Mag-log in“ถึงคอนโดแล้วนะครับ”
เสียงบอกของคนขับปลุกเธอให้ตื่นจากเบาะด้านหลัง อัญทิชาสะดุ้งตื่นทันที เธองีบหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วรีบรวบกระเป๋ามาสะพายเข้ากับไหล่ลาดเอียง เตรียมลงจากรถ ไม่ลืมขอบคุณคนสนิทของเขาที่เป็นคนขับมาส่งเอง
“ขอบคุณนะคะพี่เอกที่มาส่ง”
“ด้วยความยินดีครับคุณกะทิ”
ปรีชาบอกกลับตอบมาด้วยท่าทีสุภาพ พร้อมหลบสายตาของเธอที่มองมาจากทางด้านหลัง ในรถเงียบลง เธอถึงได้เปิดประตูลงจากรถไป
คนมาส่งลอบมองที่กระจกด้านข้าง รอจนร่างเล็กลงจากรถเรียบร้อยแล้ว ก็ยังมองกระจกส่องหลัง เห็นว่าอีกฝ่ายหายลับเข้าไปในตึกแล้วนั่นเอง เขาค่อย ๆ เคลื่อนรถจากมา
อัญทิชาเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการง่วงงุนและอ่อนเพลีย
เธอวางของลงกับโต๊ะ อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สบายตัวมากขึ้น แล้วล้มตัวลงเพื่อนอน แต่กลับนอนไม่หลับ นึกถึงเรื่องของตัวเองกับกานต์ขึ้นมาอีกครั้ง ว่ามันมาถึงจุด ๆ นี้ได้อย่างไร
อดรอคอยไม่ได้ว่าครบปีเมื่อไร เธอคงหลุดพ้นจากสถานะอันน่าอึดอัดและน่าอดสูพวกนี้เสียที
เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อปลายปีที่แล้ว คนของกานต์ตรวจสอบจนพบว่าอัญชิสา น้องสาวของเธอขายข้อมูลของลูกค้าให้กับบริษัทของคู่แข่งของเครือกานต์กรุ๊ป
ทนายของเครือขู่ว่าจะฟ้องจนหมดตัว และไม่รอดคุกแน่นอน รวมถึงหมดหนทางทำงานไม่ว่าจะเป็นบริษัทใด ๆ ทั้งในและนอกอาณาเขตประเทศ
แล้วส่งทางเลือกให้เธอ หนึ่งคือยอมให้อัญชิสาถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย หรืออีกทางเลือกคือเธอเองยื่นมือเข้ามาช่วยน้องสาว ด้วยการทำหน้าที่ของภรรยา เขาบอกเหมือนใจดีว่าจะจดทะเบียนสมรสกับเธอด้วย แต่ไม่มีการจัดงานเลี้ยงใด ๆ ทั้งสิ้น และไม่อนุญาตให้คนนอกรู้สถานะระหว่างกันเด็ดขาด ทั้งหมดกินเวลาแค่หนึ่งปีเท่านั้น
อัญทิชาไม่เข้าใจในเงื่อนไขของเขานัก ไม่เข้าใจว่าคนระดับกานต์จะต้องยอมลงทุนจดทะเบียนสมรสกับเธอไปทำไม ถ้าอยากได้แค่ยื่นไม้ตายให้เธอไปเป็นของเขา เท่านั้นก็น่าจะเพียงพอแล้ว
และเธอจะยอมให้น้องติดคุกไม่ได้ จึงขอให้เขาปล่อยน้องของเธอ และยอมทำตามทางเลือกที่ไม่มีทางให้เลือกเลยสักนิด
พ่อกับแม่ของพวกเธอจากไปพร้อม ๆ กัน เธอมีแค่น้องที่โตมาอย่างยากลำบาก คนเป็นพี่ย่อมไม่มีทางให้น้องต้องเดินเข้าสู่คุกตารางแบบนั้น และเมื่อมีทางเลือก แม้จะทำผิดแต่หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้น้องหมดอนาคตแบบนั้น คิดพร้อมกับปิดตาลงช้า ๆ
“คนของคุณเหมือนกำลังง่วงนะ”
“กะทิ” เสียงเรียกข้างตัวทำให้อัญทิชาลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าคนทั้งโต๊ะประชุมต่างพากันมองมาที่เธอเป็นตาเดียว
“ง่วงหรือ” เสียงถามดังมาจากดลย์ พร้อมกับยื่นขวดน้ำที่มีไอเย็นเกาะอยู่ให้เธอ ยังไม่ได้ยื่นมือออกไปรับขวดน้ำนั้นเพราะเพิ่งดึงสติตัวเองกลับมาหลังงีบไปครู่ มกรา หัวหน้าฝ่ายก็กระซิบถามลอดไรฟันพุ่งมาหาเธอต่อจากนั้นทันที
“เมื่อคืนนี้ไม่ได้นอนหรือไง”
“นอนค่ะ” เธอบอกเสียงอ่อย รู้สึกผิดที่วูบหลับเสียได้ ทั้งยังมาหลับในห้องประชุมที่ทุกคนกำลังหน้าดำคร่ำเคร่งกันอยู่ ดลย์มองอย่างเป็นห่วง
“หน้าซีด ๆ นะเรา ไหวแน่นะ”
“คงแค่นอนน้อย” เสียงขรึมจากหัวโต๊ะพูดขัดขึ้น
และเธอก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไปทั้งนั้น ไม่ใช่เพราะคนพูดหรอกหรือไง ถึงทำให้นอนได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง แล้วเม้มปากตัวเองแน่นเมื่อเห็นสายตาคมที่มองมา
“เราคุยถึงไหน”
“เอ่อ ถึงเรื่องแปลนใหม่ของเวลธ์เนสครับคุณกานต์” มกรารีบตอบอย่างต้องการเอาใจผู้เป็นเจ้าของโครงการ “มีตรงไหนบ้างนะครับที่คุณกานต์อยากให้ปรับแก้”
“รายละเอียดที่เหลือมันเยอะ” กานต์บอกเสียงนิ่ง แล้วมองไปยังคนที่วูบหลับไปในห้องประชุมเมื่อนาทีก่อนหน้า “ให้เธออยู่แก้ไขก็แล้วกัน คนที่เหลือกลับได้เลย”
ดลย์มองมายังเธอแล้วหันขวับไปทางกานต์ เอ่ยขัดขึ้นด้วยท่าทางไม่สบายใจ “คุณกานต์ครับ...”
“หรือไม่ก็คงต้องเปลี่ยนซัปเจ้าใหม่”
จบคำของกานต์ ทั้งห้องก็เงียบไป มกราอึกอักหน้าเสียไม่น้อย หากว่ากานต์ทำแบบนั้นจริง ๆ เงินในอากาศที่คิดว่าอีกนิดเดียวก็จะคว้าเอาไว้ได้ก็คงหายวับไปกับตา
“กลับเถอะพี่ดลย์ ทิอยู่ได้ แก้งานนิดเดียวเอง”
“ฮือ” ดลย์มองมาด้วยสายตาเป็นห่วง แต่ไม่กล้าพูดขัด จนคนอื่นทยอยออกไปจนหมด กานต์ก็เคาะมือกับโต๊ะ ทำสัญญาณบอกให้ขยับมานั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ เขา อัญทิชารวบกองเอกสารแล้วพาตัวเองไปนั่งตรงนั้น เดินไปจนถึง วางเอกสารลงแล้วก็ถูกรวบตัวลงนั่งบนตักของเขาทันที
“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ”
“ทำไมจะทำไม่ได้” กานต์ถามแล้วยกมือขึ้นรวบปอยผมที่หลุดรุ่ยตรงต้นคอของเธอให้หลบทางให้เขา ก่อนก้มหน้าลง ฝากรอยประทับร้อนผ่าวกับตรงซอกคอ
อัญทิชาย่นคอหลบ แต่ไปไหนไม่พ้น เพราะถูกเขากักไว้กับโต๊ะประชุมตัวยาว
“นี่มันห้องประชุมนะคะ”
“กำลังชวนผมอยู่หรือ” เขาถามกลับ ปากยังคงซุกซนกับซอกคอของเธออยู่อย่างนั้น อัญทิชาข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้ก่อน
“แล้วงานที่ต้องแก้ล่ะคะ”
“มีอย่างอื่นที่ผมอยากแก้มากกว่างานพวกนั้น”
“คุณกานต์คะ” เธอเอ่ยชื่อเขาพร้อมกับเอนตัวหลบสัมผัสของเขาไปพลาง
“ทำไมล่ะ”
“เรา…เราไม่ควรทำอะไรในห้องนี้นะคะ”
“ทำอะไรของคุณ...หมายถึงอะไรล่ะทิชา” เขาถามแล้วไล่ตามงับปากกับผิวแก้มของเธออย่างต้องการหยอกเอินและปลุกเร้า
เธอพยายามหลบเลี่ยง แต่ก็หลบเขาไปไหนไม่พ้นอยู่ดี
“อย่างน้อยก็ไม่ควรเป็นห้องแบบนี้นี่คะ”
“แล้วควรเป็นห้องแบบไหนกันล่ะ”
“ที่ไหนก็ได้ค่ะ...ที่ไม่ใช่ห้องประชุม”
“เงื่อนไขของเราคุณกำหนดได้ด้วยหรือ”
“…” เธอกำลังอ้าปากเพื่อร้องขอ แต่กลับถูกเขาปิดปากและดันตัวลงบนโต๊ะประชุม กางเกงของเธอถูกดึงลง เปิดทางให้เขาลูบไล้ลงบนเนื้อนุ่ม แตะลงบนใจกลางกลีบเนื้อ ทำให้เธอดิ้นไปไหนไม่ได้ ได้แต่นอนมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน
“คุณหยุดทำไมคะ”
“ก็คุณเพิ่งบอกไม่ใช่หรือว่าไม่อยากทำให้ห้องแบบนี้” กานต์หยุดมือที่ปลุกอารมณ์เธอให้กระเจิดกระเจิง แต่ยังคงตรึงเธอไว้กับโต๊ะประชุม
“อยากให้ผมทำอะไรล่ะ...ทิชา”
เขาจะเรียกเธอด้วยชื่อนี้เสมอ ไม่เคยเรียกว่ากะทิแบบคนอื่นเลย อัญทิชาปิดเปลือกตาลง อับอายเกินกว่าจะขอให้เขาทำต่อ แล้วยิ่งอยู่ในสถานที่แบบนี้ด้วยแล้วยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่
กานต์มองเธอที่หลับตาหลบหลีกหนีความต้องการ ก็ตวัดนิ้วลงบนกลีบเนื้อของเธออย่างพลิ้วมือ ใบหน้าที่แดงก่ำสะบัดไปมา กัดปากตัวเองแน่นขึ้น
“อย่าทำกับทิแบบนี้ได้ไหมคะ”
“ขอร้องผมสิ” กานต์สั่ง เธอกลั้นสะอื้นแล้วส่งเสียงวอนขออย่างกระท่อนกระแท่น
“เข้ามาเถอะค่ะ ทิขอร้อง”
จบเสียงขอ เธอได้ยินเสียงรูดซิปกางเกง และขาของเธอก็ถูกงอขึ้นทั้งสองข้าง เปิดทางให้เขาอย่างโจ่งแจ้ง กานต์เข้าหาเธอสุดลำ และแสนเอาแต่ใจ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ตักตวงเอาแต่ฝ่ายเดียว เขากระตุ้นจนร่างกายของเธอกระตุกติดๆกัน แล้วกระหน่ำเข้าหาจนเธอหวีดเสียงร้องออกมาเบาๆ ทั้งตื่นตัวและกังวลว่าจะมีคนเข้ามาเห็นภาพวาบหวิวบนโต๊ะประชุม
และตั้งแต่ต้นจนจบ ในห้องนั้นก็มีเพียงแค่เขาและเธอสองคนที่ลงมือทำโอทีตามคำกล่าวอ้างของกานต์ ด้วยกันต่อจนเกือบสามทุ่ม โดยมีคนของเขายืนคุมเชิงที่ด้านนอก
จุดหมายของเธอคือกุฏิของแม่ขาวที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่ง เธอนั่งรถสองแถวจนสุดสายก็ถึงที่นั่น พอลงจากรถได้ เด็กอ้วนเจ้าของชื่อโจ๊กที่กำลังนั่งประกอบว่าวอยู่วางมือทันทีแล้วรับวิ่งมาต้อนรับ“แม่ขาวครับ พี่กะทิมา”เสียงร้องบอกทำให้ลานวัดดูคึกคักขึ้นเล็กน้อย ที่ตรงมุมปากของเธอขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างที่ไม่ต้องพยายามปั้นแต่งอีกต่อไป“ไม่เสียแรงที่แวะซื้อขนมมาฝาก” เธอบอกแล้วยื่นถุงส่งให้เจ้าโจ๊ก ที่เรียกว่าเด็กวัด หรือ เด็กบ้าน ก็ได้ทั้งนั้น เพราะทั้งวันเจ้าโจ๊กจะวนเวียนอยู่แต่ในวัด มีบ้างที่กลับบ้าน แต่เดี๋ยวเดียวก็มาที่นี่อีก เหตุผลก็เพราะว่าที่วัดมีคนมาทำทาน ของกินจึงเยอะดีกวาดตามองหาคนได้ไม่นาน แม่ขาวที่ตั้งใจแวะมาหาก็เดินออกมาจากสวนสมุนไพร ท่านยืนนิ่งตรงนั้นอึดใจเดียว ค่อยตรงมายังเธอ“มาเสียเย็นเลย” ท่านทักเธอคำแรก อัญทิชายิ้ม หลุบตาลงตอบด้วยเสียงพยายามให้สงบมาที่สุด หากคิดจะหลอกใครบนโลกใบนี้ แม่ขาวตรงหน้าเป็นคนเดียวที่หลบหลีกและหลอกได้ยากมาก ๆ เป็นอันดับต้น ๆ“เพิ่งเสร็จงานค่ะ”ถึงอย่างนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดจริงครึ่งหนึ่งอยู่ดีแม่ขาวมองมานิ่ง ๆ แล้วถามด้วยเสียงอ่อนโยนและแสนจะอบอุ่น จนเบ
“ทำไมคะ” อัญทิชาถามเสียงเกือบจะเป็นอ่อนแรง ตอนที่ถูกกานต์จับให้หันหลังแล้วดันเธอจนชิดกับผนังเย็นเฉียบของเพนต์เฮาส์สุดหรูของเขา ตั้งแต่ช่วงเย็นจนค่ำ เขายังไม่พออีกหรือ ยังส่งสายตาบอกให้ตามเขาไปที่รถ พอถึงจุดหมายที่เป็นเพนต์เฮาส์ก็จับเธอกดอีกซ้ำ ๆ ราวกับไม่หมดเรี่ยวแรงลงเลย “ทำไมของคุณ...หมายถึงอะไร” กานต์ถามกลับ มือของเขาจับแขนทั้งสองข้างของเธอให้เหยียดออกไปหาเขาแล้วลุกล้ำเข้าหาเธอเป็นจังหวะต่อเนื่อง เสียงเนื้อกระทบเนื้อในความเงียบและมืดที่มีเพียงแสงรำไรส่องเข้ามาทางกระจกยิ่งทำให้บรรยากาศวาบหวามมากยิ่งขึ้นไปอีก “เร็วอีกค่ะ” เธอลืมสิ้นกับสิ่งที่กานต์หยอกย้อน เพราะสัมผัสจากเขาทำให้สติของเธอหลุดลอยไปอย่างช้า ๆ เนื้อตัวสั่นริก ๆ เหงื่อซึมออกมาจากกลุ่มผมสีดำ มันไหลไปตามกรอบของใบหน้ามารวมกับที่ปลายคางก่อนหยดลงบนเนินอกที่เสื้อถูกมือของกานต์ดึงทึ้งจนกระดุมหล่นหายไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้ เสียงหัวเราะดังมาจากเบื้องหลัง กานต์เข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เร็วมากขึ้น ยิ่งทำให้เธอต้องหลุดเสียงเร่งให้เขาใส่ทุกอย่างด้วยความเร็ว “อีก
“ถึงคอนโดแล้วนะครับ” เสียงบอกของคนขับปลุกเธอให้ตื่นจากเบาะด้านหลัง อัญทิชาสะดุ้งตื่นทันที เธองีบหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วรีบรวบกระเป๋ามาสะพายเข้ากับไหล่ลาดเอียง เตรียมลงจากรถ ไม่ลืมขอบคุณคนสนิทของเขาที่เป็นคนขับมาส่งเอง“ขอบคุณนะคะพี่เอกที่มาส่ง”“ด้วยความยินดีครับคุณกะทิ” ปรีชาบอกกลับตอบมาด้วยท่าทีสุภาพ พร้อมหลบสายตาของเธอที่มองมาจากทางด้านหลัง ในรถเงียบลง เธอถึงได้เปิดประตูลงจากรถไปคนมาส่งลอบมองที่กระจกด้านข้าง รอจนร่างเล็กลงจากรถเรียบร้อยแล้ว ก็ยังมองกระจกส่องหลัง เห็นว่าอีกฝ่ายหายลับเข้าไปในตึกแล้วนั่นเอง เขาค่อย ๆ เคลื่อนรถจากมา อัญทิชาเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการง่วงงุนและอ่อนเพลียเธอวางของลงกับโต๊ะ อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สบายตัวมากขึ้น แล้วล้มตัวลงเพื่อนอน แต่กลับนอนไม่หลับ นึกถึงเรื่องของตัวเองกับกานต์ขึ้นมาอีกครั้ง ว่ามันมาถึงจุด ๆ นี้ได้อย่างไรอดรอคอยไม่ได้ว่าครบปีเมื่อไร เธอคงหลุดพ้นจากสถานะอันน่าอึดอัดและน่าอดสูพวกนี้เสียที เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อปลายปีที่แล้ว คนของกานต์ตรวจสอบจนพบว่าอัญชิสา น้องสาวของเธอขายข้อมูลของลูกค้าให้กับบริษัทของคู่แข่
ท่อนเนื้อร้อนจนเหมือนแท่งไฟกำลังเร่งจังหวะเข้าออกที่ในร่างกายส่วนบอบบางของอัญทิชา เธอแอ่นกายรับตัวตนของเขาอย่างสุดกลั้นก่อนที่ทุกอย่างในหัวจะขาวโพลนไปหมดเมื่อสะโพกแกร่งขยับเร่งจังหวะเร็วมากขึ้น มือเล็กเคลื่อนอย่างไวไปที่หน้าท้องแข็งแรงเป็นลอนสวย อยากดึงดันทั้งยังอยากผลักไสไปในคราวเดียวกัน สับสนกับความต้องการของตัวเอง ปากเล็กที่แดงก่ำถูกเม้มจนแน่น ใบหน้าของเธอสะบัดไปมาบนเตียงสีขาวหลังกว้างภายในห้องนอนกว้างที่เย็นจนฉ่ำแต่เรือนกายกลับวาววับไปด้วยหยาดเหงื่อ ที่ร่วมทำด้วยกันตั้งแต่สามทุ่มจนล่วงเข้าวันใหม่ไปแล้วแต่ร่างหนาของกานต์ยังคงกระหน่ำใส่ไม่ยั้ง ราวกับอัดอั้นมานาน ทั้ง ๆ ที่ก็เรียกให้เธอมาที่คอนโดของเขาอยู่ทุกคืน ไม่ทันได้คิดอะไรต่อจากนั้น ปากร้อนของเขาก็ทาบลงปิดที่ปากของเธอ ลิ้นร้อนตวัดไล่สลับดูด พร้อมกันที่สะโพกขย่มใส่ไม่ยั้ง เธอกรีดร้องแต่ไร้เสียง ร่างกายกระตุกเร่า ๆ ปลดปล่อยออกมาจนสุดทาง ส่วนร่างหนาที่ทาบทับยังคงเร่งจังหวะต่ออีกก่อนที่เสียงคำรามของเขาจะดังก้องไปทั้งห้องแล้วกระแทกเข้าหาเธอจนสุดลำ พร้อมกับฟุบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ ลมหายใจกระชั้นหนัก ๆ ของเขาแทบจะกลายเป็นลมหายใจเด







