บทที่ 19 แขกผู้มีเกียรติ

คำตอบของนางทำให้อวี้เหวินจิ้งรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกแกร่งของตนเองบีบรัดแน่น เขารู้สึกอึดอัดพลันให้ความรู้สึกสงสารนางเข้าแทรก จึงถอยออกมาตั้งสติและมองดูนางทำโน้นทำนี่ในเรือนหลังเพียงลำพัง

หลายวันที่ผ่านมาเขาคิดแต่จะเอาคืนให้กับความเจ็บแค้นตัวเอง จนไม่ได้ใส่ใจความเป็นอยู่ของนางอย่างดี ไม่พอเพียงแค่นั้น คิดว่าหลังแต่งจะรับอนุมาบีบบังคับให้นางหย่าไปเอง เพื่อตนเองจะได้แก้แค้นชายผู้นั้น

สนมฝ่าบาทมีราคีไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะขาดคุณสมบัติ ยิ่งสตรีหม้ายยิ่งเป็นที่ครหา เพื่อความเจ็บช้ำของบุรุษผู้นั้นเขาถึงขั้นคิดทำร้ายนาง

‘ข้ามันบุรุษเลวทรามเสียจริง’ อวี้เหวินจิ้งคิด

หากแต่อวี้เหวินจิ้งล่วงรู้ความคิดของลู่เซวียนเฉ่าสักนิด เขาคงไม่รู้สึกผิด เพราะนางเองก็ใช้เขาเป็นเครื่องมือให้นางสู่อิสระภาพเช่นเดียวกัน

ต่างคนต่างใช้เป็นเครื่องมือของกันและกัน และหวังประโยชน์

จวบจนเวลาผ่านมาถึงวันงานเลี้ยงพบปะทั้งสองตระกูลเพื่อเพิ่มสินเดิม และอยากรู้จักกันและกันให้มากขึ้น ลู่เซวียนเฉ่าถูกอวี้ฮูหยินส่งคนมาช่วยแต่งเนื้อแต่งตัวโดยหักหน้าตระกูลลู่อย่างสิ้นเชิง

บ่งบอกให้ลู่ตงเหิงว่าตระกู