ตอนที่ 10 เป็นแฟนกันนะ

ณ บ้านเอเดน

         เย็นวันนี้ก็เหมือนกับทุกวันที่เธอจะมาทานข้าวกับเอเดน แต่ทว่ามันกลับไม่ปกติเพราะตั้งแต่เปิดประตูเข้าบ้านมาเนื่องหมอหนุ่มได้จุดเทียนทั้งแต่หน้าประตูจนถึงห้องโถง ร่างเล็กที่เห็นก็ถึงกับอึ้งเล็กน้อย เธอค่อย ๆ ก้าวขาเดินไปที่โต๊ะเหมือนอย่างทุกเย็นพอไปถึงก็กลับอึ้งเข้าไปอีก บนโต๊ะมีอาหารมากมายเหมือนกับทุกครั้งแต่ทำไมวันนี้ทำกลับรู้สึกว่ามันพิเศษกันนะ การที่ชายหนุ่มเตรียมการแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกประทับใจขึ้นมาจนเผยรอยยิ้มออกมา ไลลายืนมองอาหารที่ถูกทำขึ้นมาประณีตได้สักพักจากนั้นชายหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นมา

        “ไลลามาแล้วเหรอครับ?” เอเดนที่เดินไปหยิบแก้วไวน์มาถึงกับตกใจเล็กน้อยเพราะเธอมากก่อนเวลานัดตั้งสิบนาที

         “เอเดน นี่มันอะไรกันคะทำไมคุณถึงได้ทำมันขึ้นมาเหมือนกับว่าวันนี้เป็นวันพิเศษอย่างนั้นเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามเขาเสียงหวาน

         “คือวันนี้เป็นวันเกิดของผมน่ะครับก็เลยจัดเตรียมทุกอย่างให้มันดูพิเศษหน่อย”

          “วันเกิดของคุณ! ทำไมไม่บอกฉันล่ะคะฉันจะได้เตรียมของขวัญให้” ร่างเล็กเผลออุทานมาด้วยความตกใจเล็กน้อยที่เป็นวันเกิดของเขา ทำไมเขาถึงไม่บอกกันนะทั้งที่เป็นวันที่สำคัญขนาดนี้ เธอรู้สึกเสียใจที่ไม่มีอะไรให้ในวันพิเศษเลย

          “โอ้ว ไม่เป็นครับแค่คุณมาฉลองกับผมก็ถือว่าเป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยทำให้ไลลาที่ได้ฟังถึงกับหน้าแดง

          “ขะ…ของขวัญอะไรกันคะฉันไม่มีอะไรให้คุณเลย” เธอก้มหน้าพูดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

          “เชิญนั่งครับไลลา…ผมพูดจริง ๆ นะครับไม่ต้องมีของขวัญอะไรให้ผมก็ได้ขอแค่คุณอยู่กับผมเท่านั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว” เอเดนลากเก้าอี้ให้เธอนั่ง จากนั้นเขาก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง สิ่งที่เขาพูดกับเธอล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น ของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้ก็คือไลลา

         “คุณพูดจริง ๆ เหรอคะ?” หญิงสาวถึงกับสายตาเปล่งประกายลุกวาวขึ้นนึกว่าเขาพูดเล่นเสียอีก

          “ผมพูดจริงครับไลลา” สายตาที่ส่งไปให้เธอมันบ่งบอกว่าเขาจริงจังมากแค่ไหน ไลลาที่มองเธอสามารถรู้ได้ทันทีว่ามันคือเรื่องจริงไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้น ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมันก็เป็นเรื่องจริงเช่นเดียวกัน เธอทั้งรู้สึกดีและรู้สึกผิดในเวลาเดียวที่มีผู้ชายที่ดีขนาดนี้มาหลงรักเธอ

         “อึก…สุขสันต์วันเกิดนะคะเอเดนพรุ่งนี้ฉันจะนำของขวัญมาให้กับคุณแน่นอน” เธอเอ่ย

          “ไม่ครับ ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นนอกจากคุณ ไลลา” น้ำเสียงที่อ่อนโยนมันทำเอาคนฟังอย่างไลลาถึงอ่อนระทวย ยอมรับเลยว่าความรู้สึกของเธอมันไปแล้ว ไลลาไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้เลยว่าเธอหลงรักผู้ชายคนตรงหน้าเข้าให้แล้ว เธอรักที่เขาเป็นคนดี อ่อนโยน ใส่ใจในทุกเรื่อง ๆ ทุกอย่างที่เป็นเอเดนเธอหลงรักมันไปหมดสิ้น

          “เอ่อ…” ไลลาถึงกับพูดไม่ออก

          “หึ เชิญทานอาหารได้เลยครับไลลา มื้อนี้ผมตั้งใจทำมากเลยนะครับ” เขาเอ่ยแบบนั้น อันที่จริงเขาก็ตั้งใจทำอาหารทุกมื้อให้เธอแหละ เพียงแค่วันนี้มันอาจจะพิเศษกว่าวันไหน ๆ

           “ถึงว่าทำไมบอสถึงชวนฉันไปทานข้าวด้วยกันนักที่แท้ก็เป็นวันเกิดนี่เอง” แอบรู้สึกผิดที่ปฏิเสธเขาอย่างไม่ใยดีไป เคย์เดนดูจะเสียใจแย่เอาเป็นว่าไปอวยพรวันเกิดเขาพรุ่งนี้ดีกว่า

           “แต่คุณก็เลือกมาหาผมอย่างนั้นเหรอครับ?” ชายหนุ่มถามด้วยความแปลกใจ

           “ใช่ค่ะ ฉันเลือกมาหาคุณ” ไลลาตอบไปตรง ๆ ถึงจะรู้ว่าเป็นวันเกิดของทั้งสองเธอก็ยังเลือกที่จะมาฉลองกับเอเดนอยู่ดี

           “!!!” ชายหนุ่มทั้งทึ้งและดีใจในเวลาเดียวกัน ไม่นึกเลยว่าเธอจะเลือกตัวเองมากว่าที่จะเลือกพี่ชายฝาแฝด

           “เอเดนเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเขากำลังตาค้างอยู่ตอนนี้หรือว่าเธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

           “เปล่าครับ ผมมีเรื่องจะบอกคุณและขอคุณครับไลลา” ในเมื่อเธอพูดชัดเจนขนาดนี้ เขาก็ต้องทำให้มันชัดเจนขึ้นเหมือนกัน หมอหนุ่มลุกขึ้นยืนจากนั้นเขาก็เดินไปหาเธอแล้วคุกเข่าลงตรงหน้า และเอื้อมไปจับมือเขาเธออย่างนุ่นนวล

           “อะ…อะไรเหรอคะ?” เธอเขินจนหน้าแดงกับการกระทำของเขา ทำไมต้องคุกเข่าเหมือนจะแต่งงานด้วย ทั้งที่พูดออกมาก็ได้

           “ผมรักคุณครับไลลา”

            “!” หญิงสาวถึงกับเบิกตากว้างไปกับคำสารภาพรักของหมอหนุ่ม

           “ เป็นแฟนกันนะครับไลลา”

           “!!!” เธอยังไม่ทันที่จะได้หายตกใจก็กลับต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม ทำไม ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด คนตรงหน้าคนนี้เขาเป็นถึงศัตรูของเคย์ที่เธอนับถือเป็นพี่ชายเชียวนะ แต่ทำไมหัวใจเธอถึงได้เต้นแรงกับชายคนนี้ ไม่นะ จะใจเต้นกับศัตรูไม่ได้

          “มันคงจะเร็วไปสินะครับ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร” เอเดนเข้าใจว่าที่ไลลาเงียบไปคือการปฏิเสธเขาอย่างสุภาพ เขาพูดปลอบตัวเองว่าตนคงขอเธอเป็นแฟนเร็วไป ชายหนุ่มทำเศร้าพร้อมกับลุกขึ้นไปด้วยท่าทีที่ผิดหวัง แต่ทว่า

หมับ!

          มือเล็กกลับคว้ามือของเขาไว้ เอเดนรีบหันไปมองเห็นเธอในสภาพที่ใบหน้าที่แดงไปจนถึงใบหู เธอก้มหน้ามองพื้นด้วยความอายพร้อมกับพูดว่า

         “ตะ…ตกลงค่ะ เป็นแฟนกันก็ได้” ไลลาตอบตกลงด้วยท่าทีที่เคอะเขิน

         “ขอบคุณนะครับไลลา ผมดีใจที่สุดเลย” ด้วยความตื่นเต้นดีใจเลยเผลอตัวไปกอดคนตรงหน้าอย่างลืมตัวจนเธอสะดุ้ง

          “!” เธอตัวแข็งทื่อเมื่อถูกกอดเพราะไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนกอดมาก่อน

         “ขะ…ขอโทษครับผมดีใจไปหน่อย” ชายหนุ่มรีบผละออกจากหญิงสาวอย่างไวพร้อมกับก้มหน้าขอโทษที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน

         “มะ…ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงเราก็เป็นแฟนกันอยู่แล้วการกอดกันถือว่าเป็นเรื่องปกติ” ถึงจะไม่เคยมีแฟนมาก่อนแต่เธอคิดว่าการกอดคงเป็นเรื่องธรรมดาของคู่รัก

         “คะ…ครับ ยังไงผมก็ผิดที่ไม่ได้ขออนุญาตคุณก่อน” เขาอยากจะกอดโดยที่เธอเต็มใจไม่ใช่ฉวยโอกาสแบบนี้

         “ไม่เป็นไรเลยค่ะ คุณอยากจะกอดฉันเมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากจะกอดไม่ขออนุญาตหรอกค่ะ ฉันเต็มใจ ทำตามที่ใจคุณต้องการได้เลย” เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปฏิเสธชายตรงหน้าคนนี้ไม่ลงกัน ทั้งที่สมองสั่งให้ปฏิเสธไปซะให้สิ้นเรื่องเพราะตนมาทำงานให้เคย์ไม่ใช่มาหาแฟน แต่เธอไม่สามารถทำตามที่สมองสั่งการได้เลย ไลลาเลือกทำตามหัวใจตัวเองมากกว่าสมอง ในเมื่อมันเลยเถิดขนาดนี้แล้วก็ปล่อยไปตามที่หัวใจเรียกร้องดีกว่า

         “ขะ…ขอบคุณนะครับไลลา ผมขอบคุณจริง ๆ ผมดีใจมากเลยครับ” เอเดนดีใจจนน้ำตาคลอ เขาดีใจมากจริง ๆ ที่เธอตกลงคบกับเขา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะมีคนรักเหมือนกับคนอื่นเขาแบบนี้ ทำไมการได้มีความรักมันถึงทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจขนาดนี้ มีความสุขจริง ๆ

          “ฉันก็ขอบคุณเหมือนกันค่ะที่คุณรักฉัน” หญิงสาวส่งยิ้มให้กับชายหนุ่ม รอยยิ้มครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอยิ้มออกมาจากใจไม่ใช่การแสดงแสแสร้งเหมือนที่ทำทุกครั้งที่ผ่านมา

          “ผมขอกอดคุณได้ไหมครับ?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม

          “ได้แน่นอนอยู่แล้วสิคะเอเดน” เธออ้าแขนรับเขาที่ทำกำลังกอดเธอ

เอเดนสวมกอดไลลาอย่างอ่อนโยน เขาส่งมอบความรักที่มีต่อเธอผ่านการกอด หญิงสาวถึงกับเคลิ้มไม่เคยคิดมาอ้อมกอดจากคนรักทำจะทำให้หัวใจเป็นสุขได้ขนาดนี้ มันทั้งอบอุ่น รู้สึกสงบ เธอแนบใบหน้าตัวเองไปกับอกแกร่งเธอมีความคิดว่าอยากจะกอดเขาไปนาน ๆ