บทที่ 10

พยาบาลสาวหันไปสั่งอาหารกับพนักงานสี่เมนู และสั่งน้ำเปล่าให้เขากับตัวเองคนละแก้ว นึกเวทนาตัวเองเหมือนกันที่ไม่ค่อยมีไอเดียในการสั่งอาหารดีๆ มาให้เขา หากทว่าอัคนีกลับตักอาหารใส่ปากอย่างไม่ปริปากบ่น เขาเคี้ยวไปมองหน้าเธอไปแบบเพลิดเพลินตา คล้ายกับจะกินเธอแทนอาหารก็ว่าได้ ทำเอานิชมลหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีกจนจะเป็นลูกมะเขือเทศสุกงอม

หลังจากทั้งคู่ทานอาหารมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว อัคนีก็พาเธอมาส่งที่โรงพยาบาลก่อนเวลาบ่ายโมงเพียงไม่กี่นาที เขาหันมามองหน้าเธออีกครั้งเมื่อรถจอดสนิทดีแล้ว

“ขอโทรศัพท์หน่อยสิครับ”

“เอาไปทำไมคะ” หญิงสาวถามงงๆ

“เผื่อครั้งหน้าที่ผมมาหาคุณ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม นัยน์ตาพราวระยับ “จะได้โทร.หาอย่างสะดวกไงครับ”

“เอ่อ...”

นิชมลทำท่าเขินๆ หากก็ยอมส่งโทรศัพท์ให้เขาแต่โดยดี อัคนีรับมากดเบอร์ตัวเองแล้วโทร.ออก เมื่อมีเสียงสัญญาณดังขึ้น เขาจึงกดวางสาย

“นั่นเบอร์ผมนะครับ อย่าลืมบันทึกไว้ด้วย”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำเบาๆ ก่อนจะรีบผลักประตูลงจากรถไป เพราะถ้าอยู่กับเขาสองต่อสองนานกว่านี้ เธออาจจะสูญเสียความมั่นใจในตัวเองจนหมดเลยก็ได้

หลังจากวันนั้น...ชายหนุ่มก็เงียบหายไปเลย นิชมลอดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้ เหมือนกับว่ากำลังรอคอยอะไรบางอย่าง หญิงสาวพยายามเตือนตัวเองไม่ให้ฟุ้งซ่าน ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างอัคนีคงแค่นึกสนุกและหาอะไรทำแก้เซ็งไปเท่านั้น

เย็นวันศุกร์นิชมลเลิกงานค่ำกว่าปกติ เพื่อนทุกคนในแผนกต่างทยอยกลับกันหมดแล้ว เหลือเธอเป็นคนสุดท้าย หญิงสาวกลับบ้านโดยใช้บริการของรถเมล์ประจำทางเช่นเดิม และหลังจากกลับไปถึงบ้านก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นแบบสบายๆ เพื่อเตรียมจะพักผ่อน

แต่ทว่าเสียงโทรศัพท์ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ หัวเตียงก็ดังขึ้นเสียก่อน หญิงสาวเดินไปหยิบขึ้นมาดู แล้วก็ต้องหัวใจเต้นแรงระทึกเมื่อเบอร์ที่หน้าจอเป็นชื่อของอัคนี นิชมลปล่อยให้มันดังอยู่พักหนึ่งเพื่อลดอาการตื่นเต้นของตัวเอง จึงค่อยกดรับสาย

“สวัสดีค่ะ” เสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นระรัว

“นึกว่าจะไม่รับโทรศัพท์ผมซะแล้วสิ”

“คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ” ถามไปอย่างนั้น ทั้งๆ ที่แสนจะดีใจที่เขาโทร.มาหา

“ว่างไหมครับ ผมจะชวนไปทานข้าว”

“ฉันกำลังจะนอนค่ะ”

“แต่คุณยังติดหนี้ผมอยู่อีกมื้อหนึ่งนะครับ”

“เอาไว้วันหลังได้ไหมคะ” นิชมลปฏิเสธ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็อยากจะเจอเขาอยู่เหมือนกัน

“คุณจะใจร้ายกับผมโดยการให้ผมมารอเก้อเชียวหรือ” เสียงทุ้มนั้นแฝงไว้ด้วยอาการออดอ้อนอยู่ในที “ตอนนี้ผมอยู่หน้าบ้านคุณแล้วนะ”

“คุณว่าอะไรนะคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามพลางพาตัวเองไปส่องดูที่ประตู และก็พบว่ารถของเขาจอดอยู่ที่ริมฟุตพาทหน้าบ้านจริงๆ โดยที่ร่างสูงสง่านั้นออกมายืนพิงรถ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ส่วนมืออีกข้างถือโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อคมหันมายิ้มเยือนเมื่อรู้ว่าคนในบ้านแอบมองอยู่ นิชมลจึงรีบกดวางโทรศัพท์ แล้วเดินฉับๆ ออกไปหาเขาทันที

“คุณใส่ชุดนี้ก็น่ารักดีนะครับ” อัคนีชมด้วยสายตาที่จงใจมองให้อาย และมองให้ทะลุเข้าไปถึงความคิดจนหญิงสาวต้องหลบหน้า

“นึกยังไงถึงมาตอนนี้คะ”

“คิดถึง” เขาตอบสั้นๆ แต่กินความหมายมากมายเหลือแสน

“เอ่อ...” นิชมลอึกอัก

“มาทวงสัญญาด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นคุณรอฉันสักครู่นะคะ ขอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

“ไม่ต้องหรอกครับ” รอยยิ้มผุดพรายทั่วใบหน้าหล่อคม “ชุดนี้ก็น่ารักดีแล้ว”

“ไม่เปลี่ยนก็ไม่เปลี่ยนค่ะ แต่ฉันต้องปิดบ้านก่อน”

ร่างบางเดินเข้าไปหยิบเอากระเป๋าสะพาย และล็อกกุญแจปิดบ้านจนเรียบร้อย ก่อนจะกลับออกมาหาเขาใหม่โดยที่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแต่อย่างใด ถึงกระนั้นก็อดรู้สึกเขินๆ ไม่ได้ เพราะตัวเองอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น แต่อัคนีอยู่ในชุดสูทเทาบรอนซ์แบรนด์ดังหรูหรา

“วันนี้ผมขอเลือกร้านนะครับ”

“ได้ค่ะ” เสียงหวานตอบรับสั้นๆ โดยไม่ได้ถามว่าเขาจะพาไปที่ไหน จนกระทั่งรถเบนซ์สปอร์ตแล่นมาจอดยังหน้าร้านเสริมสวยแห่งหนึ่ง นิชมลจึงหันมามองเขาอย่างฉงนสนเท่ห์

“เรามาทำอะไรกันที่นี่คะ”

“ลงมาเถอะครับ เอาไว้ผมจะบอกอีกที”

ร่างสูงดั่งนายแบบเดินอ้อมมาเปิดประตูรถ แล้วฉวยเอาข้อมือเล็กให้เดินตามเข้าไปในร้าน ซึ่งภายในร้านนั้นตกแต่งอย่างหรูหราบ่งบอกถึงระดับของลูกค้าได้เป็นอย่างดี

เจ้าของร้านซึ่งแต่งกายและทำผมด้วยทรงทันสมัย รีบปราดมาต้อนรับทันทีที่เห็นอัคนีพาหญิงสาวเดินเข้ามา

“มีอะไรให้รับใช้คะ”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มหวานขณะปรายตาไปมองคนข้างๆ

“ช่วยแปลงโฉมคุณผู้หญิงให้ผมหน่อย”

“ได้ค่ะ ยินดีมาก เชิญทางนี้เลยค่ะ”

เจ้าของร้านผายมือให้นิชมลไปนั่งที่เก้าอี้ซึ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ จากนั้นพนักงานในร้านเสริมสวยก็เข้ามาจัดการทำผมแต่งหน้า

อัคนีหายออกไปจากร้านครู่หนึ่งก็กลับเข้ามาใหม่ โดยมีชุดราตรีสีฟ้าสุดหรูหราแบบเกาะอกในยี่ห้อ ‘คริสเตียน ดิออร์’ พร้อมกับรองเท้าและกระเป๋าสะพายครบชุด ยังผลให้สาวๆ ในร้านถึงกับกรี๊ดกร๊าดด้วยความอิจฉาตาร้อน

“แต่งหน้าทำผมเสร็จ ช่วยเปลี่ยนชุดให้เธอเป็นชุดนี้ด้วยนะครับ”

“ได้ค่ะ”

เจ้าของร้านสาวรีบกระวีกระวาดไปรับชุด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชุดนี้ราคาแพงลิบลิ่วแค่ไหน

“ผมจะออกไปรอข้างนอกนะครับ”