Mag-log inจุดหมายของเธอคือกุฏิของแม่ขาวที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่ง เธอนั่งรถสองแถวจนสุดสายก็ถึงที่นั่น พอลงจากรถได้ เด็กอ้วนเจ้าของชื่อโจ๊กที่กำลังนั่งประกอบว่าวอยู่วางมือทันทีแล้วรับวิ่งมาต้อนรับ
“แม่ขาวครับ พี่กะทิมา”
เสียงร้องบอกทำให้ลานวัดดูคึกคักขึ้นเล็กน้อย ที่ตรงมุมปากของเธอขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างที่ไม่ต้องพยายามปั้นแต่งอีกต่อไป
“ไม่เสียแรงที่แวะซื้อขนมมาฝาก” เธอบอกแล้วยื่นถุงส่งให้เจ้าโจ๊ก ที่เรียกว่าเด็กวัด หรือ เด็กบ้าน ก็ได้ทั้งนั้น เพราะทั้งวันเจ้าโจ๊กจะวนเวียนอยู่แต่ในวัด มีบ้างที่กลับบ้าน แต่เดี๋ยวเดียวก็มาที่นี่อีก เหตุผลก็เพราะว่าที่วัดมีคนมาทำทาน ของกินจึงเยอะดี
กวาดตามองหาคนได้ไม่นาน แม่ขาวที่ตั้งใจแวะมาหาก็เดินออกมาจากสวนสมุนไพร ท่านยืนนิ่งตรงนั้นอึดใจเดียว ค่อยตรงมายังเธอ
“มาเสียเย็นเลย” ท่านทักเธอคำแรก อัญทิชายิ้ม หลุบตาลงตอบด้วยเสียงพยายามให้สงบมาที่สุด หากคิดจะหลอกใครบนโลกใบนี้ แม่ขาวตรงหน้าเป็นคนเดียวที่หลบหลีกและหลอกได้ยากมาก ๆ เป็นอันดับต้น ๆ
“เพิ่งเสร็จงานค่ะ”
ถึงอย่างนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดจริงครึ่งหนึ่งอยู่ดี
แม่ขาวมองมานิ่ง ๆ แล้วถามด้วยเสียงอ่อนโยนและแสนจะอบอุ่น จนเบ้าตาของเธอออกร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
“มีเรื่องอะไรทำให้ไม่สบายใจหรือเปล่า”
“ไม่มีค่ะแม่ขาว” เธอบอกท่านไปแบบนั้นแล้วเดินตามไปที่ชุดโต๊ะและเก้าอี้ที่ทำจากปูน เทโอบรอบต้นก้ามปูเอาไว้เป็นได้ทั้งที่นั่งและกระถางไม้ใหญ่ไปในตัว แม่ขาวยังยืนที่เดิม ท่านบอกเสียงโทนเดิม พร้อมกับสายลมโชยมาเบา ๆ
“พรุ่งนี้วันพระใหญ่”
“คืนนี้กะทินอนที่วัดได้ไหมคะแม่ขาว”
ท่านมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ก่อนพยักหน้าตอบรับว่าได้ ไม่ได้เอ่ยถามอะไรให้มากไปกว่านั้น
อัญทิชาและน้องสาวที่ต่างก็ไร้ญาติจำต้องจัดงานให้พ่อกับแม่ที่วัดแห่งนี้ ยังดีอยู่บ้างที่แม่ขาวท่านนี้ให้ความช่วยเหลือในการจัดงานจนทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
หลังจากนั้นเธอจะแวะมาที่นี่เสมอ แต่พอจดทะเบียนสมรสและเป็นคนของกานต์เต็มรูปแบบก็ไม่ค่อยได้มาอีกเลย
“ได้ข่าวน้องสาวของเราบ้างไหม”
แม่ขาวถามถึงอัญชิสาด้วยความเป็นห่วง น้องสาวของเธอเป็นพวกเด็กที่หวังว่าตัวเองจะรวยหากมีลู่ทาง จึงมองหาทางลัดอยู่เสมอ บวกกับมีความเจ้าเล่ห์อยู่ในตัว เอาตัวรอดเก่ง แต่ก็ไปไม่รอด สร้างเรื่องให้เธอต้องเข้าไปอยู่ในวังวนพวกนั้น พอจบเรื่องก็หนีไปทางชายแดน บอกแต่เพียงว่าได้งานที่บ่อนแห่งหนึ่ง จะติดต่อกลับมาหาเธอบ้างเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือ แต่สองเดือนมานี้ไม่ได้ติดต่อกันมาเหมือนเคย
“มีคุยกันบ้างค่ะแม่ขาว ตอนนี้เห็นบอกว่าจะบินไปที่เวียดนาม”
“อะไรดี อะไรไม่ดีต้องคอยเตือนน้องเราด้วยนะกะทิ”
“ทิเตือนตลอดค่ะ แต่จะฟังไหมนั่นก็อีกเรื่อง” เธอตอบแล้วมองสบตากับแม่ขาวอย่างปลง ๆ ท่านเองก็พอที่จะมองนิสัยของน้องสาวของเธอออกอยู่บ้างจึงไม่ได้พูดอะไรกันอีก เปลี่ยนไปคุยเรื่องสถานการณ์หลาย ๆ อย่างบนโลกใบนี้
ไม่นานแม่ขาวก็ขอตัวไปสวดมนต์เย็น พรุ่งนี้เป็นวันพระใหญ่ จึงมีคนเข้ามาดูแลความเรียบร้อยในวัดอยู่บ้าง เธอมองความสงบนิ่งในบริเวณของวัดก่อนปิดตาลง อดคิดไม่ได้ว่าถ้าทุกอย่างจบลงแล้ว นี่ก็เป็นอีกทางเลือกที่เธออยากเดินเข้ามาหา
คืนนั้นเธอได้นอนกับแม่ขาว เป็นคืนแรกที่ใจไม่ต้องคอยพะวงกับสิ่งใดอีก ทุกอย่างรอบตัวสงบนิ่ง ไร้เรื่องขุ่นมัว ราวกับกำลังรอและตั้งรับพายุลูกใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหา
“คนใหญ่คนโตที่ไหนมาทำบุญ ดูสิรถอย่างหรูเลย คนตามเป็นพรวน” หลวงพี่เติมยืนกอดอกมองจากบนศาลาวัด คนมาทำบุญสามสี่คนมองตามแก ส่วนยายเมี้ยนที่เข้ามาคอยช่วยทางสำนักสงฆ์อยู่เสมอพูดเสริมออกไปว่า “ฉันไม่รู้เหมือนกันนะหลวงพี่เติมว่าใคร”
“เหมือนเคยเห็นในข่าว ทำนองว่าอะไรกรุ๊ป ๆ นี่แหละ ฉันจำไม่ได้”
“ไม่ใช่ว่ามาทวงหนี้ใครหรอกใช่ไหม”
“ในวัดเนี่ยนะ ไม่น่าใช่หรอกมั้ง”
อัญทิชาไม่ได้สนใจเสียงพูดคุยพวกนั้นเลย ในหูของเธอกำลังฟังเสียงธรรมะบรรยายที่ดังคลอมาจากลำโพงภายในศาลาวัด
มือก็คอยตักแบ่งของคาวของหวาน จัดวางใส่ลงในถาดสำรับกับข้าว เพื่อเตรียมให้กับพระภิกษุสงฆ์และแม่ชี ด้วยจิตใจที่สงบลงกว่าเมื่อตอนขามา
จนกระทั่งเสียงคุยเงียบลง และสายตาของคนบนศาลาวัดต่างพากันมองมาที่เธอ นั่นเองถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป
นาทีนั้นเองที่ความรู้สึกระแวดระวังบอกว่ามีบางอย่างอยู่ที่ทางด้านหลัง เป็นเงาขนาดใหญ่สีดำแลดูทะมึน ๆ จึงวางมือจากงานแล้วหันหน้าไปมอง ก่อนจะพบว่ากานต์ยืนมองเธออยู่ที่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตรดีด้วยซ้ำ
“ทางกานต์กรุ๊ปขอเข้าร่วมกับทางวัดด้วยนะครับ” ปรีชาเอ่ยขึ้นกับเจ้าอาวาส พระภิกษุบนนั้นและแม่ชี แม่ขาว รวมถึงคนที่มาทำบุญในวันพระใหญ่วันนี้ด้วย “และต้องขอบคุณคุณกะทิด้วยนะครับที่ช่วยบอกบุญให้กับคุณกานต์”
จากสายตางุนงงของทุกคนบนศาลาวัดเปลี่ยนไปในทันที พวกเขาต่างพากันมองมาที่เธอด้วยท่าทีขอบคุณแทนความสงสัยแบบเมื่อนาทีก่อนหน้านั้น
“คุณกะทิเคยเล่าว่าสำนักสงฆ์แห่งนี้ยังขาดปัจจัยอีกมาก ยังไงแล้วทางคุณกานต์จะเข้ามาช่วยเหลือในโอกาสถัดไปนะครับ”
“โอยพ่อนักบุญ ทางเราต้องขอขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ไม่นึกเลยว่านอกจากหล่อ รวยแล้วยังใจบุญอีกแหนะ”
ยายเมี้ยนรีบบอกแล้วหันไปสั่งให้คนอื่น ๆ ช่วยยกของที่กานต์นำมาด้วย เอาเข้ามาร่วมทำบุญในวัดด้วยกัน
กานต์ถูกเชิญให้นั่งที่เก้าอี้ตัวหน้าสุด ส่วนเธอก็ถูกดึงไปนั่งข้าง ๆ กานต์ด้วยความอึดอัดอย่างที่สุด ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาใจบุญสุนทานถึงขนาดเอาของมาทำบุญตามสำนักสงฆ์แบบนี้
คนอื่น ๆ ในวัดต่างพากันพูดไม่หยุดปากว่าเขาช่างหล่อเหลาและมีใจมหากุศลเป็นผู้ให้อย่างแท้จริง กานต์ยิ้มและค้อมศีรษะรับคำชมพวกนั้น ส่วนเธอได้แต่มองแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
เริ่มเข้าสู่การสวดมนต์เมื่อเวลาลุล่วงจะสมควรไปแล้ว กานต์ค่อยเอียงตัวเข้ามา แววตาของนักบุญที่คนอื่น ๆ มองเห็นแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบ กร้าวดุและเอาแต่ใจในทันที เขาขยับปากแล้วพูดบางอย่างกับเธอ
“อะไรทำให้คุณกล้านอนที่อื่นโดยไม่ขอผมก่อน”
จุดหมายของเธอคือกุฏิของแม่ขาวที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่ง เธอนั่งรถสองแถวจนสุดสายก็ถึงที่นั่น พอลงจากรถได้ เด็กอ้วนเจ้าของชื่อโจ๊กที่กำลังนั่งประกอบว่าวอยู่วางมือทันทีแล้วรับวิ่งมาต้อนรับ“แม่ขาวครับ พี่กะทิมา”เสียงร้องบอกทำให้ลานวัดดูคึกคักขึ้นเล็กน้อย ที่ตรงมุมปากของเธอขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างที่ไม่ต้องพยายามปั้นแต่งอีกต่อไป“ไม่เสียแรงที่แวะซื้อขนมมาฝาก” เธอบอกแล้วยื่นถุงส่งให้เจ้าโจ๊ก ที่เรียกว่าเด็กวัด หรือ เด็กบ้าน ก็ได้ทั้งนั้น เพราะทั้งวันเจ้าโจ๊กจะวนเวียนอยู่แต่ในวัด มีบ้างที่กลับบ้าน แต่เดี๋ยวเดียวก็มาที่นี่อีก เหตุผลก็เพราะว่าที่วัดมีคนมาทำทาน ของกินจึงเยอะดีกวาดตามองหาคนได้ไม่นาน แม่ขาวที่ตั้งใจแวะมาหาก็เดินออกมาจากสวนสมุนไพร ท่านยืนนิ่งตรงนั้นอึดใจเดียว ค่อยตรงมายังเธอ“มาเสียเย็นเลย” ท่านทักเธอคำแรก อัญทิชายิ้ม หลุบตาลงตอบด้วยเสียงพยายามให้สงบมาที่สุด หากคิดจะหลอกใครบนโลกใบนี้ แม่ขาวตรงหน้าเป็นคนเดียวที่หลบหลีกและหลอกได้ยากมาก ๆ เป็นอันดับต้น ๆ“เพิ่งเสร็จงานค่ะ”ถึงอย่างนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดจริงครึ่งหนึ่งอยู่ดีแม่ขาวมองมานิ่ง ๆ แล้วถามด้วยเสียงอ่อนโยนและแสนจะอบอุ่น จนเบ
“ทำไมคะ” อัญทิชาถามเสียงเกือบจะเป็นอ่อนแรง ตอนที่ถูกกานต์จับให้หันหลังแล้วดันเธอจนชิดกับผนังเย็นเฉียบของเพนต์เฮาส์สุดหรูของเขา ตั้งแต่ช่วงเย็นจนค่ำ เขายังไม่พออีกหรือ ยังส่งสายตาบอกให้ตามเขาไปที่รถ พอถึงจุดหมายที่เป็นเพนต์เฮาส์ก็จับเธอกดอีกซ้ำ ๆ ราวกับไม่หมดเรี่ยวแรงลงเลย “ทำไมของคุณ...หมายถึงอะไร” กานต์ถามกลับ มือของเขาจับแขนทั้งสองข้างของเธอให้เหยียดออกไปหาเขาแล้วลุกล้ำเข้าหาเธอเป็นจังหวะต่อเนื่อง เสียงเนื้อกระทบเนื้อในความเงียบและมืดที่มีเพียงแสงรำไรส่องเข้ามาทางกระจกยิ่งทำให้บรรยากาศวาบหวามมากยิ่งขึ้นไปอีก “เร็วอีกค่ะ” เธอลืมสิ้นกับสิ่งที่กานต์หยอกย้อน เพราะสัมผัสจากเขาทำให้สติของเธอหลุดลอยไปอย่างช้า ๆ เนื้อตัวสั่นริก ๆ เหงื่อซึมออกมาจากกลุ่มผมสีดำ มันไหลไปตามกรอบของใบหน้ามารวมกับที่ปลายคางก่อนหยดลงบนเนินอกที่เสื้อถูกมือของกานต์ดึงทึ้งจนกระดุมหล่นหายไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้ เสียงหัวเราะดังมาจากเบื้องหลัง กานต์เข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เร็วมากขึ้น ยิ่งทำให้เธอต้องหลุดเสียงเร่งให้เขาใส่ทุกอย่างด้วยความเร็ว “อีก
“ถึงคอนโดแล้วนะครับ” เสียงบอกของคนขับปลุกเธอให้ตื่นจากเบาะด้านหลัง อัญทิชาสะดุ้งตื่นทันที เธองีบหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วรีบรวบกระเป๋ามาสะพายเข้ากับไหล่ลาดเอียง เตรียมลงจากรถ ไม่ลืมขอบคุณคนสนิทของเขาที่เป็นคนขับมาส่งเอง“ขอบคุณนะคะพี่เอกที่มาส่ง”“ด้วยความยินดีครับคุณกะทิ” ปรีชาบอกกลับตอบมาด้วยท่าทีสุภาพ พร้อมหลบสายตาของเธอที่มองมาจากทางด้านหลัง ในรถเงียบลง เธอถึงได้เปิดประตูลงจากรถไปคนมาส่งลอบมองที่กระจกด้านข้าง รอจนร่างเล็กลงจากรถเรียบร้อยแล้ว ก็ยังมองกระจกส่องหลัง เห็นว่าอีกฝ่ายหายลับเข้าไปในตึกแล้วนั่นเอง เขาค่อย ๆ เคลื่อนรถจากมา อัญทิชาเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการง่วงงุนและอ่อนเพลียเธอวางของลงกับโต๊ะ อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สบายตัวมากขึ้น แล้วล้มตัวลงเพื่อนอน แต่กลับนอนไม่หลับ นึกถึงเรื่องของตัวเองกับกานต์ขึ้นมาอีกครั้ง ว่ามันมาถึงจุด ๆ นี้ได้อย่างไรอดรอคอยไม่ได้ว่าครบปีเมื่อไร เธอคงหลุดพ้นจากสถานะอันน่าอึดอัดและน่าอดสูพวกนี้เสียที เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อปลายปีที่แล้ว คนของกานต์ตรวจสอบจนพบว่าอัญชิสา น้องสาวของเธอขายข้อมูลของลูกค้าให้กับบริษัทของคู่แข่
ท่อนเนื้อร้อนจนเหมือนแท่งไฟกำลังเร่งจังหวะเข้าออกที่ในร่างกายส่วนบอบบางของอัญทิชา เธอแอ่นกายรับตัวตนของเขาอย่างสุดกลั้นก่อนที่ทุกอย่างในหัวจะขาวโพลนไปหมดเมื่อสะโพกแกร่งขยับเร่งจังหวะเร็วมากขึ้น มือเล็กเคลื่อนอย่างไวไปที่หน้าท้องแข็งแรงเป็นลอนสวย อยากดึงดันทั้งยังอยากผลักไสไปในคราวเดียวกัน สับสนกับความต้องการของตัวเอง ปากเล็กที่แดงก่ำถูกเม้มจนแน่น ใบหน้าของเธอสะบัดไปมาบนเตียงสีขาวหลังกว้างภายในห้องนอนกว้างที่เย็นจนฉ่ำแต่เรือนกายกลับวาววับไปด้วยหยาดเหงื่อ ที่ร่วมทำด้วยกันตั้งแต่สามทุ่มจนล่วงเข้าวันใหม่ไปแล้วแต่ร่างหนาของกานต์ยังคงกระหน่ำใส่ไม่ยั้ง ราวกับอัดอั้นมานาน ทั้ง ๆ ที่ก็เรียกให้เธอมาที่คอนโดของเขาอยู่ทุกคืน ไม่ทันได้คิดอะไรต่อจากนั้น ปากร้อนของเขาก็ทาบลงปิดที่ปากของเธอ ลิ้นร้อนตวัดไล่สลับดูด พร้อมกันที่สะโพกขย่มใส่ไม่ยั้ง เธอกรีดร้องแต่ไร้เสียง ร่างกายกระตุกเร่า ๆ ปลดปล่อยออกมาจนสุดทาง ส่วนร่างหนาที่ทาบทับยังคงเร่งจังหวะต่ออีกก่อนที่เสียงคำรามของเขาจะดังก้องไปทั้งห้องแล้วกระแทกเข้าหาเธอจนสุดลำ พร้อมกับฟุบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ ลมหายใจกระชั้นหนัก ๆ ของเขาแทบจะกลายเป็นลมหายใจเด







