ตอนที่ 9 ผู้หญิงที่ชอบคุณ

          “คุณไลลาเอารูปนี้มาจากไหนเหรอครับ?” เขาสงสัยที่เธอโชว์รูปที่เขาถ่ายร่วมกันกับเคย์เดนและเฮย์เดนสมัยยังเด็กมาได้ยังไง

           “พอดีว่าไลลาไปเจอตอนหลงทางน่ะค่ะ คงจะเป็นของสำคัญมากเลยสินะคะไลลาต้องขอโทษด้วยที่หยิบมาโดยไม่ขออนุญาตคุณหมอ” หญิงสาวรีบขอโทษคนตรงหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าเขามีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

            “เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย มาครับเราไปทานข้าวกันเถอะเดี๋ยวผมจะเล่าให้คุณไลลาฟังว่าแฝดผมอีกคนคือใคร” ชายหนุ่มยิ้มออกมาพร้อมกับชักชวนเธอไปทานข้าวด้วยกัน

             “ค่ะ” เธอยิ้มตอบรับจากนั้นก็ทั้งสองก็เดินไปที่ห้องครัวทันที ภาพแรกที่เห็นอาหารบนโต๊ะเธออึ้งมากเพราะทุกอย่างมันดูน่ากินเสียจนเจ้าตัวต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลืมตัวก็ไม่คิดว่าไอ้การชอบทำอาหารกินเองของเอเดนจะสามารถรังสรรค์เมนูได้ยังดีเหมือนภัตตาคารแบบนี้

             “ผมไม่รู้ว่าคุณไลลาชอบทานอะไรก็เลยเดา ๆ เอาน่ะครับ” เอเดนทำการลากเก้าอี้ออกให้กับไลลานั่ง

              “นี่คุณหมอทำเองเหรอคะ?”

               “ใช่ครับ”

                “ว้าว คุณหมอนี่สุดยอดมากเลยค่ะทั้งเก่งเรื่องการรักษาคนแถมยังเก่งเรื่องทำอาหารด้วย โห้ มีแต่อาหารหรู ๆ ทั้งนั้นเลยโชคดีของไลลาจริง ๆ ค่ะ” เธอนั่งลงพร้อมกับกล่าวชื่นชมเขาไม่หยุด จนคนทำที่ได้ยินจะตัวลอยอยู่แล้ว

                “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” ชายหนุ่มก้มหน้าพร้อมกับขยับแว่นขึ้นแก้เขิน

                 “แหม่ ไม่ต้องถ่อมตนหรอกค่ะ ยอมรับมาเถอะว่าตัวเองเก่ง คิก” เธอพูดพลางยิ้มร่า เธอคิดว่าตัวเองนั้นแสร้งทำแต่ทว่าแท้จริงแล้วบางครั้งมันออกมาจากใจจริง ๆ

                “ขอบคุณครับ มื้อนี้ผมทำให้คุณไลลาทานพิเศษเลยนะครับหวังจะชอบนะ” เขากล่าวเพราะเมนูทั้งหมดไม่ใช่เมนูที่รักสุขภาพเลยสักจาน เนื่องจากเขาอยากทำให้ผู้หญิงที่ชอบก็เลยจัดให้เต็มที่เลยสำหรับมื้อนี้

                 “ขอบคุณมากเลยนะคะคุณหมอช่างใส่ใจจริง ๆ” หญิงสาวที่ได้ยินก็ยิ้มไม่หุบ เธอรู้ว่าที่เขาทำทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะนั้นก็ทำเพื่อเธอ

                  “มาครับ มาทานอาหารกันเถอะ”

                   “ค่ะ” เอเดนและไลลาก็เริ่มทานอาหารมื้อเย็นกัน ทานไปสักพักหญิงสาวสังเกตว่าชายหนุ่มไม่พูดเรื่องเฮย์เดนสักที เธอเลยตัดสินใจถามขึ้น

                   “คุณหมอว่าคือว่า…” เธอหันไปมองมองรูปถ่ายใบนั้นพลางสลับมองไปทางเขาเพื่อที่จะบ่งบอกว่าให้เขาเริ่มเล่าได้แล้ว

                    “อ้อ เอ่อ เกือบลืมไปเลยครับ คือว่าจริง ๆ แล้วพวกผมเป็นแฝดสามครับ เฮย์เดนเป็นพี่คนโต เคย์เดนเป็นพี่คนกลางส่วนผมเป็นน้องเล็กสุดน่ะครับ”

                     “แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอคะ?” ด้วยความอยากรู้เธอเลยถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา

                      “ผมก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกันครับ ปกติจะเจอเฮย์เดนแค่ปีละครั้งเอง”

                      “เจอกันช่วงไหนเหรอคะ?”

                      “เอ่อ…ช่วงที่ไปเยี่ยมหลุมศพคุณแม่น่ะครับ” หมอหนุ่มก้มหน้ามองพื้นในขณะที่พูด เวลาที่พูดถึงผู้เป็นแม่เมื่อเขาก็เสียใจขึ้นมาทุกครั้ง

                       “คุณหมอไลลาขอโทษจริง ๆ นะคะ” ร่างเล็กรีบเอ่ยคำขอโทษเมื่อรู้ว่าตัวเองเสียมารยาทเข้าให้แล้ว เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามารดาของสามแฝดจะเสียชีวิตไปแล้ว เธอรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเมื่อถามออกไปโดยที่ไม่รู้ว่ามันเป็นคำถามที่ทำร้ายจิตใจเขาเพราะดูจากสีหน้าก็รู้แล้วว่าเขาเสียใจขนาดไหนเมื่อพูดถึงเรื่องแม่

                      “ไม่เป็นไรครับก็คุณไลลาไม่รู้นี่ เอาเป็นว่าทานต่อไปให้อร่อยเถอะครับ ว่าแต่อาหารถูกปากหรือเปล่าครับ?” ชายหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าที่ยิ้มแย้มทันที เข้าใจว่าเธอคงไม่ได้ตั้งใจเลยถามออกไปแบบนั้น เขาจึงไม่ถือสาอะไรเธอ

                       “กำลังจะพูดเลยค่ะว่ามันอร่อยมาก ๆ” เธอพูดไปตามความจริงที่ลิ้นได้ลิ่มรส หญิงสาวตักชิมทุกจานพบว่ามันอร่อยทุกเมนูเลย ไม่อยากจะเชื่อว่าเอเดนจะทำอาหารออกมาอร่อยแบบนี้

                       “ขอบคุณครับ เห็นคุณไลลาชอบผมก็ดีใจ” หมอหนุ่มเผยรอยยิ้มขึ้นมา

                      “ไลลาชอบมากเลยค่ะ แบบนี้คงต้องฝากท้องไว้กับคุณหมอบ่อย ๆ แล้วค่ะ” เธอแกล้งพูด ๆ แบบนั้นแต่ทว่าเขานั้นกลับคิดจริง

                       “ด้วยความยินดีเลยครับคุณไลลา ผมพร้อมที่จะทำให้เสมอ” เอเดนเริ่มหน้าแดงขึ้น เขาจินตนาการว่าเธอมาทานอาหารกับตนด้วยกันทุกวันมันก็ทำให้เขาเสียอาการแล้ว หากเป็นแบบนั้นจริง ๆ เขาคงมีความสุขมาก

                      “ไลลาพูดเล่นเองน่ะค่ะ”

                      “แต่ผมพูดจริง ๆ นะครับ” ถึงเธอจะแค่พูดหยอกล้อแต่เขาก็จริงจัง อยากเป็นคนทำอาหารให้เธอทานทุกวัน หญิงสาวที่เห็นใบหน้าที่จริงจังของคนตรงหน้าแอบอึ้งเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะคิดจริงจังขนาดนี้

                      “มันจะเป็นการรบกวนคุณหมอเปล่า ๆ น่ะค่ะ”

                      “ไม่เลยครับออกจะดีเลยด้วยซ้ำ ฉะนั้นโปรดมาทานข้าวกับผมทุกวันเถอะนะครับ” เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้เธอ ท่าทางที่ดีใจของเอเดนมันทำให้ไลลาเริ่มรู้สึกไม่ดีที่ต้องหลอกเขาแบบนี้

                       “กะ…ก็ได้” ท้ายที่สุดเธอก็ตอบตกลงเขาและนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึกไลลา…

1 เดือนผ่านไป

                     เป็นเวลาหนึ่งแล้วที่ไลลามาสืบหาข้อมูลของสามแฝด เธอได้เก็บรวบรวมส่งให้กับเคย์ในทุกครั้งไม่ว่าจะเป็นฐานลูกค้า ผู้รวมลงทุนต่าง ๆ เธอได้มันมาจากการที่ได้ทำงานเป็นเลขาของเคย์เดน หญิงสาวเริ่มที่จะเข้าใกล้สองหนุ่มมากขึ้นกลายเป็นว่าความรู้สึกของเธอในตอนนี้เริ่มเบี่ยงเบนมาทางพวกเขา เริ่มรู้สึกผิดไปทีละนิดกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ตอนนี้ ในขณะที่กำลังนั่งคิดทบทวนตัวเองอยู่นั้น

ติ๊ง

                   ลิฟต์ได้ทุกเปิดออกปรากฏร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยหญิงสาวคนนั้นก็คือไอยูลูกสาวของนักลงทุนรายใหญ่ของเคย์เดน

                   “สวัสดีค่ะคุณไอยู” หญิงสาวกล่าวคำทักทายหล่อน

                   “เคย์เดนอยู่ไหม?” หล่อนถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยชอบใจนักเพราะรู้สึกไม่ชอบไลลาเนื่องจากเธอเป็นเลขาของเคย์เดนและเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสระสวยอีก

                   “อยู่ค่ะเดี๋ยวดิฉันจะแจ้งให้บอสทราบนะคะว่าคุณไอยูมาหา” ทันทีที่หญิงกำลังลุกขึ้นเพื่อไปบอกกับเคย์เดนเธอก็ถูกหล่อนพูดตัดหน้าไปเสียก่อนว่า

                     “อยู่ก็อยู่สิจะไปเรียกให้เสียเวลาทำไมฮะ น่ารำคาญนั่งทำงานของเธอไปสิ!” หล่อนทำการตะคอกใส่ไลลาจากนั้นก็สะบัดก้นเดินไปเปิดประตูเข้าหาชายหนุ่มทันที

                      “ชิ!” ไลลาถึงกับเบะปากใส่ลับหลังไอยูเพราะหล่อนนั้นชอบทำนิสัยแย่ ๆ กับเธอไปหลายครั้งหลายหนแล้ว นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นเลขาไอยูคงไม่มีทางทำแบบนี้เป็นซ้ำสองแน่ หญิงสาวได้อดทนอดกลั้น ตั้งใจทำงานของตัวเองต่อไปจนเลิกงาน

17.00

                   ไลลาจัดการเก็บข้าวของตัวเองเตรียมตัวที่จะกลับบ้านเนื่องจากทุกเย็นมีนัดกินข้าวกับหมอหนุ่มอย่างเอเดน ทันทีที่เธอกำลังลุกขึ้นนั้น ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเคย์เดนที่เดินออกมาหาเธอ

                     “คุณไลลาครับเย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันไหม?” ประธานหนุ่มยังคงพยายามที่จะจีบและเอาใจเธอในทุกวัน แต่ทว่ามันกลับไม่ได้ผลเลยสักนิดเธอไม่สนใจเขาเลยแถมยังปฏิเสธที่จะกินข้าวเขาทุกครั้ง

                      “ไลลามีนัดทานข้าวกับคุณหมอแล้วค่ะขอโทษทีนะคะ” เธอพูดปฏิเสธเขาเหมือนกับทุกวันที่พูด

                      “ผิดนัดกับเอเดนสักวันไม่ได้เหรอครับ?” วันนี้เป็นวันพิเศษเขาอยากให้เธออยู่ด้วย

                      “เห็นทีจะไม่ได้ค่ะบอส ไปชวนผู้หญิงที่ชอบคุณ จะดีกว่านะคะ” สิ้นสุดคำพูดเธอก็เดินจากเขาไปในทันที

                     “ไลลา” เสียงเรียกชื่อของเคย์เดนดังตามหลังมาทว่าเธอกลับไม่สนใจ หญิงสาวไม่อยากเข้าใกล้เขาอีกแล้วตั้งแต่รู้ว่าเขาเป็นคนชอบเอาชนะโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น เธออยากจะให้เขารับรู้บ้างว่าการแพ้มันรู้สึกยังไงโดยการเลือกเอเดน เธอได้แต่พูดในใจว่าทำไมในทุกเย็นต้องชวนเธอไปกินข้าวด้วยทุกครั้งทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ไปอยู่แล้ว ทำไปทำไมยังไงเธอก็ไม่มีทางใจอ่อนให้กับคนแบบนี้อยู่แล้ว…