จำนนรักฮูหยินท้ายจวน

แนะนำเรื่อง จำนนรักฮูหยินท้ายจวนลู่เซวียนเฉ่า นางมีเพียงสองทางให้เลือกเดิน เมื่ออายุครบสิบหกหนาว นั่นก็คือหนึ่งเข้าวังไปเป็นพระสนมของฮ่องเต้ อายุคราวปู่รอวันฝังเข้าสุสานหลวง กับหนทางที่สองคือยอมแต่งให้กับบุรุษเสเพล เช่นคุณชายใหญ่บุตรชายเพียงคนเดียวของสกุลอวี้ ‘อวี้เหวินจิ้ง’ที่ชิงชังน้ำหน้าราวกับหนอนในศพ เพื่อให้กำเนิดบุตรชายคนแรก ส่งเสริมสกุลคหบดีใหญ่ให้รุ่งเรือง แล้วคนเช่นนางยังจะมีทางเลือกใดไปได้อีก เมื่อเข้าวังก็เท่ากับไปรอวันตาย แต่แต่งไปเป็น ‘ฮูหยินน้อยอวี้’ นางยังพอมีหนทางก้าวหน้าอวี้เหวินจิ้ง คุณชายใหญ่สกุลอวี้ คหบดีใหญ่ผู้ร่ำรวยอันดับหนึ่งของแคว้นเสิ่นหยาง ที่อายุถึงยี่สิบหกหนาวแต่สตรีอุ่นเตียงหนึ่งคนเขากลับไม่มีข้างกาย จนบิดาและมารดากลัดกลุ้มใจอย่างยิ่งว่า สกุลอวี้จะสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ และยิ่งกลัดกลุ้มเพิ่มพูนเมื่อได้ทราบว่าที่แท้แล้วที่อวี้เหวินจิ้ง เขานั้นไม่ยอมเกี่ยวข้องกลับสตรีใดแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงก็เพราะเขามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว เพียงแต่สตรีผู้นั้นกลับเป็น‘ผลไม้ต้องห้าม’ของฮ่องเต้ที่บุรุษใดก็มิอาจแตะต้องจนกว่านางจะถูก‘ปลด’ออกจากตำแหน่งนางต้องห้ามนั้นสองผู้เฒ่าจึง

ยามค่ำคืนวันนั้น เผยหลิงหลิงขอท่านน้าหญิงออกไปท่องเที่ยวในยามค่ำที่โรงเตี้ยมผิงเซียง ซึ่งเป็นโรงเตี้ยมของตระกูลเผย เบื้องหน้าเปิดกิจการเป็นร้านอาหารที่มีห้องพักด้านบน แต่เบื้องหลังคือบ่อนพนันและหอนางโลมผิดกฎหมาย โดยที่มี เผยไฉหง บิดาของเผยหลิงหลิงเป็นผู้ดูแล “เจ้าอย่าซุกซนจนท่านตาของเจ้าปวดหัวเล่า”เผยหลิงหลิงกำชับหลานสาวก่อนออกไป แต่สามีของนางดูเหมือนจะไม่พอใจนัก ที่ภรรยาอนุญาตให้สตรีที่ยังไม่ออกเรือนทั้งยังเป็นสตรีในห้องหอไปยังสถานที่แบบนั้นในตอนกลางคืน “อย่าให้เกินยามห้ายเล่า ประเดี๋ยวจะอันตราย” ลู่ตงเหิงกับชับอีกรอบ ทั้งสีหน้าคร่ำเครียดเล็กน้อยเผยหลิงหลิงจึงเอาอกเอาใจสามีแทน “ท่านพี่อย่ากังวลใจไป ที่นั่นมีท่านตาของจูเอ่อ ท่านพ่อของข้าอยู่ดูแล ไม่เป็นอันตรายเจ้าค่ะ ท่านกลับมาเหนื่อย ๆ ข้านวดให้ดีหรือไม่” เผยหลิงหลิงพาท่านพี่ของนางเข้าไปในห้อง แล้วนวดไหล่คลายความตึงเครียดในการงานให้ พร้อมทั้งอยากปรึกษาเกี่ยวกับการขับไล่ลู่เซวียนเฉ่าออกจากจวนราชครูลู่ไปด้วย วันนี้หลานสาวมาฟ้องนางว่า ลูกเลี้ยงนอกคอกผู้นั้นข่มขู่คิดจะเปิดโปงนาง เพื่อไม่เป็นการประมาท

เมื่อกลับถึงบ้านลู่เซวียนเฉ่าหุงข้าวทำต้มกระดูกกินด้วยความเอร็ดอร่อย นางตักข้าวสองถ้วยวางตะเกียบให้พร้อมกับรอยยิ้มคิดว่ามารดากำลังนั่งอยู่ตรงหน้า “ท่านแม่วันนี้มีเถ้าแก่เขียงหมูให้กระดูกข้ามาไม่ต้องเสียสักอีแปะเจ้าค่ะ ท่านว่าข้าเริ่มจะโชคดีแล้วใช่หรือไม่” ลูกเซวียนเฉ่าคุยกับความว่างเปล่า เวลานึกถึงท่านแม่นางมักทำเช่นนี้เสมอ และมักมีลมวูบหนึ่งพัดเข้าหน้า ราวกับสายลมรับรู้ถึงความหงอยเหงาของนาง สิบปีแล้วนางมีสหายคือความเหงา มีความเงียบคอยปลอบโยนความเศร้า แต่นางก็ยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้าทุกครั้ง ต่อให้ทุกคนในจวนราชครูชิงชังนางแล้วอย่างไร คิดว่านางรักพวกเขางั้นเหรอ ไม่มีวัน! บัญชีแค้นนี้นางจะสะสมไว้ แล้วค่อย ๆ เอาคืนทุกคนทีเดียวก็แล้วกัน เมื่อนางกินข้าวอิ่มแล้วเก็บกวาดล้างถ้วยล้างจานเพื่อเตรียมจะพักผ่อน แต่ว่ามีสาวใช้ของแม่เลี้ยงใจร้ายเข้ามาพร้อมกับมองนางด้วยสายตาระแวงระวัง ลู่เซวียนเฉ่าก็ระแวดระวังอยู่เช่นกัน ใกล้มือนางล้วนสามารถทำเป็นอาวุธได้หมดไม่เว้นแม้แต่ถ้วยชามของนางก็ตาม นางยืนจ้องตานางสาวใช้ สาวใช้ยืนสบตานางไม่พูดอะไร จนลู่เซวีย

ลู่เซวียนเฉ่าเดินกลับจวนสกุลลู่ด้วยอาการเหม่อลอย จนไม่รู้ว่าตัวเองมายืนอยู่เรือนท้ายจวนของตัวเองได้อย่างไร เพียงแค่ไม่กี่วันชะตาของตัวเองเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้เชียวหรือ นางเองก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นเดียวกัน วันนี้นางเลือกท้อสดจากท่านป้าขายลูกท้อมา 4 ลูกเพื่อนำกลับมากินเท่านั้น ส่วนผักที่ทำอาหารนั้นมีอยู่แล้ว นางผัดผักกินกับข้าวสวยร้อน ๆ ก็พอแล้ว เมื่อนั่งที่ม้าด้านนอกมองไปยังยอดไม้ด้านหลังที่ติดกับเรือนของตน คิดถึงเรื่องที่ท่านพ่อจะส่งเข้าไปเป็นสนม และสกุลอวี้อยากจะสู่ขอเป็นสะใภ้ใหญ่ในจวน คิดเท่าไหร่นางก็คิดไม่ออกว่าตัวเองไปมีผลประโยชน์อันใดกับคนตระกูลนั้น หรือบุรุษผู้นั้นใบหน้าขี้ริ้วขี้เหร่จนไม่มีใครอยากแต่งด้วยกันแน่นะ ขณะกัดลูกท้อคำสุดท้ายและคิดเรื่องนี้จนพอแล้ว กำลังจะลุกขึ้นไปหุงข้าวในหม้อดินเผา เสียงเดินเข้ามาในเรือนทางประตูหน้าทำให้นางระแวดระวังมากขึ้น ‘เผยจูเอ่อสินะ!’ เป็นคนอื่นไปไม่ได้นอกจากสตรีชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยนผู้นั้น เพราะแม่เลี้ยงของนางไม่ลดตัวมาสมาคมกับนางที่ท้ายจวนแน่นอน นางหยิบไม้กวาดที่ทำจากทางมะพร้าวขึ้น แล้วทำทีเป็นกวาดลานของเรือนหล

เพ่ยอิงฮัวยิ้มออกทันที คำว่าแผนของสตรีตรงหน้านั้นย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน เห็นทีการแลกเปลี่ยนความคิดกับลูกสะใภ้ครั้งนี้จะไม่เสียเปล่าแล้วกระมัง“เช่นนั้นเจ้ามีแผนอันใดลองว่ามา”“ลองฟังข้อเสนอของข้าดูก่อน” ลู่เซวียนเฉ่าไม่รีบร้อนกล่าว นางใจเย็นเสมอ ชีวิตหลายปีที่ผ่านมาหากนางหุนหันพลันแล่น คงเอาชีวิตรอดไว้ไม่ได้แล้ว ชีวิตนางเดินอยู่บนเส้นด้ายเมื่อมารดาหายไป ดังนั้นชะตาชีวิตหลังจากนี้นางคือผู้กำหนดเอง“เจ้าว่ามา” เพ่ยอิงฮัวตั้งใจฟังข้อเสนอของนาง“สิ่งเดียวที่ข้าอยากได้คือสินเดิมมารดาทั้งหมด และสินสมรสของท่านต้องเติมเข้าเป็นสินเดิม ห้ามให้สกุลลู่ได้แตะต้องสักอีแปะเดียว” ลู่เซวียนเฉ่าต้องการล้างแค้นและเรียกคืนของเดิมของมารดาที่ถูกนังอนุชั่วริบเอาไป“แล้วท่านพ่อเจ้าจะยอมยกเจ้าให้กับข้างั้นเหรอ” เพ่ยอิงฮัวมองไม่เห็นทาง ธรรมเนียมเสิ่นหยางมีมานานสินสอดยกให้บ้านเดิมเจ้าสาว แล้วแต่บ้านเดิมเจ้าสาวจะให้สินเดิมมามากน้อยไม่อาจเรียกร้องได้“ท่านว่าสตรีที่อยู่เรือนเก่า ๆ ใกล้ผุพัง กับชื่อเสียงมารดาที่ไม่ค่อยดีนัก รวมกับความคลางแคลงใจที่บิดายังไม่มั่นใจว่าข้าคือบุตรแท้จริงหรือไม่ บ้านข้ายังมีข้อเรียกร้องใดใ