Share

3

Author: SHASHA
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-17 13:28:20

“ทำไมคะ”

          อัญทิชาถามเสียงเกือบจะเป็นอ่อนแรง ตอนที่ถูกกานต์จับให้หันหลังแล้วดันเธอจนชิดกับผนังเย็นเฉียบของเพนต์เฮาส์สุดหรูของเขา

          ตั้งแต่ช่วงเย็นจนค่ำ เขายังไม่พออีกหรือ ยังส่งสายตาบอกให้ตามเขาไปที่รถ พอถึงจุดหมายที่เป็นเพนต์เฮาส์ก็จับเธอกดอีกซ้ำ ๆ ราวกับไม่หมดเรี่ยวแรงลงเลย

          “ทำไมของคุณ...หมายถึงอะไร”

          กานต์ถามกลับ มือของเขาจับแขนทั้งสองข้างของเธอให้เหยียดออกไปหาเขาแล้วลุกล้ำเข้าหาเธอเป็นจังหวะต่อเนื่อง เสียงเนื้อกระทบเนื้อในความเงียบและมืดที่มีเพียงแสงรำไรส่องเข้ามาทางกระจกยิ่งทำให้บรรยากาศวาบหวามมากยิ่งขึ้นไปอีก

          “เร็วอีกค่ะ”

          เธอลืมสิ้นกับสิ่งที่กานต์หยอกย้อน เพราะสัมผัสจากเขาทำให้สติของเธอหลุดลอยไปอย่างช้า ๆ เนื้อตัวสั่นริก ๆ เหงื่อซึมออกมาจากกลุ่มผมสีดำ มันไหลไปตามกรอบของใบหน้ามารวมกับที่ปลายคางก่อนหยดลงบนเนินอกที่เสื้อถูกมือของกานต์ดึงทึ้งจนกระดุมหล่นหายไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้

          เสียงหัวเราะดังมาจากเบื้องหลัง กานต์เข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เร็วมากขึ้น ยิ่งทำให้เธอต้องหลุดเสียงเร่งให้เขาใส่ทุกอย่างด้วยความเร็ว

          “อีกค่ะกานต์...ทิต้องการคุณ”

          เธอร้องขอเขาอย่างหมดสิ้นความอาย กานต์เร่งจังหวะเร็วขึ้นอีก เร็วขึ้นจนร่างกายของเธอโยกไหวไปตามแรงกระแทกของเขา ปากของเธอเป็นสีแดงเข้ม สั่นไปทั้งเนื้อตัวก่อนจะกระตุกถี่ ๆ จนขาสิ้นแรงอ่อนเหลว ทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป

          กานต์รวบเธอเอาไว้ได้ทัน เขาตรึงร่างกายอ่อนเหลวของเธอไว้กับผนังแล้วกระแทกใส่ซ้ำ ๆ อีกนับครั้งไม่ถ้วน พร้อมเสียงคำรามลั่นห้อง ความอุ่นร้อนฉีดพ่นจนล้นทะลักทลายท่วมคอนดอมที่สวมใส่

          แต่เธอไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ตอนที่กานต์รวบร่างพาไปยังเตียง วางลงกึ่งปรานีแต่อีกทีก็คล้ายจะไม่ใช่ เขาปล่อยเธอไว้แบบนั้น อัญทิชานอนนิ่งและพล็อยหลับไปในวินาทีนั้นเอง

         

          อาการปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่ก็ไม่ได้เจ็บจนต้องส่งเสียงร้องครางออกมาเหมือนครั้งแรก ๆ ที่ใกล้ชิดกัน และเมื่อพลิกตัวมองไปด้านข้างก็พบว่าตัวเองหลับไปที่บนเตียงของเขา ภายในเพนต์เฮาส์สุดหรู แต่ตรงนั้นมีเพียงความว่างเปล่า เย็นเยียบและรอยยับยู่ยี่ของผ้าปูที่นอนสีเข้มเท่านั้น

เจ้าของเตียงคงไม่ได้นอนตรงนั้น ตรงข้าง ๆ กัน แต่ก็คงเบื่อหน่ายที่จะไล่เธอกลับเหมือนทุกครั้ง

ถอนหายใจแผ่วเบา พาร่างบอบบางอ่อนล้าเข้าไปชำระล้างเนื้อตัวในห้องน้ำ สวมชุดลำลองตัวเดิม เดินออกมาด้านนอกเพื่อตั้งใจจะบอกลาเขา และรีบกลับคอนโดของตัวเอง ดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันหยุด ทำให้พอมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง

ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวพ้นมุมเสาที่กั้นระหว่างโซนห้องนอนกับห้องนั่งเล่น เสียงทุ้มคุ้นหูของผู้มาเยือนก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน

“ตื่นสายจังเลยนะครับคุณกานต์ ปกติเจ็ดโมงเช้าจะเห็นนั่งหน้าเคร่งอยู่หน้าจอคอมพ์แล้วนี่”

“เมื่อคืนติดประชุมเรื่องงาน” เสียงเรียบขรึมของกานต์ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

อัญทิชาชะงักฝีเท้า รีบถอยหลังกลับเข้ามุมอับทันทีเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของพลวัตกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟารับแขก โดยมีแก้วกาแฟวางอยู่ตรงหน้า

“ติดประชุม...หรือติดคนกันแน่ครับ”

พลวัตเอ่ยแซวพร้อมหัวเราะในลำคอ ก่อนที่สายตาคมกริบจะเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่วางพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ไม่ไกลนัก รวมถึงกระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก

“ของใครวะคุณกานต์ อย่าบอกนะว่า...”

กานต์ปรายตามองตามสายตาของเพื่อนรัก แววตาคมเข้มนิ่งสนิทไร้ซึ่งความหวั่นไหวใด ๆ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายอารมณ์ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ

“แค่ชั่วคราว ไม่มีอะไรสำคัญ”

คำตอบสั้น ๆ ไร้ความหมายกำลังกรีดลึกลงบนหัวใจของคนที่แอบฟังอยู่ ราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม อัญทิชาเม้มริมฝีปากแน่นจนเกือบห้อเลือด มือของเธอกำชายเสื้อของตัวเองไว้จนแน่น เพื่อระงับอาการสั่นเทาที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย

“ระดับคุณกานต์เนี่ยนะครับจะเลี้ยงเด็ก นึกว่าชาตินี้สนใจแค่ตัวเลขกับกราฟหุ้นเสียอีก” พลวัตเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจปนอยากรู้อยากเห็น “คนไหนหรือ หน้าตาเป็นยังไง ทำไมเพื่อนไม่เคยเห็นควงไปไหนมาไหนเลยล่ะ”

“ไม่ได้สำคัญอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องพามาให้ใครรู้จักให้เสียเวลา”

น้ำเสียงเย็นชาและไร้เยื่อใยของกานต์ตอกย้ำสถานะของเธอให้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม อัญทิชาหลับตาลงช้า ๆ สูบเอาความเจ็บปวดและหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาให้ไหลย้อนกลับเข้าไปข้างใน

ใช่...เธอเป็นได้แค่นั้น

ต่อให้มีทะเบียนสมรสใบนั้นค้ำคออยู่ แต่ในสายตาของกานต์ เธอก็เป็นเพียงเครื่องมือระบายความใคร่และหมากตัวหนึ่งที่รอวันหมดประโยชน์เท่านั้น

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม ย้ำเตือนหัวใจตัวเองซ้ำ ๆ ว่าอย่าได้เผลอไผลไปกับสัมผัสเร่าร้อนหรือความอ่อนโยนจอมปลอมที่เขาเผลอแสดงออกมาเป็นอันขาด หน้าที่ของเธอมีเพียงอดทนให้ครบหนึ่งปี เพื่อแลกกับอิสรภาพของน้องสาว ทำเพียงเท่านั้นก็พอ

เพราะฉะนั้น ตอนที่กลับมาถึงห้องพักในคอนโดขนาดกว้างเพียงสามสิบสองตารางเมตร อัญทิชาก็เดินใจลอยไปยังระเบียงห้อง เอื้อมมือหยิบอุปกรณ์มาปัดกวาดเช็ดถู ซักเสื้อผ้าและนำไปตาก แล้วค่อยหันมองไปรอบ ๆ ว่ายังมีตรงไหนให้ต้องจัดการอีก พอเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ก็ตรงไปดึงเอาสายกระเป๋าถือ พาตัวเองออกจากห้องอีกครั้ง

จุดหมายของเธอคือกุฏิของแม่ขาวที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่ง เธอนั่งรถสองแถวจนสุดสายก็ถึงที่นั่น พอลงจากรถได้ เด็กอ้วนเจ้าของชื่อโจ๊กที่กำลังนั่งประกอบว่าวอยู่วางมือทันทีแล้วรับวิ่งมาต้อนรับ

“แม่ขาวครับ พี่กะทิมา”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • จำนนรัก พันธะลวง   4

    จุดหมายของเธอคือกุฏิของแม่ขาวที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่ง เธอนั่งรถสองแถวจนสุดสายก็ถึงที่นั่น พอลงจากรถได้ เด็กอ้วนเจ้าของชื่อโจ๊กที่กำลังนั่งประกอบว่าวอยู่วางมือทันทีแล้วรับวิ่งมาต้อนรับ“แม่ขาวครับ พี่กะทิมา”เสียงร้องบอกทำให้ลานวัดดูคึกคักขึ้นเล็กน้อย ที่ตรงมุมปากของเธอขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างที่ไม่ต้องพยายามปั้นแต่งอีกต่อไป“ไม่เสียแรงที่แวะซื้อขนมมาฝาก” เธอบอกแล้วยื่นถุงส่งให้เจ้าโจ๊ก ที่เรียกว่าเด็กวัด หรือ เด็กบ้าน ก็ได้ทั้งนั้น เพราะทั้งวันเจ้าโจ๊กจะวนเวียนอยู่แต่ในวัด มีบ้างที่กลับบ้าน แต่เดี๋ยวเดียวก็มาที่นี่อีก เหตุผลก็เพราะว่าที่วัดมีคนมาทำทาน ของกินจึงเยอะดีกวาดตามองหาคนได้ไม่นาน แม่ขาวที่ตั้งใจแวะมาหาก็เดินออกมาจากสวนสมุนไพร ท่านยืนนิ่งตรงนั้นอึดใจเดียว ค่อยตรงมายังเธอ“มาเสียเย็นเลย” ท่านทักเธอคำแรก อัญทิชายิ้ม หลุบตาลงตอบด้วยเสียงพยายามให้สงบมาที่สุด หากคิดจะหลอกใครบนโลกใบนี้ แม่ขาวตรงหน้าเป็นคนเดียวที่หลบหลีกและหลอกได้ยากมาก ๆ เป็นอันดับต้น ๆ“เพิ่งเสร็จงานค่ะ”ถึงอย่างนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดจริงครึ่งหนึ่งอยู่ดีแม่ขาวมองมานิ่ง ๆ แล้วถามด้วยเสียงอ่อนโยนและแสนจะอบอุ่น จนเบ

  • จำนนรัก พันธะลวง   3

    “ทำไมคะ” อัญทิชาถามเสียงเกือบจะเป็นอ่อนแรง ตอนที่ถูกกานต์จับให้หันหลังแล้วดันเธอจนชิดกับผนังเย็นเฉียบของเพนต์เฮาส์สุดหรูของเขา ตั้งแต่ช่วงเย็นจนค่ำ เขายังไม่พออีกหรือ ยังส่งสายตาบอกให้ตามเขาไปที่รถ พอถึงจุดหมายที่เป็นเพนต์เฮาส์ก็จับเธอกดอีกซ้ำ ๆ ราวกับไม่หมดเรี่ยวแรงลงเลย “ทำไมของคุณ...หมายถึงอะไร” กานต์ถามกลับ มือของเขาจับแขนทั้งสองข้างของเธอให้เหยียดออกไปหาเขาแล้วลุกล้ำเข้าหาเธอเป็นจังหวะต่อเนื่อง เสียงเนื้อกระทบเนื้อในความเงียบและมืดที่มีเพียงแสงรำไรส่องเข้ามาทางกระจกยิ่งทำให้บรรยากาศวาบหวามมากยิ่งขึ้นไปอีก “เร็วอีกค่ะ” เธอลืมสิ้นกับสิ่งที่กานต์หยอกย้อน เพราะสัมผัสจากเขาทำให้สติของเธอหลุดลอยไปอย่างช้า ๆ เนื้อตัวสั่นริก ๆ เหงื่อซึมออกมาจากกลุ่มผมสีดำ มันไหลไปตามกรอบของใบหน้ามารวมกับที่ปลายคางก่อนหยดลงบนเนินอกที่เสื้อถูกมือของกานต์ดึงทึ้งจนกระดุมหล่นหายไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้ เสียงหัวเราะดังมาจากเบื้องหลัง กานต์เข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เร็วมากขึ้น ยิ่งทำให้เธอต้องหลุดเสียงเร่งให้เขาใส่ทุกอย่างด้วยความเร็ว “อีก

  • จำนนรัก พันธะลวง   2

    “ถึงคอนโดแล้วนะครับ” เสียงบอกของคนขับปลุกเธอให้ตื่นจากเบาะด้านหลัง อัญทิชาสะดุ้งตื่นทันที เธองีบหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วรีบรวบกระเป๋ามาสะพายเข้ากับไหล่ลาดเอียง เตรียมลงจากรถ ไม่ลืมขอบคุณคนสนิทของเขาที่เป็นคนขับมาส่งเอง“ขอบคุณนะคะพี่เอกที่มาส่ง”“ด้วยความยินดีครับคุณกะทิ” ปรีชาบอกกลับตอบมาด้วยท่าทีสุภาพ พร้อมหลบสายตาของเธอที่มองมาจากทางด้านหลัง ในรถเงียบลง เธอถึงได้เปิดประตูลงจากรถไปคนมาส่งลอบมองที่กระจกด้านข้าง รอจนร่างเล็กลงจากรถเรียบร้อยแล้ว ก็ยังมองกระจกส่องหลัง เห็นว่าอีกฝ่ายหายลับเข้าไปในตึกแล้วนั่นเอง เขาค่อย ๆ เคลื่อนรถจากมา อัญทิชาเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการง่วงงุนและอ่อนเพลียเธอวางของลงกับโต๊ะ อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สบายตัวมากขึ้น แล้วล้มตัวลงเพื่อนอน แต่กลับนอนไม่หลับ นึกถึงเรื่องของตัวเองกับกานต์ขึ้นมาอีกครั้ง ว่ามันมาถึงจุด ๆ นี้ได้อย่างไรอดรอคอยไม่ได้ว่าครบปีเมื่อไร เธอคงหลุดพ้นจากสถานะอันน่าอึดอัดและน่าอดสูพวกนี้เสียที เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อปลายปีที่แล้ว คนของกานต์ตรวจสอบจนพบว่าอัญชิสา น้องสาวของเธอขายข้อมูลของลูกค้าให้กับบริษัทของคู่แข่

  • จำนนรัก พันธะลวง   1

    ท่อนเนื้อร้อนจนเหมือนแท่งไฟกำลังเร่งจังหวะเข้าออกที่ในร่างกายส่วนบอบบางของอัญทิชา เธอแอ่นกายรับตัวตนของเขาอย่างสุดกลั้นก่อนที่ทุกอย่างในหัวจะขาวโพลนไปหมดเมื่อสะโพกแกร่งขยับเร่งจังหวะเร็วมากขึ้น มือเล็กเคลื่อนอย่างไวไปที่หน้าท้องแข็งแรงเป็นลอนสวย อยากดึงดันทั้งยังอยากผลักไสไปในคราวเดียวกัน สับสนกับความต้องการของตัวเอง ปากเล็กที่แดงก่ำถูกเม้มจนแน่น ใบหน้าของเธอสะบัดไปมาบนเตียงสีขาวหลังกว้างภายในห้องนอนกว้างที่เย็นจนฉ่ำแต่เรือนกายกลับวาววับไปด้วยหยาดเหงื่อ ที่ร่วมทำด้วยกันตั้งแต่สามทุ่มจนล่วงเข้าวันใหม่ไปแล้วแต่ร่างหนาของกานต์ยังคงกระหน่ำใส่ไม่ยั้ง ราวกับอัดอั้นมานาน ทั้ง ๆ ที่ก็เรียกให้เธอมาที่คอนโดของเขาอยู่ทุกคืน ไม่ทันได้คิดอะไรต่อจากนั้น ปากร้อนของเขาก็ทาบลงปิดที่ปากของเธอ ลิ้นร้อนตวัดไล่สลับดูด พร้อมกันที่สะโพกขย่มใส่ไม่ยั้ง เธอกรีดร้องแต่ไร้เสียง ร่างกายกระตุกเร่า ๆ ปลดปล่อยออกมาจนสุดทาง ส่วนร่างหนาที่ทาบทับยังคงเร่งจังหวะต่ออีกก่อนที่เสียงคำรามของเขาจะดังก้องไปทั้งห้องแล้วกระแทกเข้าหาเธอจนสุดลำ พร้อมกับฟุบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ ลมหายใจกระชั้นหนัก ๆ ของเขาแทบจะกลายเป็นลมหายใจเด

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status