ของหวงของ ท่านแม่ทัพ

เมื่อฝ่าบาทส่งแม่ทัพอย่างเขา ' ไป๋มู่จิน ' มา เพื่อช่วยกำจัดโจรภูเขาที่ชอบก่อความวุ่นวายให้กับชาวบ้าน

แต่พอไปถึง กับมีสตรีผู้งดงามนางหนึ่งมาเสนอตัว ให้เขาถึงในห้อง เขาเองก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่หวันไหว หลังเสร็จกิจ ่ นางกลับหายตัวไปเหลือเพียงป้ายหยกของนาง และรอยเลือดที่เปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนเท่านั้น

เขาออกตามหานางจวนจะพลิกแผ่นดิน ในที่สุดก็หานางจนเจอ และหวังว่านางจะยอมกลับไปเมืองหลวงกับเขา

" เรื่องที่เกิดขึ้น ในคืนนั้นข้าจะรับผิดชอบเอง "

" ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากจะมีลูก แต่ไม่ได้อยากจะมีสามี "

คำตอบของนางทำให้เขานิ่งอึ่งไป ใบหน้าอันหล่อเหลา ชาเหมือนดันถูกตบก็มิปาน หึ...นางไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ แถมยังบอกอีกว่าอยากได้แค่ลูก แต่ไม่อยากได้สามีอีก นี่นางเห็นเขาเป็นเพียงแค่พ่อพันธุ์อย่างนั้นหรือ น่าขำยิ่งนัก

" ได้หากเจ้าอยากจะมีลูก ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้

จะเอากี่คนดีแหละ ....ข้าจัดให้ได้นะ "

ตอนที่ 1 อำเภอชิงเหอ

ตลาดยามเช้าเต็มไปเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่ออกมาเดินซื้อของ ส่วนใหญ่จะเป็นคนต่างเมืองที่เดินทางผ่านมาและจะแวะซื้อของฝากติดไม้ติดมือกลับไปฝากคนที่บ้านอยู่เสมอ

อำเภอชิงเหอมีพื้นที่ส่วนใหญ่ติดภูเขาอยู่ห่างจากเมืองหลวงของแคว้นเหลียงมากนัก แต่ที่นี่อยู่ติดกับเขตแดนระหว่างแคว้นเหลียงกับแคว้นหนานจงซึ้งเป็น พันธมิตรที่ดีต่อกันมาช้านาน จึงมีผู้คนต่างแคว้นเดินทางเข้าออกเป็นจำนวนมาก

เสียงพ่อค้าแม่ค้าต่างร้องเรียกลูกค้าที่เดินผ่านร้านของตนกันอย่างคึกคัก เช่นเดียวกันกับร้านขายเครื่องหอมที่มีชื่อเสียงที่สุดของอำเภอนี้ ' ร้านหวินซี '

สตรีตัวเล็กผิวขาวใบหน้างดงามกำลังนั่งทำบัญชีอยู่ภายในร้าน นางเป็นเจ้าของร้านและเป็นคนคิดค้นกลิ่นน้ำหอมเองทั้งหมด

นางมีนามว่าซูหวินซี เป็นหลานสาวคนเดียวของท่านนายอำเภอซูหม่าอิน เรื่องที่อยู่ในหัวของนางตอนมีแต่เรื่องการค้าและเงินเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นนางหาได้สนใจไม่

เพราะอดีตที่เจ็บปวด ของครอบครัวที่แตกแยกท่านพ่อของนางทิ้งนางกับท่านแม่ไปแต่งงานใหม่กับตระกูลผู้ดี ปล่อยให้ท่านแม่ต้องทนทุกทรมานอยู่นานหลายปี นางจึงเชื่อว่าหากไม่มีความรักก็จะไม่เป็นทุก ดังนั้นนางจึงปฏิเสธบุรุษทุกคนที่เข้าหานาง

" คุณหนูเจ้าคะ น้ำหอมกลิ่นใหม่ที่ท่านนำมาทดลองขาย ขายหมดเกลี้ยงแล้วเจ้าค่ะ "

หลี่เจินเดินเข้ามารายงานคุณของตนด้วยความกระตือรือร้น ไม่ว่าคุณหนูของนางจะทำน้ำหอมกลิ่นไหนออกมาขาย ก็ขายหมดภายในพริบตา

" อืม.....ขายหมดก็ดีแล้ว "

" นี่เป็นรายชื่อทั้งหมดของคุณหนูทุกคนที่สั่งจองสินค้าของเราเจ้าค่ะ "

" ไหน......อืม.....เยอะเหมือนกันนะเนี่ย "

" ซีซี ดูท่ากิจการของเจ้ากำลังไปได้ดีเลยทีเดียว......ไม่เหมือนร้านผ้าของข้าที่เงียบเสียยิ่งกว่าป่าช้าอีก "

นางยิ้มรับคำกล่าวของผู้มาเยือน โดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่รายชื่อในมือ เสียงนี้จะเป็นใครไปได้นอกจากสหายของนางเสิ่นหยวนจี เจ้าของร้านขายผ้าที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอชิงเหอแห่งนี้

" ร้านขายเครื่องหอมของข้าเล็กเท่าฝ่ามือ จะไปเทียบกับร้านขายผ้าเนื้อดีของตระกูลเสิ่นของเจ้าได้อย่างไรกันหล่ะเจ้าคะ "

" นี่แนะ "

" นี่เจ้าตีข้าทำไม "

เมื่อถูกสหายตีมือนางจึงวางรายชื่อลงบนโต๊ะแล้วเงิยหน้าขึ้นมามองสตรีตรงหน้าที่นั่งตีหน้ายักษ์อยู่

" ก็เจ้านั่นแหละเมื่อไหร่จะออกแบบชุดสวย ๆ ให้ข้าเสียที่......นี่ก็ใกล้เทศกาลชีซีแล้วนะ "

" ข้ายังไม่ว่าง .... แล้วนี่ท่านพี่เว่ยของเจ้าไปไหนถึงได้ปล่อยให้เจ้าออกมาหาข้าได้ "

หวินซีเอ่ยถามสหายเมื่อไม่เห็นสามีขอนางตามมาด้วยเหมือนทุกที

" ท่านพี่ออกไปปราบโจรที่ช่วงนี้ชอบลงมาก่อความวุ่นวายให้ชาวบ้านไม่หยุดหย่อน .....ได้ยินท่านพี่บอกว่าทางการจะส่งคนมาช่วยอีกแรง เป็นฮูหยินมือปราบนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ข้าเองก็อดห่วงเขาไม่ได้ "

" ออ......เดี๋ยวคนของทางการมาทุกอย่างก็คงดีขึ้นเองแหละนะเจ้าอย่าคิดมากเลย ท่านพี่เว่ยของเจ้าเก่งจะตายไป "

มือเรียวเอื้อมไปกุมมือของสหายเข้าไว้เพื่อให้กำลังใจนางที่มีสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมาเมื่อเอ่ยถึงสามี

" แย่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู ..."

หลี่เจินวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตกใจ ทำให้คนในห้องหันไปมองนางอย่างงุนงง

" หลี่เจินเจ้าจะเสียงดังทำไมกันอยู่ใกล้แค่นี้เอง "

" เอ่อ.....คุณชาย.....คุณชายเซี้ยส่งของหมั้นไปที่จวนท่านนายอำเภอแล้วเจ้าค่ะคุณหนู "

" หา/หา...."

สตรีทั้งสองร้องออกมาพร้อม ๆ กันด้วยความตกใจ