บุปผาเคียงบัลลังก์รบ

บุปผาเคียงบัลลังก์รบ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-09
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
47Bab
1.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

บัลลังก์มังกรที่ใครต่างแย่งชิงหาใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา อำนาจทั่วหล้าก็มิอาจเทียบไออุ่นจากเจ้าเพียงหนึ่งคน หากข้างกายข้าไร้ซึ่งเจ้า...บัลลังก์นั้นก็เป็นเพียงกรงทองที่ว่างเปล่า

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 มังกรซ่อนกายแห่งจินไห่

Alpha’s Rejected Slave

                            Chapter One

                             (Captured)

                            Sheila’s POV

  “Master wants her alive!” 

  The guard screeched warningly to the other guards who were struggling to keep me in place as my hands fought their rough grasps to escape, with an arm wrapped around my neck. It felt like my breath was trapped as my eyes rolled back into my head and a tear slid down my cheek rolling onto my white dress.

   My brains racking and ruminating on what crime I’ve been committed to deserve this treatment on the brutal way I was snatched on my way to get herbs from the forest and these mean looking men huge, aggressive and rude, pursued and caught me in the middle of the little lake at the outskirts of Mountain Dew Pack.

         “Nooooo…” A faint scream managed to tear out of my throat as a large sac was placed over my head blinding my vision.

       Next thing, air was knocked out of my lungs and my body turned into jelly.

    Weak, defeated and vulnerable.

****

 Moments later my eyes were open to see myself locked up in a room where creaks of sunlight permeated the dark dungeon followed by my nostrils scrunched by the stench of filth and decay. Fear tore my heart as human bones, skulls and filths of human discharge filled the air.

 Bile rose in my throat, with the pungent smell to lay off everything in my stomach. I held on gritting my teeth to the other for fear of littering the place.

  How long was I going to stay locked up?

  The men who abducted me wore masks, every one of them with black apparels with seven white stars and a wolf head inscribed on their chest zone like that of the guards of White Peak Mountain Pack. 

 No, that can’t be true. My mind was playing tricks on me. He can't possibly plan this.. Could he?

     Not possible. He wouldn’t care if I lived or died all these years and the Alpha of such a pack would have no time for a maid like me. It was a no-brainer.

 “Wh-at do.. they want from me?” my voice came out croaky and dry. My throat felt like It swallowed thorns.

   A plate of white pottage was on the floor with a jug of water. It was better to die with a stomach full than empty so I thought. The water was colder than usual and it was of immense help to numb the pain on my foot and wet my dry, brittle hair. My eyes fell on the angry, dark wound on my foot. I could remember hitting a sharp rock when I tried running away from the abductors and it hurt badly.

     “Ouch…”

   Pain shot through my bloodstream. 

            It hurts. 

       To move hurts a lot. 

Tears began to well up in my tear ducts. What have I done to deserve this? I’ve never stolen a thread from anyone or gotten into trouble. 

     Who must have placed a bounty on my head?  

 

  My memories foggy on who and what I must have done to get caught and sent to this terrible place. The crazy place was slowly seeping into my mind’s eye. Despair was creeping in, breaking my strong will and making me its prisoner.

  My eyes felt so dry to cry. I've exhausted the little strength in me to cry. The fear of the unknown was killing. I was my only family. No one would bat an eyelid of my demise. I shut my eyes for a few minutes, my thoughts running to and FRO- on the peaceful life I have grown accustomed to.

   The pandemonium that fanned my childhood was a monster hanging around my shoulder, clinging to me as a second skin. 

 A childhood I desperately wished I never was a part of and a history that was dead, buried and forgotten long ago.

  My eyes met a scar on my lap and with haste. My dress was flung on it shielding my weakness from the eyes of others, no one but me had to see this and so many of this. 

  It was my responsibility to hide from the face of the earth and disappear. I tried so hard from town to town and I grew irrelevant and almost non-existent like I should. 

 Even at Mountain Dew I spoke to no stranger, ate my meals in silence. The colds whipped me at night without warmth, the sun had its anger on my little dwelling. When I was sick, I had to take care of myself without assistance. No one to cook me a healing broth or to pat my fever.

 It was my curse. Fated to be rejected by everyone, hated and be at the mercy of others. Wherever I go people die, good or bad. Alone was my fate and in my heart I was hopeful this could put an end to my suffering.      

     “Is there anyone here? Please help me. I hate this place. I hate the dark!” 

 Being in the dark was my greatest weakness and it terrified me greatly. 

Locked up in a dark room made my heart wanting to jump out of my heart, my skin began to crawl with dread. I was claustrophobic and being here was killing. Being locked up brought back so many harsh memories and memories of him…

   My eyes felt too heavy to stay open, my toes twitched welcoming the numbness that spread through my entire body as I fell into nothingness.  

   “Ahhh….” 

A tight scream tore from my throat. My eyes shot open with the speed of lightning. “When did I fall asleep?” the question directed to myself. 

  My hair and clothing were drenched in ice cold water. The light of the cell was eye blinding with blazing torches and I realised the guards who abducted me weren't the ones in my cell. This set of men wore different clothing and without masks with brown, black and dirty blonde hair.

  Bile rose in my throat.

           Was my execution decided already?

  I struggled to my feet for fear of what they might do to me. I won’t let them kill or hurt me further without a fight but something was amiss, the men looked like they were waiting on orders to carry out their next line of action.

  That brought me to the question. On whose orders was I locked in here? Who had the power to punish me? My life has been shielded so whoever had me here was clearly mistaken or just loved to hurt women.

  “Who ordered you to do this? Answer me!” I yelled with the last strength left within me.

  A strong hand twirled around my wind pipe knocking air out of my lungs, hitting my waist on the hard floor as I struggled to breath, hot blood pounding in my brain. Metallic taste hit my tongue- Blood.

“You don’t get to speak until you're being asked!” The hand that knocked me out, screeched into my face. His dirty breath fanning my face, and blocking my nostrils. He screamed of moral decay. Like the rest of his members, no soul, kindness or any good.

   I pushed his hands off my throat and quickly wrapped my arms around my neck area, massaging the areas his hands left Imprint. If demanding closure on who their Alpha was who ordered my kidnap could get them this riled up, then speaking further will get me killed without me finding out who it was.

   “Calm down, Alpha said no one should hurt her.”

  One of the guards chided the beast who hit me earlier and he nodded leaving the room followed by the other as the dungeon door was locked.

A lone tear ran down my right cheek. I was going to get killed. The mean looking men will make sure I don’t see the sun.

My thoughts consumed me.

    “No, I won't watch them kill me without a fight.” I wiped the tears forming in my lids and limped from the floor.

 My eyes caught a rope which I quickly picked and saw the hole from the far end where the sun came through. That could be my escape.

 But how do I get past the guards? There will be guards outside. Good thing the torches were burning furiously my eyes ran the entire walls and slowly my plan to escape could work. Happy at the idea I began to scale the wall hoping it would lead me to something but everything was turning futile as my strength began to fail, my legs growing wobbly and it began to register…

   There was no escaping this place.

Then a familiar cedarwood scent hit my nostrils. It smelled familiar…

            Too familiar.

          “Long time no see lover!”

               I paled in shock.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
47 Bab
บทที่ 1 มังกรซ่อนกายแห่งจินไห่
แคว้นต้าหลง อันกว้างใหญ่ไพศาลกำลังเผชิญกับลมหนาวที่พัดพามาจากทิศเหนือ ไม่ใช่เพียงลมหนาวตามฤดูกาล แต่เป็นลมหนาวแห่งสงครามและความตาย ข่าวคราวความพ่ายแพ้ของกองทัพที่ชายแดนทางเหนือหลั่งไหลเข้าสู่เมืองหลวงไม่ขาดสายดุจสายน้ำที่เชี่ยวกราก หัวเมืองต่างๆ ถูกตีแตกราวกิ่งไม้แห้ง ราษฎรล้มตายและพลัดพรากจากบ้านเกิดกลายเป็นผู้อพยพที่ไร้ซึ่งอนาคต ทว่าท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งสงครามและความเน่าเฟะของราชสำนักที่เมืองหลวง ยังมีดินแดนแห่งหนึ่งที่เปรียบเสมือนปราการเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศใต้...เมืองจินไห่เมืองจินไห่เป็นเมืองหน้าด่านทางใต้สุดของแคว้นต้าหลง แม้จะอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง แต่กลับเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งกว่าหัวเมืองใดๆ ในแผ่นดิน กำแพงเมืองสูงใหญ่และแข็งแกร่งทอดตัวยาวเหยียดดุจมังกรหลับใหล บนกำแพงนั้นมีทหารหาญในชุดเกราะสีดำทะมึนยืนรักษาการณ์อย่างองอาจ ทุกย่างก้าวของพวกเขาเต็มไปด้วยระเบียบวินัย แววตาคมกล้าดุจเหยี่ยวที่พร้อมจะโฉบเข้าขย้ำศัตรูผู้รุกรานความสงบสุขและความเป็นระเบียบเรียบร้อยทั้งหมดนี้ ไม่ได้มาจากอำนาจบารมีขององค์ฮ่องเต้ที่อยู่ห่างไกลออกไป แต่มาจากบุรุษผู้เป็นดั่งเทพสงครามในใจขอ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เงาอสรพิษ
หลายวันผ่านไปนับจากเหตุการณ์ที่โรงทาน แม้เมืองจินไห่จะยังคงดำเนินไปอย่างมีระเบียบวินัยเช่นเคย แต่ภายในใจของเซี่ย เหยาเหยา กลับเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ นางไม่ได้มองเพียงภาพความทุกข์ยากของผู้อพยพด้วยสายตาแห่งความเมตตาสงสารเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เริ่มมองเห็นโครงสร้างที่ใหญ่กว่านั้น...ความอยู่รอดของคนทั้งเมืองทุกครั้งที่นางออกไปช่วยเหลือผู้คนที่โรงทาน นางจะสังเกตเห็นการทำงานของเหล่าทหารและเจ้าหน้าที่ที่เหวิน จ้าวส่งมาจัดระเบียบ พวกเขาปฏิบัติตามคำสั่งของเถี่ย อ้าวเทียนอย่างเคร่งครัด แม้จะดูแข็งกระด้าง แต่ทุกอย่างกลับเป็นไปอย่างราบรื่นและยุติธรรม ผู้อพยพที่แข็งแรงจะถูกคัดแยกไปทำงานตามความถนัด เด็กและคนชราจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ พื้นที่รกร้างนอกเมืองเริ่มถูกไถพรวนเพื่อเตรียมการเพาะปลูก ทุกชีวิตที่เข้ามาในเมืองจินไห่ล้วนมีหน้าที่ของตนเอง ไม่มีใครถูกทอดทิ้ง แต่ก็ไม่มีใครได้รับอภิสิทธิ์เหนือกฎเกณฑ์นางได้เห็นสัจธรรมในคำพูดของเขา...ความใจดีที่ไร้การควบคุม อาจนำมาซึ่งหายนะได้จริงๆ การปกครองผู้คนนับหมื่นนับแสน ไม่สามารถใช้เพียงความรู้สึกเมตตาได้ แต่ต้องใช้กฎระเบียบที่เข้มแข็งและความเด็ดขา
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ลมหนาวจากแดนเหนือ
หลังจากเหตุการณ์ลอบทำร้ายที่โรงทานสงบลง บรรยากาศทั่วทั้งเมืองจินไห่ก็พลันเปลี่ยนไปในทันที แม้ภายนอกจะยังคงสงบเรียบร้อย แต่กลับมีความตึงเครียดอันเงียบงันแฝงอยู่ในทุกอณู ทหารพยัคฆ์ทมิฬในชุดเกราะสีดำทะมึนออกตรวจตราตามท้องถนนถี่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว สายตาของพวกเขาคมกล้าและระแวดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะบริเวณรอบจวนเจ้าเมือง ที่ซึ่งกลายเป็นเขตอารักขาพิเศษไปโดยปริยายณ คุกใต้ดินของค่ายพยัคฆ์ทมิฬ...อากาศภายในเย็นเยียบและอับชื้น มีเพียงแสงจากคบไฟที่ริบหรี่ส่องให้เห็นร่างของโจร อสรพิษทราย ที่รอดชีวิตเพียงคนเดียวนั่งคุดคู้อยู่มุมห้องขัง สภาพของมันดูไม่จืดนัก ตามร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทรมานสอบสวนอย่างหนักหน่วงอู่ เลี่ยยืนกอดอกมองนักโทษด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันไปรายงานบุรุษผู้ยืนหันหลังให้อยู่ในเงามืด "เรียนท่านแม่ทัพ มันยอมคายออกมาหมดแล้วขอรับ พวกมันคือเศษเดนของกองโจร อสรพิษทราย จริงๆ ที่ลงมือครั้งนี้ก็เพื่อล้างแค้นให้พวกพ้องที่ตายไป และหวังจะจับตัวคุณหนูเซี่ยไปเรียกค่าไถ่ ไม่มีใครอยู่เบื้องหลังขอรับ"ร่างสูงสง่าในเงามืดค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟสาดส่องให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาแต่เย็น
Baca selengkapnya
บทที่ 4 หมากกระดานใต้บัลลังก์
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่การมาถึงของแม่ทัพหลงเฟยและเหล่าทหารหาญจากแดนเหนือ เมืองจินไห่ก็กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยอีกครั้ง แต่เป็นความสงบที่แฝงไว้ด้วยคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก ทหารจากแดนเหนือถูกผนวกรวมเข้ากับกองทัพพยัคฆ์ทมิฬอย่างรวดเร็ว เรื่องราวความโหดร้ายของสงครามและความเน่าเฟะของราชสำนักที่พวกเขาถ่ายทอดออกมา ได้จุดไฟแห่งความเกลียดชังและความมุ่งมั่นให้แก่เหล่าทหารแดนใต้ให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิมในขณะที่ทางใต้กำลังลับคมดาบเตรียมรับมือกับอนาคตที่ไม่แน่นอน บรรยากาศในเมืองหลวงต้าหลงกลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิงณ ตำหนักบูรพาอันหรูหราฟู่ฟ่า เสียงดนตรีขับกล่อมเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะอันเกียจคร้านของบุรุษผู้หนึ่ง ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีปักดิ้นทองเป็นลายมังกรห้าเล็บนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้มะเกลือเนื้อดี สองข้างมีนางกำนัลโฉมสะคราญคอยปรนนิบัติพัดวีและป้อนผลไม้ให้ไม่ขาดปาก เขาคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าหลง ผู้ซึ่งไม่เคยสนใจสิ่งใดนอกจากการเสพสุขไปวันๆ"น่าเบื่อสิ้นดี!" รัชทายาทปัดจานผลไม้ทิ้งอย่างไม่ไยดี "ทุกวันก็มีแต่เรื่องเดิมๆ สุราก็รสชาติซ้ำซาก สตรีพวกนี้ก็หน้าตาจืดชืด ข้าชักจะเบื่อเต็มทนแ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ราชโองการฟ้าประทาน
หลายสัปดาห์ต่อมา...คลื่นลมที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในเมืองหลวง ในที่สุดก็ได้เดินทางข้ามผ่านหุบเขาและแม่น้ำหลายสาย มาถึงยังเมืองจินไห่ที่สงบสุขแห่งแดนใต้ ดุจพายุร้ายที่เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าแต่แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันมหาศาลเช้าวันนั้น ขณะที่ชาวเมืองจินไห่กำลังใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติสุขเช่นทุกวัน พลันมีเสียงฆ้องและกลองดังกระหึ่มขึ้นจากถนนสายหลักที่มุ่งตรงมาจากทิศเหนือ เสียงนั้นดังผิดแผกไปจากเสียงกลองศึกที่พวกเขาคุ้นเคย มันขาดซึ่งความหนักแน่นและทรงพลัง แต่กลับเต็มไปด้วยความโอ้อวดและจังหวะที่น่ารำคาญ สร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้คนเป็นอย่างมาก พวกเขาวางมือจากงานของตน แล้วออกมายืนดูอยู่ริมถนนด้วยความสงสัยภาพที่ปรากฏต่อสายตาของพวกเขาคือขบวนเดินทางอันโอ่อ่าและหรูหราอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทหารในชุดเกราะสีทองอร่ามราวกับเกล็ดมังกรนับร้อยนายเดินนำขบวนมาอย่างองอาจ พวกเขาเชิดหน้าขึ้นสูง ทุกย่างก้าวเดินอย่างพร้อมเพรียงยังกับกำลังเดินอวดบารมี แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ดูหมิ่นชาวเมืองชายแดนเหล่านี้ราวกับเป็นเพียงมดปลวก ธงมังกรสีเหลืองสดปักลายดิ้นทองสะบัดพลิ้วไหวอยู่กลางขบวน ตามมาด้วยรถม้าที่
Baca selengkapnya
บทที่ 6 พยัคฆ์ทมิฬคำราม
การปรากฏตัวของเถี่ย อ้าวเทียน เปลี่ยนบรรยากาศในห้องโถงให้เย็นเยียบลงในบัดดล พลังกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกราวกับมีภูเขาลูกใหญ่กดทับอยู่บนบ่าจนหายใจติดขัดวินาทีที่เห็นเขา หัวใจที่สิ้นหวังของเซี่ย เหยาเหยาก็พลันปรากฏแสงสว่างวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับคนที่กำลังจะจมน้ำตายแล้วมองเห็นขอนไม้ท่อนสุดท้ายลอยผ่านมา ความรู้สึกปลอดภัยอันน่าประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างของนาง"เจ้าเป็นใครกัน! บังอาจมาขัดจังหวะการประกาศราชโองการ!" กงกงหลิวที่ได้สติเป็นคนแรกตวาดแหวขึ้นมาทันที มันไม่เคยเห็นบุรุษผู้ใดที่มีรัศมีน่าเกรงขามถึงเพียงนี้มาก่อนเถี่ย อ้าวเทียนไม่ได้สนใจคำพูดของขันทีเฒ่าแม้แต่น้อย เขายังคงก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงจนมาหยุดยืนอยู่ข้างกายของเซี่ย เหยาเหยา เขาไม่ได้มองนาง แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน "ลุกขึ้นเถิด ที่นี่ไม่มีใครสมควรให้เจ้าต้องคุกเข่าให้"คำพูดของเขาทำให้เซี่ย เหยาเหยาตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่นางจะค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ โดยมีหลิน ซูซินคอยช่วยประคองอยู่ข้างๆ เจ้าเมืองเซี่ยเมื่อเห็น
Baca selengkapnya
บทที่ 7 พายุในกรงทอง
เส้นทางจากเมืองจินไห่สู่เมืองหลวงนั้นยาวไกลและทุรกันดาร ขบวนผู้เชิญราชโองการที่ยามเดินทางมาเคยโอ่อ่าและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้ในยามเดินทางกลับสู่เมืองหลวง กลับดูอิดโรยและสิ้นไร้ราศียิ่งนักทหารราชองครักษ์ในชุดเกราะสีทองที่เคยเงางาม บัดนี้มอมแมมไปด้วยฝุ่นดินและคราบเหงื่อไคล ใบหน้าที่เคยเชิดสูงบัดนี้ก้มต่ำลงด้วยความอัปยศอดสู พวกเขาเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนราวกับกำลังหนีจากภูตผีปีศาจ ภาพของพยัคฆ์ทมิฬแห่งจินไห่และไอสังหารอันเยียบเย็นของแม่ทัพเถี่ย อ้าวเทียน ยังคงติดตาและสร้างความหวาดผวาให้แก่พวกเขาไม่จางหายแต่ผู้ที่มีสภาพย่ำแย่ที่สุดก็คือกงกงหลิว ขันทีเฒ่าผู้เป็นหัวหน้าคณะ ตลอดการเดินทางกลับ มันเอาแต่นั่งหน้าเครียดอยู่ในรถม้า ในหัวคิดวนเวียนอยู่แต่ว่าจะทูลรายงานเรื่องความล้มเหลวครั้งนี้ต่อองค์รัชทายาทอย่างไรดี กงกงหลิวรู้ดีว่าองค์รัชทายาทมีนิสัยโหดเหี้ยมและเอาแต่ใจเพียงใด ความล้มเหลวในการนำตัว "นางฟ้าแห่งจินไห่" กลับมา ไม่เพียงแต่จะทำให้พระองค์พิโรธ แต่ยังเป็นการหักหน้าพระองค์อย่างรุนแรงที่สุด! โทษทัณฑ์ที่มันจะได้รับนั้น...มันไม่อยากจะจินตนาการเลย"ไม่ได้...ข้าจะยอมรับความผิดทั้งห
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ราชโองการประหาร
กาลเวลาในเมืองจินไห่ดูเหมือนจะเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าหนักอึ้งดุจหินผาที่กำลังจะร่วงหล่นลงมาจากยอดเขา ข่าวคราวการกลับไปของคณะผู้เชิญราชโองการสร้างความตึงเครียดที่มองไม่เห็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง แม้ชาวเมืองจะยังคงใช้ชีวิตตามปกติ แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่คือความสงบก่อนพายุจะมาถึง พวกเขามีศรัทธาในตัวแม่ทัพเถี่ย อ้าวเทียนอย่างเต็มเปี่ยม แต่ก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ว่าอำนาจจากราชสำนักที่อยู่ห่างไกลนั้นจะนำพาหายนะแบบใดมาสู่บ้านของพวกเขาณ จวนเจ้าเมือง บรรยากาศยิ่งน่าอึดอัดกว่าที่ใดๆ เจ้าเมืองเซี่ยมีสีหน้าเคร่งเครียดตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขานั่งไม่ติดที่ เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องหนังสือราวกับหนูติดจั่น ความกล้าหาญที่เคยลุกขึ้นยืนหยัดเคียงข้างเถี่ย อ้าวเทียนในวันนั้น บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความวิตกกังวลต่ออนาคตของตระกูลและผู้คนในเมือง"ท่านพ่อ ท่านอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ" เซี่ย เหยาเหยาที่นำชาเข้ามาให้กล่าวปลอบโยน นางสังเกตเห็นริ้วรอยบนใบหน้าของบิดาที่ดูเหมือนจะลึกขึ้นกว่าเดิมในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา "ท่านแม่ทัพเถี่ยเป็นคนสุขุมรอบคอบ เขาต้องมีแผนรับมือไว้อย่างแน่นอน""เหยาเอ๋อร์...เจ้ารู้หรือไ
Baca selengkapnya
บทที่ 9 วงล้อมไร้เงา
ความสงบนิ่งของเมืองจินไห่เป็นสิ่งที่ราชสำนักคาดไม่ถึง พวกเขาคาดหวังว่าจะเกิดความโกลาหลวุ่นวาย ประชาชนตื่นตระหนก หรืออย่างน้อยที่สุดก็คือความขัดแย้งภายในระหว่างเจ้าเมืองและเถี่ย อ้าวเทียน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ...ความเงียบที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าการประกาศสงครามเสียอีกความเงียบนั้นทำให้ฮ่องเต้และองค์รัชทายาทรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ พวกเขาจึงไม่รอช้าที่จะส่งพายุลูกที่สองตามแผนของอัครเสนาบดีหวังมาทันทีไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หลังจากราชโองการฉบับแรก ราชโองการฉบับที่สองก็ได้ถูกส่งไปยังเจ้าเมืองและหัวเมืองทั้งหมดที่อยู่รายล้อมเมืองจินไห่ เนื้อหาของมันคือคำสั่งห้ามไม่ให้ทำการค้าขายหรือให้ความช่วยเหลือใดๆ แก่ เมืองกบฏ จินไห่โดยเด็ดขาด ผู้ใดฝ่าฝืนให้ถือว่าเป็นพวกเดียวกับกบฏ!นี่คือการตัดเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจ! เป็นวงล้อมไร้เงาที่มองไม่เห็น แต่กลับมีอำนาจทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่ากองทัพนับหมื่น!ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วแดนใต้อย่างรวดเร็ว สร้างความแตกตื่นและลังเลใจให้แก่เหล่าเจ้าเมืองเป็นอย่างมาก ที่ผ่านมาพวกเขาต่างได้รับผลประโยชน์จากการค้าขายกับเมืองท่าที่มั่งคั่งอย่างจินไห่ แต่บัดนี้พว
Baca selengkapnya
บทที่ 10 เชือดไก่ให้ลิงดู
ในขณะที่บรรยากาศในเมืองจินไห่เริ่มคลายความกังวลลงด้วยความหวังครั้งใหม่ที่มาจากการค้าทางทะเล ราชสำนักที่เมืองหลวงกลับกำลังลุกเป็นไฟด้วยความโกรธแค้นและอัปยศอดสู แผนการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจที่พวกเขาคิดว่าเฉียบคม กลับกลายเป็นเรื่องตลกที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองอย่างเจ็บแสบณ ตลาดใหญ่ใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศที่เคยคึกคักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายและความวุ่นวาย ชาวบ้านนับร้อยกำลังมุงล้อมแผงขายเกลือแผงหนึ่งราวกับฝูงมด"เหตุใดราคาเกลือถึงได้แพงขึ้นอีกแล้ว!" ชายผู้หนึ่งตะโกนถามเจ้าของร้าน "นี่มันขึ้นราคาทุกวันเลยนะ!""ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว" เจ้าของร้านตอบด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ตอนนี้เกลือทะเลจากเมืองจินไห่ถูกตัดขาด ที่เหลืออยู่ก็มีแต่เกลือบ่อคุณภาพต่ำจากทางเหนือ แถมยังขนส่งมาได้น้อยเต็มที หากไม่ขายราคานี้ข้าก็ขาดทุนย่อยยับ!"ความเดือดร้อนไม่ได้จำกัดอยู่แค่เกลือ แต่ยังลามไปถึงอาหารทะเลแห้งและพืชผลบางชนิดที่ต้องนำเข้ามาจากแดนใต้ ราคาสินค้าอุปโภคบริโภคที่จำเป็นพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ สร้างความเดือดร้อนไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ไม่ใช่แค่ชาวบ้านธรรมดา แต่ยังรวมไปถึงเหล่าขุนนางและเชื้อพร
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status