Mag-log in
ท่อนเนื้อร้อนจนเหมือนแท่งไฟกำลังเร่งจังหวะเข้าออกที่ในร่างกายส่วนบอบบางของอัญทิชา เธอแอ่นกายรับตัวตนของเขาอย่างสุดกลั้นก่อนที่ทุกอย่างในหัวจะขาวโพลนไปหมดเมื่อสะโพกแกร่งขยับเร่งจังหวะเร็วมากขึ้น
มือเล็กเคลื่อนอย่างไวไปที่หน้าท้องแข็งแรงเป็นลอนสวย อยากดึงดันทั้งยังอยากผลักไสไปในคราวเดียวกัน สับสนกับความต้องการของตัวเอง ปากเล็กที่แดงก่ำถูกเม้มจนแน่น ใบหน้าของเธอสะบัดไปมาบนเตียงสีขาวหลังกว้างภายในห้องนอนกว้างที่เย็นจนฉ่ำ
แต่เรือนกายกลับวาววับไปด้วยหยาดเหงื่อ ที่ร่วมทำด้วยกันตั้งแต่สามทุ่มจนล่วงเข้าวันใหม่ไปแล้วแต่ร่างหนาของกานต์ยังคงกระหน่ำใส่ไม่ยั้ง ราวกับอัดอั้นมานาน ทั้ง ๆ ที่ก็เรียกให้เธอมาที่คอนโดของเขาอยู่ทุกคืน
ไม่ทันได้คิดอะไรต่อจากนั้น ปากร้อนของเขาก็ทาบลงปิดที่ปากของเธอ ลิ้นร้อนตวัดไล่สลับดูด พร้อมกันที่สะโพกขย่มใส่ไม่ยั้ง เธอกรีดร้องแต่ไร้เสียง ร่างกายกระตุกเร่า ๆ ปลดปล่อยออกมาจนสุดทาง
ส่วนร่างหนาที่ทาบทับยังคงเร่งจังหวะต่ออีกก่อนที่เสียงคำรามของเขาจะดังก้องไปทั้งห้องแล้วกระแทกเข้าหาเธอจนสุดลำ พร้อมกับฟุบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ
ลมหายใจกระชั้นหนัก ๆ ของเขาแทบจะกลายเป็นลมหายใจเดียวกันกับเธอ ความรู้สึกหนืดเหนียวที่เบื้องล่างทำให้ต้องรวบรวมความกล้ายกมือขึ้นมาแตะตรงบ่าของเขา กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ รวบรวมความกล้าที่เหลือไม่มากนักถามเสียงเบา
“คุณจะทำอีกไหมคะ”
แล้วหลบสายตาคมของเขาไปยังด้านข้าง เมื่อกานต์ดันตัวขึ้น พร้อมกับตัวตนของเขา ทำเอาเธอผวาตามแรงผสานนั้นไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้
“อยากทำอีกหรือ” เสียงเข้มถามกลับมา น้ำเสียงที่ใช้คุยกับเธอนั้นไม่มีความเป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว เธอเม้มปากตัวเอง เบือนหน้าไปทางอื่น บอกด้วยเสียงที่ยังคงเบา “ฉันจะกลับห้องแล้วค่ะ งานที่คุณให้แก้ยังไม่ได้ทำเลย”
“ไปได้เลย” เขาบอกกลับมาอย่างไร้เยื่อใย
นั่นเองเธอถึงได้ขยับตัวลุกออกจากเตียง ไม่ลืมหยิบซากคอนดอมที่หล่นเกลื่อนทั้งบนพื้นและบนเตียงไปทิ้งด้วย ก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำที่ด้านข้าง
มองรอยจ้ำที่ขึ้นใหม่และรอยที่จางลงไปบ้างแล้วจากบทรักคราวก่อนด้วยสายตาเลื่อนลอย ก่อนลงมือล้างเนื้อล้างตัว อย่างไม่เร่งไม่ร้อนนัก แต่งตัวด้วยชุดเดิมที่ใส่มา เดินออกมาที่ด้านนอก เห็นเจ้าของห้องที่พ่วงด้วยตำแหน่งของสามีโดยนิตินัยกำลังคุยสายที่ตรงกรอบกระจกของมุมห้อง แว่วเสียงคุยด้วยทำนองทะนุถนอมอ่อนหวานต่างจากที่เขามีให้เธอ พลันจุกในอกไม่น้อย
ไม่รู้ว่าควรเข้าไปลาเขาดี หรือกลับไปได้เลย จึงยืนนิ่งที่กลางห้องอยู่แบบนั้น จนเขาหันมาเห็นเข้า มองมาด้วยแววตานิ่งและดุ พร้อมกับตวัดมือทำท่าไล่ว่าไปได้ ก่อนชะงักเล็กน้อย ชี้มือลงที่โต๊ะกระจกตรงโซฟากลางห้อง เธอเดินไปหยิบมันขึ้นมา แล้วถึงได้เห็นว่าเป็นเงินสดที่อัดแน่นเต็มซองก็หน้าชาดิก รีบก้มศีรษะให้เขา ล้วงเอาแมสก์มาใส่ รวมถึงแว่นสีชา แล้วเดินออกจากประตูห้องของเพนต์เฮาส์นั้นไป
ไม่ควรมีใครเห็นเธอที่นี่ ยกเว้นคนของเขา
พอเข้ามาในลิฟต์ที่มีกระจกทั้งสี่ด้าน ก็ยืนมองตัวเองที่จนตรอกถึงขนาดนี้ แล้วก้มหน้าลงซ่อนแววอดสู รอจนมันพาลงมาที่ด้านล่างแล้ว ค่อยพบว่าปรีชาหรือพี่เอก คนสนิทของกานต์ยืนคอยอยู่หน้าประตูของลิฟต์ ที่ตรงเข้ามาถามด้วยท่าทางสุภาพแบบเคย
“ให้เด็กไปส่งนะครับคุณกะทิ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ทิกลับเองสะดวกกว่า” เธอรีบปฏิเสธพร้อมกับมองไปรอบ ๆ เกรงว่าจะมีคนเห็นเธอลงมาจากชั้นบนสุดที่เป็นห้องของกานต์จนอาจทำให้เขาไม่พอใจได้
ปรีชาที่ไม่ได้ละสายตาไปทางไหนเลย บอกเสียงขรึม “นายสั่งไว้น่ะครับว่าให้หาคนไปส่งคุณทิ”
“แต่...” เธอพูดแย้งได้เท่านั้นก็พูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป เมื่อปรีชาหงายจอให้ดูข้อความจากกานต์ที่ถามว่าเธอลงมาแล้วหรือยัง รวมถึงให้จัดหาคน ใครก็ได้ไปส่งเธอกลับคอนโดด้วย
เท่านั้นเอง เธอก็คงปฏิเสธอะไรไม่ได้อีกแล้ว เพราะในอาณาจักรของกานต์ รวมถึงสิ่งที่ถูกสลักว่ามีเขาเป็นเจ้าของล้วนไม่อาจปฏิเสธคำสั่งของเขาไปได้ รวมถึงเธอด้วย
ตอนที่เดินตามคนของเขาไปยังรถ นาทีนั้นเองที่เดินสวนกับร่างสูงของพลวัตเข้าพอดี พลวัตเป็นเพื่อนของกานต์ พวกเขาสนิทกันมา นี่คงแวะมาเรื่องงาน หรืออาจแวะมาดื่มกับกานต์ เหมือนครั้งก่อน ๆ
ทางนั้นหยุดกึกแล้วมองมาที่เธอด้วยสายตาสงสัยปนสนใจใคร่รู้ เธอไม่ได้หยุดแวะทักทายเขา รีบเดินไปยังรถที่จอดรออยู่
พลวัตมองตามแล้วหันหน้าไปยังชั้นบนสุดที่เป็นที่ตั้งของห้องพักกานต์ ก็ยิ้มมุมปาก เขาจำได้ว่าหญิงสาวที่เดินสวนกันเมื่อครู่เป็นสถาปนิกจาก Sub-contractor ของเครือกานต์กรุ๊ปนี่นา
แต่แล้วทำไมเจ้าหล่อนถึงมาอยู่ที่นี่ในตอนเที่ยงคืนกว่าแบบนี้ได้ล่ะ เรื่องนี้ดูน่าสนใจไม่น้อยเลย
จุดหมายของเธอคือกุฏิของแม่ขาวที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่ง เธอนั่งรถสองแถวจนสุดสายก็ถึงที่นั่น พอลงจากรถได้ เด็กอ้วนเจ้าของชื่อโจ๊กที่กำลังนั่งประกอบว่าวอยู่วางมือทันทีแล้วรับวิ่งมาต้อนรับ“แม่ขาวครับ พี่กะทิมา”เสียงร้องบอกทำให้ลานวัดดูคึกคักขึ้นเล็กน้อย ที่ตรงมุมปากของเธอขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างที่ไม่ต้องพยายามปั้นแต่งอีกต่อไป“ไม่เสียแรงที่แวะซื้อขนมมาฝาก” เธอบอกแล้วยื่นถุงส่งให้เจ้าโจ๊ก ที่เรียกว่าเด็กวัด หรือ เด็กบ้าน ก็ได้ทั้งนั้น เพราะทั้งวันเจ้าโจ๊กจะวนเวียนอยู่แต่ในวัด มีบ้างที่กลับบ้าน แต่เดี๋ยวเดียวก็มาที่นี่อีก เหตุผลก็เพราะว่าที่วัดมีคนมาทำทาน ของกินจึงเยอะดีกวาดตามองหาคนได้ไม่นาน แม่ขาวที่ตั้งใจแวะมาหาก็เดินออกมาจากสวนสมุนไพร ท่านยืนนิ่งตรงนั้นอึดใจเดียว ค่อยตรงมายังเธอ“มาเสียเย็นเลย” ท่านทักเธอคำแรก อัญทิชายิ้ม หลุบตาลงตอบด้วยเสียงพยายามให้สงบมาที่สุด หากคิดจะหลอกใครบนโลกใบนี้ แม่ขาวตรงหน้าเป็นคนเดียวที่หลบหลีกและหลอกได้ยากมาก ๆ เป็นอันดับต้น ๆ“เพิ่งเสร็จงานค่ะ”ถึงอย่างนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดจริงครึ่งหนึ่งอยู่ดีแม่ขาวมองมานิ่ง ๆ แล้วถามด้วยเสียงอ่อนโยนและแสนจะอบอุ่น จนเบ
“ทำไมคะ” อัญทิชาถามเสียงเกือบจะเป็นอ่อนแรง ตอนที่ถูกกานต์จับให้หันหลังแล้วดันเธอจนชิดกับผนังเย็นเฉียบของเพนต์เฮาส์สุดหรูของเขา ตั้งแต่ช่วงเย็นจนค่ำ เขายังไม่พออีกหรือ ยังส่งสายตาบอกให้ตามเขาไปที่รถ พอถึงจุดหมายที่เป็นเพนต์เฮาส์ก็จับเธอกดอีกซ้ำ ๆ ราวกับไม่หมดเรี่ยวแรงลงเลย “ทำไมของคุณ...หมายถึงอะไร” กานต์ถามกลับ มือของเขาจับแขนทั้งสองข้างของเธอให้เหยียดออกไปหาเขาแล้วลุกล้ำเข้าหาเธอเป็นจังหวะต่อเนื่อง เสียงเนื้อกระทบเนื้อในความเงียบและมืดที่มีเพียงแสงรำไรส่องเข้ามาทางกระจกยิ่งทำให้บรรยากาศวาบหวามมากยิ่งขึ้นไปอีก “เร็วอีกค่ะ” เธอลืมสิ้นกับสิ่งที่กานต์หยอกย้อน เพราะสัมผัสจากเขาทำให้สติของเธอหลุดลอยไปอย่างช้า ๆ เนื้อตัวสั่นริก ๆ เหงื่อซึมออกมาจากกลุ่มผมสีดำ มันไหลไปตามกรอบของใบหน้ามารวมกับที่ปลายคางก่อนหยดลงบนเนินอกที่เสื้อถูกมือของกานต์ดึงทึ้งจนกระดุมหล่นหายไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้ เสียงหัวเราะดังมาจากเบื้องหลัง กานต์เข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เร็วมากขึ้น ยิ่งทำให้เธอต้องหลุดเสียงเร่งให้เขาใส่ทุกอย่างด้วยความเร็ว “อีก
“ถึงคอนโดแล้วนะครับ” เสียงบอกของคนขับปลุกเธอให้ตื่นจากเบาะด้านหลัง อัญทิชาสะดุ้งตื่นทันที เธองีบหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วรีบรวบกระเป๋ามาสะพายเข้ากับไหล่ลาดเอียง เตรียมลงจากรถ ไม่ลืมขอบคุณคนสนิทของเขาที่เป็นคนขับมาส่งเอง“ขอบคุณนะคะพี่เอกที่มาส่ง”“ด้วยความยินดีครับคุณกะทิ” ปรีชาบอกกลับตอบมาด้วยท่าทีสุภาพ พร้อมหลบสายตาของเธอที่มองมาจากทางด้านหลัง ในรถเงียบลง เธอถึงได้เปิดประตูลงจากรถไปคนมาส่งลอบมองที่กระจกด้านข้าง รอจนร่างเล็กลงจากรถเรียบร้อยแล้ว ก็ยังมองกระจกส่องหลัง เห็นว่าอีกฝ่ายหายลับเข้าไปในตึกแล้วนั่นเอง เขาค่อย ๆ เคลื่อนรถจากมา อัญทิชาเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการง่วงงุนและอ่อนเพลียเธอวางของลงกับโต๊ะ อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สบายตัวมากขึ้น แล้วล้มตัวลงเพื่อนอน แต่กลับนอนไม่หลับ นึกถึงเรื่องของตัวเองกับกานต์ขึ้นมาอีกครั้ง ว่ามันมาถึงจุด ๆ นี้ได้อย่างไรอดรอคอยไม่ได้ว่าครบปีเมื่อไร เธอคงหลุดพ้นจากสถานะอันน่าอึดอัดและน่าอดสูพวกนี้เสียที เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อปลายปีที่แล้ว คนของกานต์ตรวจสอบจนพบว่าอัญชิสา น้องสาวของเธอขายข้อมูลของลูกค้าให้กับบริษัทของคู่แข่
ท่อนเนื้อร้อนจนเหมือนแท่งไฟกำลังเร่งจังหวะเข้าออกที่ในร่างกายส่วนบอบบางของอัญทิชา เธอแอ่นกายรับตัวตนของเขาอย่างสุดกลั้นก่อนที่ทุกอย่างในหัวจะขาวโพลนไปหมดเมื่อสะโพกแกร่งขยับเร่งจังหวะเร็วมากขึ้น มือเล็กเคลื่อนอย่างไวไปที่หน้าท้องแข็งแรงเป็นลอนสวย อยากดึงดันทั้งยังอยากผลักไสไปในคราวเดียวกัน สับสนกับความต้องการของตัวเอง ปากเล็กที่แดงก่ำถูกเม้มจนแน่น ใบหน้าของเธอสะบัดไปมาบนเตียงสีขาวหลังกว้างภายในห้องนอนกว้างที่เย็นจนฉ่ำแต่เรือนกายกลับวาววับไปด้วยหยาดเหงื่อ ที่ร่วมทำด้วยกันตั้งแต่สามทุ่มจนล่วงเข้าวันใหม่ไปแล้วแต่ร่างหนาของกานต์ยังคงกระหน่ำใส่ไม่ยั้ง ราวกับอัดอั้นมานาน ทั้ง ๆ ที่ก็เรียกให้เธอมาที่คอนโดของเขาอยู่ทุกคืน ไม่ทันได้คิดอะไรต่อจากนั้น ปากร้อนของเขาก็ทาบลงปิดที่ปากของเธอ ลิ้นร้อนตวัดไล่สลับดูด พร้อมกันที่สะโพกขย่มใส่ไม่ยั้ง เธอกรีดร้องแต่ไร้เสียง ร่างกายกระตุกเร่า ๆ ปลดปล่อยออกมาจนสุดทาง ส่วนร่างหนาที่ทาบทับยังคงเร่งจังหวะต่ออีกก่อนที่เสียงคำรามของเขาจะดังก้องไปทั้งห้องแล้วกระแทกเข้าหาเธอจนสุดลำ พร้อมกับฟุบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ ลมหายใจกระชั้นหนัก ๆ ของเขาแทบจะกลายเป็นลมหายใจเด







