงความสุขไปเมื่อคืนนี้“เธอไม่เห็นเหรอวะ ก็วางไว้บนกระเป๋าขนาดนั้น ไม่เห็นก็ตาบอดแล้วไหม”ภคิณบ่นกับตัวเองเมื่อเห็นเงินยังวางอยู่บนโต๊ะ จะให้คิดว่าเธอไม่เห็นก็คงเป็นไปไม่ได้ในเมื่อเขาวางเงินก้อนนั้นไว้บนกระเป๋าเธอด้วยซ้ำ แค่เธอหยิบกระเป๋าตัวเองไปยังไงก็ต้องเห็นก่อนจะกดต่อสายหาเลขาคนสนิท จะบอกว่าเป็นเพียงลูกน้องก็คงไม่ได้หากแต่ยังเป็นเพื่อนคนสนิทของเขาด้วยเช่นกัน“สวัสดีครับมีอะไรให้กระผมรับใช้หรือครับคุณชาย ต้องการเครื่องดื่มชูกำลังเพิ่

แต่เราก็หากันจนเจอมันนานแค่ไหนที่คอยเธอมารู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่าเมื่อมีใครสักคนข้างกายเกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง(เพลง หากันจนเจอ // กบ เสาวนิตย์ + กบ ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี)เสียงเพลงรอสายของใครสักคนที่เดินผ่านหน้าภคิณดังขึ้นมาแทรกกลางระหว่างเขากับนับพรเพลงใครวะ มาได้จังหวะเกิ้น ภคิณคิดในใจอย่างนึกขันถ้าภคิณจำไม่ผิด เธอคือผู้หญิงคนนั้นที่เขาให้คนตามหามาหลายวันแล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจคือเธอหลบเขาทำไม ในขณะที่เท้าทั้งสองกำลังจะก้าวไปตามทางที่เธอหลบอยู่ก็ต้องหยุดชะงักด้วยเสียงทักจากลูกค้าของทางโรงแรมเขาละสายตามาทักทายกลับลูกค้าเพียงครู่เดียวเท่านั้น หันกลับไปอีกทีก็ไม่เห็นสาวปริศนาคนสวยของเขาอีกแล้วงานอบรมประจำไตรมาสที่สอง ในหัวข้อทักษะการโน้มน้าวใจ เสียงของเจ้าหน้าที่รับลงทะเบียนประกาศเรียกผู้เข้ารับการอบรมดังขึ้นเมื่อถึงเวลาเริ่มแล้ว“สำหรับผู้ที่เข้าอบรมวันนี้เดี๋ยวเชิญลงทะเบียนด้านนี้ได้เลยนะคะ เสร็จแล้วก็เข้าไปหาที่นั่งด้านในได้เลยค่ะ” สิ้นคำพูดนั้นประตูทางเข้าถูกเปิดกว้างขึ้นเพื่อให้ผู้เข้าอบรมเดินเข้าด้านในได้อย่างสะดวก“ทำไมหวยมาออกที่เราสองคนได้วะไอ้นับ หมดกันวันศุกร์สุขจุงเบย

เธอกับแม่สนิทกันจนสามารถคุยเล่นหยอกล้อกันได้ ที่บ้านของเธอไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรมากนัก ฐานะก็ปกติธรรมดาแต่ไม่ถึงกับลำบากจนเกินไป เปิดร้านขายของชำเล็กๆ บ้านที่มีอยู่ก็เป็นสมบัติตกทอดจากตายาย“อา อา อานับขา”เสียงเจื้อยแจ้วเล็กๆ ดังขึ้นตามมาด้วยร่างเล็กปุ๊กลุกน่ากอดคือลูกหว้าหลานสาวคนเล็กของเธอที่อายุเพียงหกขวบ ส่วนคนโตชื่อว่าลูกหวายอายุสิบขวบ ซึ่งทั้งสองเป็นลูกของพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ“ขา ว่าไงคะคนสวยของอา จุ๊บ” นับพรขานรับด้วยเสียงหวานไม่ต่างจากคนเป็นหลาน พร้อมกับจุ๊บแก้มอิ่มอย่างเอ็นดูเมื่อเจ้าตัวเล็กเดินเข้ามาถึงตัว“วันนี้อาไม่ไปซื้อของเหรอคะ” ตัวเล็กเอ่ยถามอย่างมีความหวัง นับพรเป็นที่รักของหลานๆ มาก ทุกครั้งที่เธอกลับมาบ้านหลานๆ ก็จะมักมาเล่นอยู่รอบๆ ตัวเธอ“อาให้พูดอีกที ขอจากใจเลยนะ” อาคนสวยบอกกลับอย่างรู้ทันหลานสาวของเธอ“วันนี้อาไม่พาไปเที่ยวเหรอคะ” คนตัวเล็กถามใหม่อีกครั้งด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปนเขินอายที่อาของเธอรู้ทัน“วันนี้อาต้องเฝ้าร้านให้ย่าก่อนค่ะ ไว้รอย่ากลับมาก่อนถ้าไม่เย็นมากอาจะพาไปนะคะ”“แล้วย่าไปไหนละคะอา ถ้าไม่ได้ไปวันนี้พรุ่งนี้เดี๋ยวอาก็กลับแล้วแบบนี้หนู

เมื่อถึงร้านอาหารญี่ปุ่นในห้างหรูที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศมากนัก ภคิณจัดแจงเลือกที่นั่งด้านในสุด ซึ่งเป็นโซนที่จัดไว้เป็นส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพีพร้อมทั้งสั่งอาหารให้ทั้งเธอและเขายังไงวันนี้เขาก็ต้องคุยกับเธอเรื่องคืนนั้นให้รู้เรื่องในขณะที่นับพรนั้นเอาแต่นิ่งเป็นรูปปั้น สีหน้า แววตาฉายความกังวลออกมาอย่างชัดเจนภคิณอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปทำอะไรให้เธอกัน ถึงได้ดูอึดอัดกังวลใจขนาดนั้นหรือเรามันหล่อดูดีเกินไป “ดิฉันจะถูกไล่ออกไหมคะ” นับพรตัดสินใจถามออกไปในที่สุดเธอทนความอึดอัดในใจไม่ไหว ไหนๆ เธอก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้วสู้คุยให้ชัดเจนไปเลย ถ้าต้องหางานใหม่ก็จะได้รีบๆ หา“คุณทำผิดร้ายแรงอะไรมา ทำไมถึงต้องไล่ออกด้วยล่ะครับ”คิ้วเข้มของภคิณขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ สาวอื่นอาจจะเครียดเพราะความดูดีเกินหน้าเกินตาหรือว่าออร่าแบบสามีแห่งชาติที่คนฝันหาของเขา แต่เจ้าหล่อนกลับมาห่วงว่าจะถูกไล่ออกหรือเปล่าเธอลืมหรืออย่างไรว่าเขาเป็นเจ้านายที่ทำท่าสนใจเธอมากขนาดนี้เธอควรสะกดคำว่าลำบากไม่ถูกสิถึงจะถูก“ก็เรื่องนั้น คือ... คือ” นับพรตอบตะกุกตะกัก ตอนนี้สมองกับปากเธอดูเหมือนจะไม่ทำงานเสียอย่างนั้น“เ

เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่านับพรมาออฟฟิศแล้ว เพราะก่อนนี้ลูกน้องที่เขาสั่งให้คอยตามนับพรนั้นแจ้งมาว่านับพรกำลังออกจากห้องคาดว่าจะตรงไปที่ทำงานเขาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวออกมาทันที“มาในครัวที่ชั้นนี้นี่หรือคะ” หญิงสาวทำหน้างงสงสัยในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่จึงหลุดปากถามออกไปเท่าที่เธอรู้มาผู้บริหารระดับเขาไม่ได้อยู่ที่ชั้นนี้ และจะมีห้องทำงานที่เป็นส่วนตัวซึ่งจะมีทั้งห้องพักรับรองห้องครัวและห้องน้ำอยู่แยกกับพนักงานทั่วไปอย่างชัดเจน แล้วทำไมเขาถึงต้องมาถึงที่นี่“แปลกใจอะไรผมก็อยู่แผนกนี้เหมือนกันนะ ทำไม? ผมจะมาใช้ครัวที่นี่ไม่ได้หรือ” เขาถามออกไปเมื่อเห็นใบหน้าสวยทำหน้าตาสงสัยอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่จะไขข้อข้องใจของเธอต่อ“ผมมีห้องทำงานที่ชั้นนี้ด้วย แล้วช่วงนี้ผมก็ต้องเข้ามาดูงานที่นี่บ่อยๆ เลยตั้งใจว่าจะใช้ห้องทำงานที่ชั้นนี้”“อ๋อออ ค่ะ” แม้จะงงๆ อยู่บ้างแต่เธอก็เคยเห็นห้องว่างอีกฝั่งที่ไม่เคยใช้งานอะไรมาก่อนจึงเข้าใจ “ว่าแต่คุณเถอะมาทำงานเช้าจังนะครับแล้วนี่ทานอะไรมาหรือยัง” เขาถามถึงมื้อเช้าทันทีเพราะเขาเองที่รีบมานอกจากจะอยากเห็นหน้าเร็วๆ แล้วก็หวังจะได้ทานมื้อเช้ากับเธอด้วย“ก็มาเวลานี้ปกติค่