เมียรักวันไนท์สแตนด์

เมียรักวันไนท์สแตนด์

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-20
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
48Bab
5.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ทำไมไม่ปลุกผม จะกลับทำไมไม่บอก โน้ตก็ไม่ทิ้งไว้ให้แล้วทำไมไม่เอาเงินไปด้วยทั้งที่ผมก็วางไว้ให้บนกระเป๋าคุณแล้ว” ภคิณเอ่ยเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน ทว่าคนฟังนั้นเรากับถูกจู่โจมเข้าอย่างจัง ดวงหน้าสวยที่ตกแต่งเอาไว้อย่างบางเบา กลับแดงระเรื่อขึ้น อาย… หรือโกรธกันแน่นะอารมณ์นี้ นับพรเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ หัวใจเธออยู่ไม่สงบเท่าไหร่นัก ก็ให้ตายสิ ผู้ชายคนแรก คนเดียว วันไนท์สแตนด์ของเธออยู่ ๆ ก็มาอยู่ตรงหน้า แถมเป็นหนึ่งในคนของบริษัทที่ดูแล้วท่าทางจะตำแหน่งสูง ดูจากที่พนักงานของบริษัทที่ปฏิบัติต่อเขา นี่เขาคงจะไม่คิดมาจ่ายค่าตัวกันตรงนี้หรอกนะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

01 คืนวันไนท์

Napatigil na lang si Camilla sa paglilinis sa loob ng bahay nila nang biglang may kumatok sa pinto nila. Napahinto siya sa kanyang paglilinis sa loob ng bahay nila. Napakamot pa nga siya sa kanyang ulo. Dali-dali naman siyang lumapit sa pinto ng bahay nila para buksan 'yon baka kasi ang papa na niya 'yon na isang linggo na ngang hindi umuuwi sa kanila. Wala naman siyang kaalam-alam kung nasaan ito. Nag-aalala na nga siya para dito baka kasi may nangyari na ngang masama dito.

Bago ni Camilla binuksan ang pinto ng bahay nila ay nagpakawala muna siya nang malalim na buntong-hininga at saka pinit ba buksan ito.

Pagkabukas niya sa pinto ng bahay nila ay laking-gulat niya nang makita na hindi ang papa niya 'yon. Namimilog ang kanyang mga mata na kaharap ang isang guwapong nilalang na salubong ang mga kilay na nakatingin sa kanya. Ngayon lang niya nakita ang guwapong nilalang na 'to sa buong buhay niya. Hindi lang ito guwapo. Malaki ang pangangatawan nito at matangkad. He's so hot. Mukha nga itong isang professional na model. Bumilis ang tibok ng puso niya at nakaramdam ng kaunting kaba sapagkat hindi niya kilala ito. Ano ang ginagawa nito sa bahay nila?

Umawang pa ang mga labi niya habang kaharap ang nilalang na ito na ngayon lang niya nasilayan.

"S-Sino ka? Ano'ng ginagawa mo dito? Ba't ka nakapasok dito sa loob, huh? Nakasara ang gate namin, 'di ba? Sino ka ba, huh? Magnanakaw ka ba?" tanong ni Camilla sa guwapong binata na nasa harapan niya.

Kinunutan pa siya ng noo niya bago nagsalita sa kanya.

"W-what?! Hindi ako magnanakaw! Sigurado ka ba na nakasara ang gate n'yo, huh? Bukas ang gate n'yo! Kaya ako pumasok," singhal na sagot nito sa kanya.

Naalala ni Camilla na nakalimutan pala niya na isara ang gate nila kanina pagpasok niya mula sa labas kaya bukas nga ito. Nagtataka naman nga siya na bakit papasok na lang ang guwapong binata na nasa harapan niya kung wala itong sadya sa kanya. Hindi naman niya kilala ito.

Hindi maiwasan na isipin niya na baka magnanakaw ito kaya pumasok na lang basta-basta sa kanila. Kung wala naman itong sadya ay hindi naman ito papasok sa kanila kahit bukas pa ang gate nila. Kinabahan pa tuloy siya.

"Talaga ba? Kahit nakabukas ang gate namin kung waka kang sadya ay hindi ka naman papasok dito, eh. Sigurado ako na may binabalak kang masama. Balak mo siguro akong nakawan, 'no?" singhal ni Camilla sa guwapong binata sa harapan niya.

"Of course not. Mukha ba akong magnanakaw, huh? Sa hitsura ko ba naman 'to ay pagbibintangan mo akong magnanakaw, huh? Mahiya ka naman sa sarili mo! Hindi ako magnanakaw, okay?" sagot ng guwapong binata sa kanya na sinasabi na hindi naman siya magnanakaw.

"Kung hindi ka magnanakaw ay bakit ka na lang papasok dito sa amin, huh? 'Wag mo nga akong pinagloloko! Magnanakaw ka! May masamang balak ka!" singhal ni Camilla sa guwapong binata na kanina pa nagpipigil ng kanyang sarili. Kung lalaki lang siya ay baka inambahan na niya ng suntok ito. Naiinis siya sa sinasabi nito. Pinagbibintangan pa naman siyang magnanakaw.

Humugot muna siya nang malalim na buntong-hininga bago sumagot sa harapan ni Camilla na pinapamaywangan siya.

"Nakabukas nga ang gate n'yo kaya ako pumasok dahil may sadya ako sa inyo. Hindi ako magnanakaw, okay? 'Wag mo akong pagbibintangan na isang magnanakaw dahil baka ako pa nga ang nakawan ng mga kagaya mo! May magnanakaw bang nagpapakita sa nanakawan niya, huh? Wala naman, 'di ba? Kung magnanakaw ako ay hindi ako sa gate n'yo mismo dadaan. You're such a stupid girl," asik niya kay Camilla.

Mapangiwi si Camilla pagkasabi nito sa kanya. Muli siyang napabuntong-hininga bago nagsalita sa harapan nito.

"Kung hindi ka nga magnanakaw ay ano ang ginagawa mo dito sa amin, huh? Ano'ng kailangan mo sa amin? Sino ka ba, huh?" tanong niya muli dito.

"Where is your father?" seryosong tanong ng guwapong binata sa kanya.

"W-what? Ano'ng tanong mo sa akin?" tanong niya dito. She heard it clearly but she wants him to reapet it. Gusto niya na makasigurado na hinahanap nito ang papa niya.

Inulit muli ng guwapong binata ang tanong sa kanya kung nasaan nga ang papa niya.

"Hindi ko alam kung nasaan siya," nakangiwing sagot ni Camilla sa guwapong binata.

Kinunutan muli siya ng noo nito at saka nagsalita, "W-what? You don't know where is your father, huh? Are you sure, huh?"

Mabilis naman na tinanguan ni Camilla ang guwapong binata na hindi na niya maipinta ang mukha matapos niyang sabihin na hindi niya alam kung nasaan ang papa niya. Hindi naman talaga niya alam kung nasaan ang papa niya. Isang linggo na itong hindi umuuwi sa bahay nila.

"Oo. Sigurado ako sa sinasabi ko sa 'yo. Hindi ko alam kung nasaan siya ngayon. Ito ang bahay niya, dito kami nakatira ngunit hindi ko alam kung nasaan siya ngayon," sagot naman kaagad ni Camilla sa kanya.

"Anong klaseng anak ka kung hindi mo alam kung nasaan ang papa mo, huh? Dapat alam mo dahil anak ka, hindi puwedeng hindi. Dapat may alam ka kung nasaan ang papa mo. Inaalam mo dapat, hindi 'yung wala kang pakialam sa magulang mo!" sabi ng guwapong binata sa kanya dahilan upang uminit ang ulo niya sa sinabi nitong 'yon. Sinamaan niya ito ng tingin.

"Sinesermonan mo ba ako, huh?!" asik niya sa guwapong binata sa harapan niya.

"Hindi kita sinesermonan, okay? Sinasabi ko lang naman na dapat ay alam mo kung nasaan ang papa mo," sabi naman ng guwapong binata sa kanya.

"Hindi ko nga alam kung nasaan siya, okay? Hindi ka ba marunong umintindi, huh?" sabi pa ni Camilla sa kanya na napapasapo na lang sa inis sa kaharap niya.

"Naiintindihan ko ang sinasabi mo ngunit hindi ako naniniwala na hindi mo alam kung nasaan ang papa mo. Hindi ka nagsasabi ng totoo sa akin. Nagsisinungaling ka! Siguro sinabihan ka ng papa mo na kapag hinanap ko ay huwag mong sasabihin sa kanya kung nasaan siya, 'no? Magkasabwat kayong dalawa ng papa mo! Hindi n'yo ako maiisahan!" singhal sa kanya ng guwapong binata.

"Ano ba ang pinagsasabi mo, huh? Hindi ko nga alam kung nasaan ang papa ko at isa pa ay hindi ako niya sinabihan na huwag ko na sabihin kung nasaan man siya, okay? Hindi kaming dalawa magkasabwat. Hindi ko talaga alam kung nasaan siya sa ngayon. Nag-aalala na nga ako sa kanya dahil isang linggo na siyang hindi umuuwi, eh. Baka kung napaano na ito. Kung alam ko kung nasaan sana siya ay sinabi ko na dapat sa 'yo kanina pa. Hindi marunong umintindi sa totoo lang!" galit na sagot ni Camilla sa guwapong binata na napabuntong-hininga pagkasabi niya. "Mukha ba akong sinunggaling, huh? Hindi ako sinunggaling na tao. Tandaan mo 'yan. Hindi maganda ang magsinunggaling kaya huwag mo akong sasabihan na nagsisinungaling ako sa 'yo! Ano ba ang kailangan mo sa kanya, huh? Bakit mo siya hinahanap?! Ano'ng kailangan mo sa papa ko? Kaibigan mo ba siya, huh?"

Humugot muli nang malalim na buntong-hininga ang guwapong binata na si Hector bago sumagot sa kanya. Mukha naman na hindi nagsisinungaling ang babae na si Camilla sa kanya kaya hindi na siya nagsalita pa na nagsisinungaling ito o ano. Sasabihin na lang niya dito kung bakit niya hinahanap ang papa nito na may atraso sa kanya.

"May utang sa akin ang papa mo at kailangan na niya akong bayaran sa utang niyang 'yon. Isang taon na ang nakalipas ngunit hindi pa rin siya nakakabayad sa akin sa utang niyang 'yon. Iyon ang rason kung bakit ko siya hinahanap, okay? Ngayon ay alam mo na ang rason," sabi niya kay Camilla na hindi makapaniwala sa narinig niya na may utang ang papa niya sa guwapong binata na kausap niya.

"A-Ano? A-Anong sinabi mo, huh? May utang sa 'yo ang papa ko?" nakaawang ang mga labi na tanong ni Camilla kay Hector na hindi makapaniwala sa nalaman niyang 'yon.

Kaagad naman na tumango ang guwapong binata na si Hector sa kanya at nagsalita, "Oo. May utang sa akin ang papa mo. Isang taon na ang lumipas nang umutang siya sa akin ngunit hindi pa niya ako binabayaran hanggang ngayon. Kahit singkong duling ay wala. Wala siyang binabayad sa akin. May usapan pa naman kami ng papa mo na kailangan bago mag-isang taon ay nabayaran na niya 'yon ngunit isang taon na hindi pa rin niya nababayaran 'yon. Hindi ako gumagawa-gawa lang ng kuwento baka 'yon ang iniisip mo. Nagsasabi ako ng totoo sa 'yo."

"Ilan ang utang ng papa ko sa 'yo? Bakit siya umutang sa 'yo, huh? Saan niya ba ginamit ang pera? Wala talaga akong kaalam-alam sa utang na 'yan na sinasabi mo. Wala talaga. Wala sa akin sinasabi ang papa ko tungkol sa utang na 'yan," sabi ni Camilla sa guwapong binata na hindi malaman ang gagawin matapos niyang malaman 'yon.

"Umutang siya sa akin dahil kailangan raw niya. Binigyan ko naman ang papa mo dahil kaibigan niya ang daddy ko. Hindi ko naman siya tinanggihan," sabi niya kay Camilla.

"Ganoon ba?" Tumango ang guwapong binata na si Hector sa kanya.

"Oo. Umutang siya ng fifty million pesos sa akin. Hindi niya sinabi sa akin ekasakto ang paggagamitan niya ng perang 'yon. Akala ko nga ay magtatayo siya ng bagong negosyo," sagot ni Hector sa kanya.

Napamura si Camilla matapos niyang marinig ang sinabi ng guwapong binata na na nasa harapan niya na si Hector ang halaga ng inutang na pera ng papa niya. Umutang ito ng fifty million pesos dito. Namilog pang lalo ang mga mata niya sa sinabi nitong 'yon. Hindi siya makapaniwala na ganoon kalaking halaga ng pera ang inutang ng papa niya. Ano'ng ginawa nito sa malaking halaga ng pera na inutang nito isang taon na ang nakalilipas? Wala naman talaga itong sinabi sa kanya na umutang ito ng fifty million pesos. Wala rin naman siyang nakita na bagong negosyo nito. Nakapagtataka nga lang.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
48 Bab
01 คืนวันไนท์
ทำลูกเป็นมั้ยคะ…ทำลูกให้หน่อยได้มั้ย…หอมจัง...กลิ่นหอมสะอาดแบบนี้นี่มันกลิ่นอะไรกันนะ ไม่คุ้นเลย เดี๋ยวนี้เป็นเอามากถึงขั้นฝันเห็นผู้ชายเลยหรือเนี่ยเราหลังจากนับพรสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ดวงตาคู่สวยไล่มองไปเรื่อยๆ จนมาสะดุดกับใบหน้าคมที่บอกได้เลยว่าเจ้าของดวงหน้านั้นหล่อเข้าขั้นเทพมากกว่าที่นับพรเคยพบมา ริมฝีปากหนาได้รูปชวนหลงใหล จนเจ้าตัวอดรู้สึกไม่ได้ว่าภาพฝันตรงหน้านี้นั้นช่างเหมือนมีตัวตนอยู่จริง‘มีตัวตนอยู่จริงงั้นเหรอ เดี๋ยวนะ...’นับพรยั้งมือของตนไว้ไม่ทัน จึงทำให้เผลอไปสัมผัสดวงหน้าคมที่กำลังหลับสบายอย่างมีความสุขที่อยู่ตรงหน้า จนหน้าหล่อขยับเล็กน้อยเมื่อถูกกวนขณะหลับเฮ้ย! นี่มันคนจริงๆ นี่หว่า อย่าบอกนะว่าเราทำมันจริงๆ‘ตายแล้วนับพร แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ’ เธอต่อว่าตัวเองในใจ เนื่องจากไม่อยากส่งเสียงออกไปเกรงว่าจะทำให้คนตรงหน้าตื่นขึ้นมาภาพทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อคืนค่อยๆ ฉายชัดเจนขึ้นในหัวจนใบหน้าสวยเริ่มแดงระเรื่อกับเรื่องน่าอาย ที่เจ้าตัวได้ทำลงไปตอนนี้นับพรยังไม่พร้อมจะสู้หน้าชายหนุ่มตรงหน้าจริงๆร่างบางค่อยๆ ลุกลงจากเตียง พยายามขยับตัวให้น้อยที่สุดด้วยกังวลว่าคนข้าง
Baca selengkapnya
02 เธอเป็นใครกัน
ร่างหนาพลิกตัวเล็กน้อยเพื่อหลบแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านเข้ามา ภคิณค่อยๆ ลืมตาตื่น มองซ้ายทีขวาทีแต่ก็ไม่พบสาวสวยที่เขานอนกกกอดข้างกายเมื่อคืนเขาจะไม่แปลกใจเลยหากมันเป็นเช่นทุกครั้งที่ตื่นมาคนที่ลูกน้องเขาหามาให้ส่วนใหญ่ หลังเสร็จกิจแล้วก็จะพบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่มีเบอร์โทรหรือช่องทางติดต่ออื่นๆ วางไว้ กับเงินที่หายไป ค่าแรงที่เขาตั้งใจทิ้งไว้ให้ ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป ไม่มีกระดาษโน้ตทิ้งไว้ก็ยังไม่แปลกใจเท่าเงินที่วางไว้อยู่ครบทุกบาททุกสตางค์ ไหนจะความสดใหม่ของร่างกายนั้นที่เขารับรู้ได้ทันทีที่ได้ครอบครอง ไม่มีของอื่นใดหายไปเลยนอกจากร่างเล็กที่เขาได้ตักตวงความสุขไปเมื่อคืนนี้“เธอไม่เห็นเหรอวะ ก็วางไว้บนกระเป๋าขนาดนั้น ไม่เห็นก็ตาบอดแล้วไหม”ภคิณบ่นกับตัวเองเมื่อเห็นเงินยังวางอยู่บนโต๊ะ จะให้คิดว่าเธอไม่เห็นก็คงเป็นไปไม่ได้ในเมื่อเขาวางเงินก้อนนั้นไว้บนกระเป๋าเธอด้วยซ้ำ แค่เธอหยิบกระเป๋าตัวเองไปยังไงก็ต้องเห็นก่อนจะกดต่อสายหาเลขาคนสนิท จะบอกว่าเป็นเพียงลูกน้องก็คงไม่ได้หากแต่ยังเป็นเพื่อนคนสนิทของเขาด้วยเช่นกัน“สวัสดีครับมีอะไรให้กระผมรับใช้หรือครับคุณชาย ต้องการเครื่องดื่มชูกำลังเพิ่
Baca selengkapnya
03 บังเอิญเกินไปแล้ว
นับพรรู้ว่าคนเราจะมามัวดูที่หน้าตาไม่ได้ โรคติดต่อไม่ได้เลือกหน้าตา คนหน้าตาดีก็อาจมีความเสี่ยงเรื่องโรคติดต่อ อีกทั้งคืนนั้นเธอเมามากจนไม่ได้ป้องกัน ฝ่ายเขาเองเธอก็ไม่แน่ใจว่าจะป้องกัน“โอ๊ย! ทำไงดีวะ! ต้องไปตรวจเลือดไหมอะ ลูกจ๋ามาเถอะนะแม่ไม่กล้าทำอีกแล้วนะ”นับพรพูดบ่นกับตัวเองเบาๆ ถามเองตอบเอง คุยกับหัวไหล่ตัวเอง เหมือนคนฟุ้งซ่านก่อนจะลูบที่หน้าท้องแบนราบทำท่าเหมือนคุยกับลูกน้อยในท้องทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีไหมดวงตาสับสนจ้องมองปฏิทินบนโต๊ะทำงาน พร้อมนับมือและระยะเวลาจากตอนที่เธอออกจากเตียงของชายแปลกหน้ามาไม่นานเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่บริเวณเดียวกันกับเธอรวมถึงไข่มุกก็เดินเข้ามาเพราะเป็นเวลาเริ่มงานในช่วงบ่ายแล้ว“ขอบคุณที่ให้ธนาคารPPKPได้ดูแลนะคะ สวัสดีค่ะ” นับพรกล่าวจบบทสนทนาหลังจากให้บริการข้อมูลลูกค้าเรียบร้อยแล้วซึ่งนับเป็นสายสุดท้ายของวันนี้นับพรเป็นพนักงานให้บริการข้อมูลทางโทรศัพท์ของธนาคารชื่อPPKP ซึ่งย่อมาจากนามสกุลดังของไฮโซ ภัคภาคิณภัทรความรู้ความสามารถของเธอจัดว่าโดดเด่นและเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน เพราะเธอชอบที่จะให้ความช่วยเหลือกับทุกคน แม้ว่างานที่เธอทำอยู่จำเ
Baca selengkapnya
04 ไม่น่าบังเอิญแล้ว
แต่เราก็หากันจนเจอมันนานแค่ไหนที่คอยเธอมารู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่าเมื่อมีใครสักคนข้างกายเกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง(เพลง หากันจนเจอ // กบ เสาวนิตย์ + กบ ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี)เสียงเพลงรอสายของใครสักคนที่เดินผ่านหน้าภคิณดังขึ้นมาแทรกกลางระหว่างเขากับนับพรเพลงใครวะ มาได้จังหวะเกิ้น ภคิณคิดในใจอย่างนึกขันถ้าภคิณจำไม่ผิด เธอคือผู้หญิงคนนั้นที่เขาให้คนตามหามาหลายวันแล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจคือเธอหลบเขาทำไม ในขณะที่เท้าทั้งสองกำลังจะก้าวไปตามทางที่เธอหลบอยู่ก็ต้องหยุดชะงักด้วยเสียงทักจากลูกค้าของทางโรงแรมเขาละสายตามาทักทายกลับลูกค้าเพียงครู่เดียวเท่านั้น หันกลับไปอีกทีก็ไม่เห็นสาวปริศนาคนสวยของเขาอีกแล้วงานอบรมประจำไตรมาสที่สอง ในหัวข้อทักษะการโน้มน้าวใจ เสียงของเจ้าหน้าที่รับลงทะเบียนประกาศเรียกผู้เข้ารับการอบรมดังขึ้นเมื่อถึงเวลาเริ่มแล้ว“สำหรับผู้ที่เข้าอบรมวันนี้เดี๋ยวเชิญลงทะเบียนด้านนี้ได้เลยนะคะ เสร็จแล้วก็เข้าไปหาที่นั่งด้านในได้เลยค่ะ” สิ้นคำพูดนั้นประตูทางเข้าถูกเปิดกว้างขึ้นเพื่อให้ผู้เข้าอบรมเดินเข้าด้านในได้อย่างสะดวก“ทำไมหวยมาออกที่เราสองคนได้วะไอ้นับ หมดกันวันศุกร์สุขจุงเบย
Baca selengkapnya
05 เกินควบคุมจริง ๆ
เขาเป็นผู้บริหารและท่าทีปกป้องตัวเองของนับพรก็ถือว่าใช้ได้ แต่อย่างน้อยการเจอกันอีกครั้งก็บอกได้ว่า เธอหวั่นไหวต่อเขาไม่เสียแรงที่คืนนั้นทุ่มเทแรงกายลงเสาเอกไปจนลึกสุดใจคิดเข้าข้างตนเองอย่างภูมิใจเล็กๆ ก่อนจะถามตามเกมที่เขาให้เล่น แต่ก็ไม่ลืมที่จะเพิ่มคำถามที่เขาอยากรู้ด้วย“ถ้าอย่างนั้นผมถามเลยแล้วกัน คุณชื่ออะไร อายุเท่าไร แล้วอยู่แผนกอะไร มีแฟนหรือยัง แล้วพักอยู่ที่ไหน”นับพรเหลือบสายตากล้าๆ กลัวๆ ปนความเขินอายขึ้นมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะคุยกับหัวไหล่ตัวเองอีกครั้งเบาๆ‘เขาให้ถามสามจะเอาสิบ แฟนกับที่พักมันมีให้ถามที่ไหนกันล่ะ’“นับพร โสภณวัฒน์ อายุ 25 แผนกคอลเล็คชั่นอินบาวค่ะ” หญิงสาวตอบเพียงคำถามในส่วนที่แจ้งเอาไว้ในเกมเท่านั้น ส่วนอื่นนอกจากนั้นเธอไม่ตอบ ทั้งขบริมฝีปากเอาไว้นิดๆเพียงฟันสีขาวซี่เล็กขบเม้มริมฝีปากระเรื่อ ภคิณก็เผลอกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว“คุณภคิณครับ หิวน้ำหรือเปล่าครับ” แทนไทโผล่หัวมาถูกช่วงเวลาพอดีเลยโดนเพื่อนรักมองเหวี่ยงเบาๆ พร้อมคำพูดที่แสนสนิทสนม“เสือก!!”พอดีกับที่นับพรสบโอกาสเลยปลีกตัวจากภคิณหันไปทำกิจกรรมต่อกับคนอื่นที่อยู่แถวนั้น ซึ่งภคิณเองก็ไม่ได้ว่าอะ
Baca selengkapnya
06 จะโดนไล่ออกมั้ยนะ
เธอกับแม่สนิทกันจนสามารถคุยเล่นหยอกล้อกันได้ ที่บ้านของเธอไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรมากนัก ฐานะก็ปกติธรรมดาแต่ไม่ถึงกับลำบากจนเกินไป เปิดร้านขายของชำเล็กๆ บ้านที่มีอยู่ก็เป็นสมบัติตกทอดจากตายาย“อา อา อานับขา”เสียงเจื้อยแจ้วเล็กๆ ดังขึ้นตามมาด้วยร่างเล็กปุ๊กลุกน่ากอดคือลูกหว้าหลานสาวคนเล็กของเธอที่อายุเพียงหกขวบ ส่วนคนโตชื่อว่าลูกหวายอายุสิบขวบ ซึ่งทั้งสองเป็นลูกของพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ“ขา ว่าไงคะคนสวยของอา จุ๊บ” นับพรขานรับด้วยเสียงหวานไม่ต่างจากคนเป็นหลาน พร้อมกับจุ๊บแก้มอิ่มอย่างเอ็นดูเมื่อเจ้าตัวเล็กเดินเข้ามาถึงตัว“วันนี้อาไม่ไปซื้อของเหรอคะ” ตัวเล็กเอ่ยถามอย่างมีความหวัง นับพรเป็นที่รักของหลานๆ มาก ทุกครั้งที่เธอกลับมาบ้านหลานๆ ก็จะมักมาเล่นอยู่รอบๆ ตัวเธอ“อาให้พูดอีกที ขอจากใจเลยนะ” อาคนสวยบอกกลับอย่างรู้ทันหลานสาวของเธอ“วันนี้อาไม่พาไปเที่ยวเหรอคะ” คนตัวเล็กถามใหม่อีกครั้งด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปนเขินอายที่อาของเธอรู้ทัน“วันนี้อาต้องเฝ้าร้านให้ย่าก่อนค่ะ ไว้รอย่ากลับมาก่อนถ้าไม่เย็นมากอาจะพาไปนะคะ”“แล้วย่าไปไหนละคะอา ถ้าไม่ได้ไปวันนี้พรุ่งนี้เดี๋ยวอาก็กลับแล้วแบบนี้หนู
Baca selengkapnya
07 ดูงานอย่างใกล้ชิด
นับพรรีบผละตัวถอยหลังไปอีกฝั่งจนแทบจะร่วงเก้าอี้อยู่แล้ว ดีว่าติดโต๊ะทำงานของไข่มุกที่อยู่ข้างๆ กัน จึงยังคงนั่งอยู่ได้“ขะ ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“ทำต่อสิครับ”น้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคลิ้มดังมา มันราวกับดึงนับพรย้อนกลับไปคืนนั้นผมขอทำอีกนิดนะครับ ขออีกเอาอีกชอบไหมความทรงจำที่เธอฝังลืม ผุดออกมาทีละเล็กทีละน้อยนี่เธอได้คุยกับเขามากขนาดนี้ด้วยหรือเนี่ย คุยอะไรแต่ละอย่าง วาบหวามทั้งนั้น“หวังว่าคราวนี้คงไม่หนีกันอีกนะครับ” ชายหนุ่มพูดพร้อมยกยิ้มมุมปากนิดๆ เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขากลับดูหล่อลากกระชากใจ จนสาวๆ หลายคนบริเวณนั้นที่ได้เห็นก็อดที่จะชวนฝันไม่ได้เมื่อบรรดาหัวหน้าทั้งหลายเห็นว่าภคิณมา ต่างก็กุลีกุจอออกมาต้อนรับทันทีจริงอยู่ที่เขาแจ้งแล้วว่าจะเข้ามาเยี่ยมเยียนและแนะนำตัวกับพนักงานในวันนี้แต่เขาไม่ได้ระบุช่วงเวลาที่ชัดเจน เพราะอยากมาดูการทำงานจริงๆ โดยที่ไม่มีการเตรียมตัวมาก่อนมากกว่า“สวัสดีค่ะคุณภคิณ ขอโทษทีค่ะไม่ทราบว่ามาถึงแล้ว เดี๋ยวเชิญคุณภคิณทางนี้ดีกว่าค่ะ จัดที่ไว้ให้แล้วค่ะ”ปลาหัวหน้าแผนกรีบเข้ามาทักทายทันทีเมื่อได้รับแจ้งว่าภคิณมาถึงแล้ว พร้อมผายมื
Baca selengkapnya
08 ลืมไปก็ได้นะคะ
เมื่อถึงร้านอาหารญี่ปุ่นในห้างหรูที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศมากนัก ภคิณจัดแจงเลือกที่นั่งด้านในสุด ซึ่งเป็นโซนที่จัดไว้เป็นส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพีพร้อมทั้งสั่งอาหารให้ทั้งเธอและเขายังไงวันนี้เขาก็ต้องคุยกับเธอเรื่องคืนนั้นให้รู้เรื่องในขณะที่นับพรนั้นเอาแต่นิ่งเป็นรูปปั้น สีหน้า แววตาฉายความกังวลออกมาอย่างชัดเจนภคิณอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปทำอะไรให้เธอกัน ถึงได้ดูอึดอัดกังวลใจขนาดนั้นหรือเรามันหล่อดูดีเกินไป “ดิฉันจะถูกไล่ออกไหมคะ” นับพรตัดสินใจถามออกไปในที่สุดเธอทนความอึดอัดในใจไม่ไหว ไหนๆ เธอก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้วสู้คุยให้ชัดเจนไปเลย ถ้าต้องหางานใหม่ก็จะได้รีบๆ หา“คุณทำผิดร้ายแรงอะไรมา ทำไมถึงต้องไล่ออกด้วยล่ะครับ”คิ้วเข้มของภคิณขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ สาวอื่นอาจจะเครียดเพราะความดูดีเกินหน้าเกินตาหรือว่าออร่าแบบสามีแห่งชาติที่คนฝันหาของเขา แต่เจ้าหล่อนกลับมาห่วงว่าจะถูกไล่ออกหรือเปล่าเธอลืมหรืออย่างไรว่าเขาเป็นเจ้านายที่ทำท่าสนใจเธอมากขนาดนี้เธอควรสะกดคำว่าลำบากไม่ถูกสิถึงจะถูก“ก็เรื่องนั้น คือ... คือ” นับพรตอบตะกุกตะกัก ตอนนี้สมองกับปากเธอดูเหมือนจะไม่ทำงานเสียอย่างนั้น“เ
Baca selengkapnya
09 ผู้ชายเขาก็เลี้ยงเมียกันทั้งนั้น
ระหว่างทานอาหาร ภคิณที่ทานไปลอบมองดวงหน้าสวยตรงหน้าไปด้วย เขาพยายามคิดหาเหตุผลต่างๆ มากมายที่พอจะเป็นไปได้ ยังไงเขาก็ไม่เชื่อในเหตุผลที่เธอให้ แล้วอยู่ๆ เขาก็โพล่งสิ่งที่อยู่ในความคิดออกมา“หรือว่าคืนนั้นคุณโดนยา คุณมาคนเดียวด้วยนี่”“แค่กๆ ยา ยาอะไรคะไม่มีหรอกค่ะ แล้วก็คืนนั้นดิฉันไปกับไข่มุก”นี่เขารับไม่ได้ที่เธอจะมีวันไนท์สแตนด์หรือไง ซักอยู่นั่นนับพรตกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆ เขาก็โพล่งออกมาแบบนี้จนสำลักอาหารที่ทานจนต้องรีบหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม อาจเพราะดื่มเร็วไปจนน้ำเลอะออกมาจากขอบปากบาง“เป็นเด็กเลยนะคะ”คะ? นับพรสำลักน้ำก็จริงแต่สติยังอยู่ครบ ได้ยินคะขาจากเขาด้วย นี่คือไม่เพียงไล่หาเหตุผลที่เธอนอนกับเขาไม่พอ ยังจะมาหว่านล้อมด้วยความอ่อนหวานเข้าไปอีก“หันมานี่มา”ภคิณมองภาพตรงหน้าอย่างเอ็นดู เผลอพูดคะขาเหมือนที่เขาชอบใช้เวลาคุยกับเด็ก ๆ น่ารัก ๆ เขาหยิบทิชชูขึ้นมาแล้วจับใบหน้าสวยให้หันมาตรง ๆหลังจากที่เธอหันไปดื่มน้ำเสร็จแล้วเพื่อที่เขาจะเช็ดได้ถนัดภคิณใช้ปลายนิ้วโป้งลูบริมฝีปากบางอีกครั้งดูเผิน ๆคงเหมือนว่าเขาเช็กให้แน่ใจว่าไม่เลอะแล้ว แต่ที่จริงเขาอดใจไม่ไหวต่างหาก อยากสัมผัสผิวกายอ่อ
Baca selengkapnya
10 ผู้ชายคะขาเขาว่าเจ้าชู้
เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่านับพรมาออฟฟิศแล้ว เพราะก่อนนี้ลูกน้องที่เขาสั่งให้คอยตามนับพรนั้นแจ้งมาว่านับพรกำลังออกจากห้องคาดว่าจะตรงไปที่ทำงานเขาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวออกมาทันที“มาในครัวที่ชั้นนี้นี่หรือคะ” หญิงสาวทำหน้างงสงสัยในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่จึงหลุดปากถามออกไปเท่าที่เธอรู้มาผู้บริหารระดับเขาไม่ได้อยู่ที่ชั้นนี้ และจะมีห้องทำงานที่เป็นส่วนตัวซึ่งจะมีทั้งห้องพักรับรองห้องครัวและห้องน้ำอยู่แยกกับพนักงานทั่วไปอย่างชัดเจน แล้วทำไมเขาถึงต้องมาถึงที่นี่“แปลกใจอะไรผมก็อยู่แผนกนี้เหมือนกันนะ ทำไม? ผมจะมาใช้ครัวที่นี่ไม่ได้หรือ” เขาถามออกไปเมื่อเห็นใบหน้าสวยทำหน้าตาสงสัยอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่จะไขข้อข้องใจของเธอต่อ“ผมมีห้องทำงานที่ชั้นนี้ด้วย แล้วช่วงนี้ผมก็ต้องเข้ามาดูงานที่นี่บ่อยๆ เลยตั้งใจว่าจะใช้ห้องทำงานที่ชั้นนี้”“อ๋อออ ค่ะ” แม้จะงงๆ อยู่บ้างแต่เธอก็เคยเห็นห้องว่างอีกฝั่งที่ไม่เคยใช้งานอะไรมาก่อนจึงเข้าใจ “ว่าแต่คุณเถอะมาทำงานเช้าจังนะครับแล้วนี่ทานอะไรมาหรือยัง” เขาถามถึงมื้อเช้าทันทีเพราะเขาเองที่รีบมานอกจากจะอยากเห็นหน้าเร็วๆ แล้วก็หวังจะได้ทานมื้อเช้ากับเธอด้วย“ก็มาเวลานี้ปกติค่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status