ตอนที่ 8 ผู้ชายอ่อนโยน

          “ทะ…ทานอาหารที่ห้องอย่างนั้นเหรอครับ?” หมอหนุ่มถึงกับพูดตะกุตะกัก ไม่นึกเลยว่าหญิงสาวจะชวนไปทานอาหารที่ห้อง

           “ใช่ค่ะ ที่ห้องไลลาหรือว่าห้องของคุณหมอดีคะ?” ในใจเธอภาวนาขอให้เขาพาไปที่ห้องเขาทีเถอะเพราะไปห้องเธอคงไม่มีประโยชน์อะไร

            “บ้านผมก็ได้ครับ ถ้าคุณไลลาไม่รังเกียจ”

            “ไม่ค่ะ ไลลาไม่รังเกียจเลยออกจะยินดีเลยด้วยซ้ำ” เธอดีใจที่เขาเลือกพาไปที่บ้านของเขาเอง แบบนี้ก็เข้าทางเธอเลยเผื่อบางทีอาจจะมีข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ เก็บมาก็ได้

             จากนั้นชายหนุ่มก็เปลี่ยนเส้นทางเป็นเข้าบ้านตัวเองทันที ใช้เวลาไม่นานนักก็ถึงบ้านของหมอหนุ่ม บ้านของเขามีขนาดใหญ่โตหรูหราตั้งอยู่ที่ท้ายโครงการเลยเนื่องจากเขาชอบความสงบและเป็นส่วนตัว

            “เชิญครับคุณไลลา” เอเดนเดินไปเปิดประตูให้เธอพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง

            “ขอบคุณค่ะ” เธอลงมาด้วยท่วงท่าทีสง่าเรียบร้อยพร้อมกับกวาดสายตาสายมองบ้านหลังใหญ่ไปทั่ว

            “บ้านผมอาจจะดูเล็กไปสักหน่อยนะครับ” เขาพูดอย่างถ่อมตนแม้ว่าบ้านเขาจะใหญ่โตหรูหรามาก แต่ถ้าหากเทียบกับบรรดาพี่ ๆ มันดูเล็กทันที

           “ใครว่าเล็กกันล่ะค่ะบ้านคุณหมอน่ะใหญ่มากเทียบกับไลลาที่อยู่แค่คอนโดเล็ก ๆ มันใหญ่มากเลยนะคะ” เธอแอบอิจฉาเขาเล็กน้อยที่เกิดมามีพร้อมทุกอย่างไม่เหมือนกับเธอที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ในบ้านเด็กกำพร้า แถมยังถูกเคย์ที่เป็นมาเฟียเก็บมาเลี้ยงให้ฝึกโหดอีก เธอโทษโชคชะตาที่ไม่ยุติธรรมกับเธอเอาเสียเลย

           “โอ้วขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเปรียบเทียบอะไรแบบนั้นเลย ต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ” เขารีบเอ่ยคำขอโทษทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยน

            “ไม่เป็นไรค่ะ”

             “เชิญเข้าบ้านครับคุณไลลา” ชายหนุ่มไม่รอช้าเขาเอ่ยชวนหญิงสาวเข้าบ้านในทันที

ภายนอกบ้านที่ดูดีมีราคาแล้วภายในยิ่งกว่านั้น มันทั้งสวย หรูหราสะอาดสะอ้าน หอมสดชื่น ไม่ว่าจะเป็นการตกแต่ง เฟอร์นิเจอร์เอ่ยล้วนลงตัวไปซะทุกอย่าง

             “บ้านคุณเอเดนสะอาดเรียบร้อยจังเลยนะคะ” เธอเอ่ยชม ไม่ยักจะรู้ว่าจะเขาเนี้ยบยังภายในบ้านขนาดนี้

              “ขอบคุณครับเพราะผมชอบความสะอาดเลยจ้างแม่บ้านให้มาทำความสะอาดทุกวัน”

               “อ้อ อย่างนั้นเหรอคะ” เธอแอบสะดุ้งเล็กน้อยที่เขาเป็นรักความสะอาดมากขนาดนี้ แตกต่างไปจากเธอที่ทำความสะอาดห้องสามสี่วันต่อครั้ง นึกดีใจที่เขาไม่เลือกไปคอนโดของเธอ ไม่งั้นมีหวังเธอได้อายแน่

              “คุณไลลานั่งรอผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ มื้อนี้ผมจะเป็นคนทำอาหารให้ทานเอง” เอเดนอาสาทำอาหารให้เองเพราะว่าหมอหนุ่มเป็นคนที่ชอบทำอาหารทานเองมาก ไม่เพียงแค่รักความสำอาดอย่างเดียวเท่านั้นเขายังเป็นคนที่รักสุขภาพ ฉะนั้นแต่ล่ะมื้อต้องได้ทานอาหารที่มีประโยชน์ที่สุด

              “คุณหมอทำอาหารเป็นอย่างนั้นเหรอคะ?” เธอถามด้วยความแปลกใจ

              “เป็นสิครับแล้วผมก็ชอบทำกินเองด้วย”

               “ว้าว คุณหมอเก่งมากเลย ไลลาทำอาหารไม่เป็นเลยด้วยซ้ำค่ะ แบบนี้อายจัง” ร่างเล็กทำท่าทีอาย ซึ่งเธอก็อายเขาจริง ไม่ว่าจะเรื่องความสะอาด การทำอาหารเขาล้วนทำมันได้ดีกว่าเธอทั้งนั้น ในเรื่องอาหารเธอไม่ได้เรื่องเลยขนาดทอดไข่ยังไหม้ ต้มมาม่ายังเส้นแข็งบ้างก็อึด

               “ไม่เป็นไรครับ เรื่องการทำอาหารไม่เป็นไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรเลยฉะนั้นคุณไลลาอย่าคิดมากเลยนะครับ” เดี๋ยวนี้คนส่วนมากที่ทำอาหารกันไม่เป็นมันก็กลายเป็นเรื่องปกติธรรมแล้วเพราะสมัยนี้ทุกอย่างสะดวกสบายขึ้นเยอะ หิวก็แค่สั่งออนไลน์หรือไม่ก็ออกไปหากินตามร้านอาหารทั่วไป แต่เพราะเขาเป็นคนที่รักสุขภาพเลยต้องทำกินเอง

               “ขอบคุณที่เข้าใจค่ะ”

               “ครับ งั้นคุณไลลานั่งรอผมที่ห้องโถงก่อนนะครับ เอ่อ ลืมถามไปว่ากลับดึกใช่ไหมครับ?” ชวนเธอมากินข้าวที่บ้านก็ลืมถามซะสนิทเลยว่าสามารถกลับดึกได้ไหมเผื่อพรุ่งนี้เธอมีทำงานอาจจะเลือกเมนูที่ทานง่ายและงดดื่มแอลกอฮอล์ในมื้อนี้

             “กลับดึกได้ค่ะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดของไลลา”

             “โอ้ว ดีเลยครับพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดของผมเหมือนกันเลย บังเอิญจังเลยนะครับ”

              “นั่นสิคะ บังเอิญอะไรขนาดนี้กันน้าหรือว่าเราจะ…” ไลลาพูดเพียงเท่านั้นให้เขาได้จินตนาการเองว่าเหมือนอะไร

              “คะ…ครับ” ชายหนุ่มถึงกับเขินหน้าแดงเธอคงจะหมายถึงเหมือนกับเนื้อคู่กัน ทุกครั้งที่เขินเขามักจะก้มหน้าลงแล้วขยับแว่นตัวเองขึ้น จนไลลาเริ่มจำได้ว่าแบบนี้มันแสดงว่าเขินอาย

              “คิก คุณหมอไปทำอาหารเถอะค่ะ ไลลารอได้” เธอส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้คนตรงหน้า ทำเอาเขาหัวใจเต้นแรกพยักหน้าอย่างไวและรีบเดินเข้าครัวทันที ไลลาที่เห็นถึงกับยิ้มอย่างลืมตัวในความเขินอายของหมอหนุ่ม พอรู้ตัวเธอก็หุบยิ้มอย่างไวและเตือนใจตัวเองว่าไม่ควรคล้อยตามกับผู้ที่ถือว่าเป็นศัตรูของเคย์แบบนี้

1 ชั่วโมงผ่านไป

             ร่างเล็กพยายามสำรวจทุกมุมของบ้านหลังนี้อย่างแนบเนียน ทว่าเธอกลับไม่เจออะไรที่พอเป็นข้อมูลเลย เธอเลยคิดว่าเขาคงไม่เก็บข้อมูลสำคัญพวกนี้ไว้ในบ้านหรอกมั้ง ในขณะนั้นเองสายตาของหญิงสาวก็ได้สะดุดเข้ากับถ่ายใบหนึ่ง มันเป็นเด็กชายฝาแฝดสามคนที่ยืนถ่ายรูปด้วยกัน เธอรู้ในทันทีว่ารูปถ่ายของเด็กทั้งสามคนนี้คือ เอเดน เคย์เดนและเฮย์เดนนั่นเองสามคนนี้ในรูปถ่ายน่าจะอายุราว ๆ เจ็ดขวบได้ เธอมองไปที่รูปนั้นก่อนที่จะยิ้มออกมา จะไม่ให้ยิ้มได้ยังไงในเมื่อทั้งสามมีหน้าตาที่เหมือนกันมาก ๆ เอเดนที่ตอนเด็กใส่แว่นตอนนี้เขาก็ใส่แว่นตา เธอสามารถรู้ว่าใครเป็นใคร แต่ที่ทำให้เธอสนใจมากที่สุดนั่นก็เฮย์เดนคนพี่สุด ในรูปเขาดูเป็นเด็กที่สายตาดุดันแข็งกร้าวน่ากลัวมาก ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะโตมาเป็นคนอย่างไง จะว่าไปแล้วเธอยังไม่เคยเจอหน้าเฮย์เดนเลยสักครั้งเดียวทั้งที่รู้จักกับสองหนุ่มนี้เดือนหนึ่งแล้ว

             อย่างว่าแหละเขาเป็นพี่คนโตแถมยังเป็นมาเฟียเหมือนกับเคย์ด้วย ข้อมูลทั้งหมดอาจจะอยู่ที่เขาก็ได้ แต่จะให้เธอไปเจอเฮย์เดนได้อย่างไรกันในเมื่อเธอไม่มีข้อมูลอะไรเลยเกี่ยวกับเขาเฮย์เดนเขาเป็นคนที่เข้าถึงยากมากที่สุด ไลลาคิดหนักว่าจะทำอย่างไรดี ในขณะเองก็เป็นจังหวะที่เอเดนทำอาหารเสร็จพอดี เขาจึงออกมาจากห้องครัวเพื่อเรียกให้เธอไปทานมื้อเย็นกัน

             “คุณไลลา คุณไลลาครับ” ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวทั่วบ้านเพราะไม่เห็นเธออยู่ในห้องโถง ไลลาที่ได้ยินเสียงของหมอหนุ่มก็รีบคว้ารูปใบนั้นออกมาด้วยทันที เธอกำลังคิดหาวิธีว่าต้องทำยังไงให้ได้เพื่อที่จะได้เบาะแสของเฮย์เดนจาก ผู้ชายอ่อนโยน คนนี้ แม้ว่าจะต้องหลอกเขาก็ตามเธอต้องทำมันเนื่องจากมันเป็นงานของเธอ

             “คุณหมอคะ ไลลามีเรื่องจะถามน่ะค่ะ” เธอเดินไปชายหนุ่มที่เดินตามหาเธอ

             “คุณไลลาไปอยู่ไหนเหรอครับผมหาซะทั่วเลย”

              “ขอโทษทีนะคะ พอทีว่าไลลาอยากเข้าห้องน้ำเลยเดินหาจนหลงน่ะค่ะ” เธออ้างพร้อมกับซ่อนรูปนั้นไว้ข้างหลังตัวเองไม่ให้คนตรงหน้าเห็น

              “ขอโทษด้วยนะครับที่ผมไม่ได้บอกทางไปห้องน้ำ” เขาโทษตัวเองที่ทำให้เธอหลงทางในบ้านของตัวเองเพราะมัวแต่เขินเมื่อกี้เลยรีบเดินเข้าห้องครัวด้วยความเร่งรีบเลยลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท

              “ไม่เป็นไรเลยค่ะ” หญิงสาวรีบส่ายหน้าตัวเองบ่งบอกว่าอย่าขอโทษเพราะมันไม่ใช่ความผิดอะไรของเขา

               “ครับ อาหารเสร็จแล้วนะครับทานกันเลยไหม?” เอเดนอยากให้หญิงสาวทานฝีมือตัวเองจะแย่อยู่แล้ว

               “ได้ค่ะ คือไลลามีเรื่องจะถามนิดหนึ่ง” พอพูดเสร็จเธอก็โชว์รูปที่หยิบมาด้วยให้เขาดูเพื่อที่จะถามอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับเฮย์เดน ทว่าเมื่อเอเดนเห็นนั้นเขาถึงกับ…