Masuk“ขอบคุณ” รินลดาเอ่ยสั้น ๆ หลังจากคอร์นีเลียสกลับมาจากล้างมือเรียบร้อยแล้ว
หญิงสาวพยายามลุกขึ้นยืน ทว่าแข่งขากลับอ่อนแรง ทำให้ร่างบางเซถลา มาเฟียหนุ่มก้าวเข้ามาประคองไว้ทัน มือแข็งแรงรองรับเธอเอาไว้ได้ทัน “ตั้งใจจะอ่อยผมใช่ไหม” คอร์นีเลียสเอ่ยหน้าตาย น้ำเสียงเรียบสนิท ไร้แววล้อเล่นจนรินลดาชะงัก “บ้าไปแล้ว” หญิงสาวผลักเขาออกเต็มแรง แรงพอจะทำให้ตัวเองเสียหลัก ล้มลงไปนั่งบนโซฟาอีกครั้ง เธอสบถเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะหลับตา สูดลมหายใจเข้าปอดช้า ๆ เพื่อดึงสติกลับมา ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะเผลอใจอีกแล้ว เผลอหลงไปกับความดีจอมปลอมของเขา...อีกครั้ง "ฉันต้องการกลับไทย พรุ่งนี้" รินลดาเอ่ยเสียงนิ่ง เธอไม่เอาแล้ว ไม่มีทางยอมให้ตัวเองต้องวิ่งหนีกระสุนเป็นครั้งที่สอง "ยังกลับไม่ได้" คอร์นีเลียสตอบทันที เขาหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า คล้ายไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยังยืนกรานเรื่องนี้ "เผื่อคุณยังไม่รู้" เขาเสริมเสียงเรียบ "เราเพิ่งถูกลอบยิงมา" รินลดาพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล กว่าจะทรงตัวได้ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่เป็นต้นเหตุ ทำให้ชีวิตเธอพังไม่เป็นท่าในคืนเดียว "ฉันอยากรู้" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "คุณทำงานอะไรกันแน่ ถึงมีคนคิดจะฆ่าคุณ" "ฆ่าผม?" คอร์นีเลียสทวนคำ ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แล้วยิ้มหยันมุมปาก "คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกนั้นจะฆ่าผม" รินลดายกมือทั้งสองข้างขึ้นลูบใบหน้า สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วก็อีกครั้ง เพื่อไม่ให้ตัวเองพุ่งเข้าไปทำร้ายเขา "เพราะฉันไม่เคยมีศัตรูที่ไหน" เธอพูดช้า ๆ ชัดทุกคำ "นอกจากคุณ" "ผมไม่ได้เป็นศัตรูของคุณ ริต้า" "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" รินลดาแทรกขึ้น เสียงเริ่มแข็ง หญิงสาวพยายามอธิบายอย่างอดทน คล้ายกับสอนเด็กนักเรียนบวกเลข หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง "ฉันหมายถึง คนพวกนั้นไล่ฆ่าคุณ ไม่ใช่ฉัน และฉันก็แค่ซวย ที่อยู่ผิดที่ ผิดเวลา เพราะคุณ" เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขมขื่น "ฉันควรเชื่อปีเตอร์ ไม่ควรกลับมายุ่งกับคุณเลยตั้งแต่แรก" ชื่อปีเตอร์เหมือนไปกระตุ้นบางอย่างในตัวผู้ชายร่างสูงตรงหน้าแทบจะในทันที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ดวงตาคมกริบของคอร์นีเลียสที่เคยเย็นนิ่ง แปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ราวกับนักล่าที่เพิ่งได้กลิ่นเลือด "คุณไม่เคยบอกผมเลย ว่าคุณรู้จักปีเตอร์" เสียงของเขาแหบพร่า เพียงไม่กี่คำ แต่แรงกดดันในนั้นทำให้รินลดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกบีบอัด หญิงสาวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว จนขาชนเข้ากับขอบโซฟา สัญชาตญาณกำลังเตือนเธอว่า คอร์นีเลียสในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้ชายที่เพิ่งทำแผลให้เธอด้วยความอ่อนโยน แต่เป็นมาเฟียที่ยิงคนที่ขว้างหน้าเขาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ทำไมฉันต้องบอกคุณ" รินลดาเอ่ยน้ำเสียงแข็ง แม้ปลายเสียงจะสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด "คุณเป็นของผม ริต้า" คอร์นีเลียสประกาศก้อง จนหญิงสาวตรงหน้าสะดุ้ง เพี๊ยะ! ฝ่ามือบางฟาดเข้าไปที่ใบหน้าเขาเต็มแรง เสียงดังชัดเจน แรงสะท้อนกลับทำให้ฝ่ามือของรินลดาเจ็บแสบ แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่ไหวติง ไม่มีแม้แต่แววเจ็บปวด มีเพียงดวงตาคมที่จ้องมองเธออย่างประเมิน "คุณเลิกพูดคำนี้ได้แล้ว นีล" รินลดาเอ่ยเสียงสั่น ทั้งที่พยายามยืนให้มั่นคงที่สุด "คุณจำได้ไหม..." หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขมขื่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง "ถ้าจำไม่ได้ ฉันจะเป็นคนบอกคุณเอง" หญิงสาวตะคอกตอบด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่า "เมื่อห้าปีก่อน คุณทิ้งฉันไป คุณไม่บอกฉันเลยว่าคุณหายไปไหน ปล่อยให้ฉันรอ เหมือนคนบ้า อยู่คนเดียว" น้ำตาเอ่อขึ้น แต่เธอไม่ยอมให้มันไหล "ห้าปีนะ นีล ห้าปี ไม่ใช่ห้าวัน" คอร์นีเลียสใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่รินลดาตบเขา ดวงตาคมเข้มยังคงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เขารู้ดี รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเจ็บปวดแค่ไหน แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ถ้าไม่เลือกเส้นทางนี้ วันนี้เขาจะยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ถ้าเขายังเป็นแค่นีล นักศึกษาธรรมดา ทายาทที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีอิทธิพล เขาจะปกป้องผู้หญิงของเขาในโลกที่เต็มไปด้วยศัตรูได้อย่างไร โลกที่ไม่มีพื้นที่ให้กับคนอ่อนแอ และเขาเลือกจะเป็นผู้ล่า เพื่อไม่ให้เธอต้องตกเป็นเหยื่อของใคร ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกก้าวที่เขาเดิน ทุกเลือดที่เปื้อนมือ ทุกอำนาจที่แย่งชิงมาได้ ทั้งหมดนั้น ก็เพื่ออำนาจ และเพื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ แม้เธอจะเกลียดเขา แม้เธอจะไม่เข้าใจ เขาก็ยังเชื่อ ว่าเขาเลือกถูกแล้ว "ทั้งหมดก็เพื่อคุณ" รินลดาไม่ตอบ เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานห้องแทน แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับ สวยงามมาก หญิงสาวไม่ได้ต้องการมองความสวยงามนั้น เธอแค่ไม่อยากให้หยดน้ำตา รินไหลลงมา ต่อหน้าผู้ชายคนนี้อีก "ฉันต้องการกลับไทย...พรุ่งนี้" "คิดว่าผมจะยอมให้คุณไปตายที่อื่นงั้นเหรอ ริต้า" คอร์นีเลียสตอบช้า ๆ น้ำเสียงเย็นจัดจนทำให้บรรยากาศเย็นลงอย่างน่ากลัว เขาก้าวเข้าหาเธอทีละก้าว แรงกดดันทำให้รินลดาถอยหลังจนขาอ่อน ล้มลงนั่งบนโซฟาโดยไม่ทันตั้งตัว มาเฟียหนุ่มยืนค้ำร่างเธอไว้ "คุณมันบ้า ปล่อยนะ นีล" เสียงของรินลดาสั่น ทั้งโกรธ ทั้งกลัว มาเฟียหนุ่มรวบข้อมือเรียวทั้งสองข้างด้วยมือเดียว ก่อนจะยกมันขึ้นเหนือศีรษะของหญิงสาว ชิดพนักโซฟา "ด่าอีกสิ ยิ่งคุณด่า ผมยิ่งอยากรู้ว่าห้าปีที่ผ่านมา คุณลืมรสชาติของคนบ้าคนนี้ไปหรือยัง"รินลดาปรือตาขึ้นมองเพดานห้องนอนอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่ภาพเหตุการณ์อันร้อนแรงที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ยาวนานไปจนถึงเกือบเที่ยงวัน จะค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองเหมือนภาพฉายซ้ำ ความร้อนผ่าวลามไปทั่วแก้มเมื่อนึกถึงบทลงโทษที่เธอเป็นคนเริ่ม แต่กลับถูกเขาเอาคืนจนร่างแทบแตกสลายผู้จัดละครสาวพยายามจะขยับกาย ทว่าเพียงแค่ขยับแขนเล็กน้อย ความรู้สึกระบมก็แล่นไปทุกสัดส่วนของร่างกายจนเธอต้องนิ่วหน้า ความเมื่อยขบที่ช่วงเอวและรอยกัดที่บ่าระหงย้ำเตือนว่าเธอถูกเคี่ยวกรำหนักหนาแค่ไหนหญิงสาวพยายามฝืนกายพลิกนอนตะแคงเพื่อหนีจากความอึดอัด ทว่าทันทีที่หันหน้าไป เธอกลับต้องชะงักกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่นอนท้าวศอกจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว คอร์นีเลียสส่งยิ้มกว้างที่ดูเป็นต่อ เขาเลิกคิ้วสูงมองแม่แมวป่าที่ตอนนี้กลายเป็นแมวเซื่องซึมกำลังพยายามพลิกตัวหนีเขาอย่างสุดชีวิต"ตื่นแล้วเหรอครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นยังคงแหบพร่าเล็กน้อย มือหนาเอื้อมมาลูบไล้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธออย่างเบามือ ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้รินลดาต้องหดคอหนี"ฉันไม่ไหวแล้วนะนีล... คุณไปอดอยากมาจากไหน" รินลดาประท้วงด้วยน้ำ
รินลดาขยับกายลุกขึ้นทรงตัวด้วยเข่าทั้งสองข้าง มือเรียวคว้าขอบชั้นในของเขาไว้ก่อนจะออกแรงรั้งมันลงร่างบอบบางลอบกลืนน้ำลายเมื่อความเป็นชายที่เคยถูกปกปิดไว้ ดีดตัวออกจากพันธนาการ ราวกับอึดอัดมานานแสนนาน ความใหญ่โตที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและหยาดน้ำใสที่เริ่มปริ่มออกตรงปลาย พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของเขา ทำให้ผู้คุมเกมตัวน้อยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนแรงเกินไปเสียแล้ว"กลัวเหรอริต้า... ลองชิมดูไหมล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าไปด้วยแรงอารมณ์กระชากสติของรินลดาให้กลับมา หญิงสาวสบตาคมกริบที่บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาอย่างเปิดเผยรินลดาเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความหมั่นไส้และความรู้สึกอยากเอาชนะ หญิงสาวขยับกายเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวตนอันยิ่งใหญ่ของเขา กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ดิบทำให้เธอมึนเมา"อยากลองทำอย่างอื่นมากกว่า..." รินลดาเอ่ย มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะขยับกายขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนกลางกายแกร่งของเขาอย่างเต็มรัก วินาทีที่จุดอ่อนไหวที่ชุ่มฉ่ำของเธอแนบชิดลงบนความอลังการที่แข็ง
รินลดาถอยออกมาหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง หญิงสาวกอดอกพลางกวาดสายตามองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อเห็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลถูกตรึงไว้กับเตียงกว้างในสภาพที่ขยับเขยื้อนไม่ได้ แสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอาบไล้ไปบนร่างกายกำยำของเขา ยิ่งขับให้ภาพตรงหน้าดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกันหัวใจของคอร์นีเลียสเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ความตื่นเต้นที่ถูกกระตุ้นด้วยสถานะเหยื่อทำให้อะดรีนาลีนในกายพลุ่งพล่าน เขาจ้องมองร่างบางที่ยืนมองเขาจากปลายเตียงด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟสวาทการได้เห็นรินลดาแสดงอำนาจเหนือเขามันช่างน่าหลงใหลอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน ยิ่งเห็นเธอมั่นใจในชัยชนะมากเท่าไหร่ ความต้องการที่จะถูกเธอทำลายและทำลายเธอคืนก็ยิ่งทวีคูณขึ้นจนยากจะข่มกลั้นรินลดาค่อย ๆ ขยับกายคลานขึ้นไปบนเตียง ท่วงท่าที่เย้ายวนทว่าทรงพลังทำให้เธอดูเหมือนนางสิงห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม นิ้วเรียวลากไล้ไปตามหน้าแข้งแกร่งผ่านเนื้อผ้าของกางเกงสแล็กเนื้อดี ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนสูงขึ้นตามแนวขาของชายหนุ่ม สัมผัสที่แผ่วเบาแต่เน้นย้ำนั้นสร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบไปท
รินลดาหมุนตัวเดินฉับ ๆ จากชายหาดขาวละเอียด มุ่งหน้าสู่ที่พักโดยไม่รอคนตัวโตที่ยังยืนทำหน้าไม่ถูก หญิงสาวเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนที่ขนาบข้างด้วยพรรณไม้เขียวขจี จนกระทั่งถึงวิลล่าหรูส่วนตัวที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาจุดที่สูงที่สุดของแหลมพันวาทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตัววิลล่า ความโอ่อ่าก็โอบล้อมเธอไว้ ห้องพักเพดานสูงแบบสกายเพดานทำให้พื้นที่ดูโปร่งสบาย ผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ยักษ์ที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของท้องทะเลอันดามันแบบพาโนรามา แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนผิวน้ำดูราวกับเพชรที่ระยิบระยับอยู่เบื้องล่างถัดจากตัวห้องนอนขนาดใหญ่ คือระเบียงกว้างขวางที่มีสระว่ายน้ำส่วนตัว ขอบสระกลืนไปกับเส้นขอบฟ้าและสีครามของน้ำทะเลจนแยกไม่ออก รินลดาเดินผ่านส่วนนั่งเล่นตรงเข้าสู่ห้องน้ำขนาดใหญ่ที่หรูหราไม่แพ้กัน กลางห้องมีอ่างจากุซซี่ดีไซน์ทันสมัยขนาดกว้างพอจะลงไปแช่ได้พร้อมกันสองคน ตั้งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับลมทะเลบริสุทธิ์รินลดาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงระเบียงกว้าง ปล่อยให้สายลมทะเลพัดเอาผมยาวสลวยให้ปลิวไสวไปตามแรงลม หญิงสาวทอดสายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสบ
รินลดาเดินออกจากเกตสนามบินภูเก็ตด้วยชุดผ้าลินินสีครีมดูสบายตา หญิงสาวถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงเหตุผลร้อยแปดของเพื่อน ๆ ที่พร้อมใจกันเททริปนี้ในวินาทีสุดท้ายอย่างน่าสงสัย คนหนึ่งติดธุระด่วน อีกคนแมวป่วย ส่วนอีกคนก็ดันลืมพาสปอร์ตทั้งที่เป็นเที่ยวบินในประเทศ"ดีจริง ๆ เพื่อนแต่ละคน ทิ้งฉันไว้กลางทางแบบนี้เลยนะ" รินลดาพึมพำกับตัวเองพลางยิ้มหยัน เธอรู้ดี ในฐานะผู้จัดละครอะไรที่มันประจวบเหมาะเกินไป มักจะมีคนอยู่เบื้องหลังเสมอยิ่งไปกว่านั้นเงาประจำตัวอย่างคอร์นีเลียสที่ตามติดเธอเป็นตังเมมาตลอดปี กลับต้องบินด่วนไปอเมริกา เขาบอกเธอว่าเป็นเรื่องธุรกิจที่คอขาดบาดตาย แม้รินลดาจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจและไล่เขาให้รีบไปทำงานของตัวเองเสียที ถึงจะรู้ว่างานของเขาเสี่ยงอันตรายแค่ไหน แต่เธอก็คิดเสมอว่าเขาจะต้องปลอดภัยหญิงสาวตัดสินใจมุ่งหน้าสู่รีสอร์ตสุดหรูริมหาดพันวาตามแพลนเดิม "เที่ยวคนเดียวก็ดี..."รินลดานั่งลงบนเก้าอี้ชายหาด มองดูเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาฝั่ง แต่หญิงสาวกลับพะวงถึงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัว... เธอกำลังรอสายจากคนที่บอกว่ายุ่งหนักหนาที่อเมริกา หรือกำลังรอให้เขาปรากฏตัวต่อหน้าตอนนี้แต่
1 ปีผ่านไป รินลดาที่กำลังให้สัมภาษณ์สื่อถึงการเปิดตัวละครที่กำลังจะออนแอร์ทางช่อง... หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสีขาวจากแบรนด์ดังของคนไทย เธอแต่งหน้าอ่อน ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ประดับไว้บนหน้า"ละครเรื่องมายาเงาคิดว่ากระแสจะดีไหมครับคุณริต้า" นักข่าวบันเทิงของช่องข่าวเอ่ยถาม"นักแสดงทุกท่านรวมถึงทีมงานตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถ ผลตอบรับจะออกมายังไงพวกเราก็พร้อมรับค่ะ และหวังว่าคนดูจะชอบนะคะ""แล้วละครแนวตั้งที่จะออนแอร์ร่วมกับทางตุรกีละคะ" นักข่าวหญิงถามขึ้น"ใกล้จะได้เปิดตัวแล้วค่ะ จะได้ชมเร็ว ๆ นี้แน่นอน" รินลดายิ้มกว้าง ทว่าในอกกลับสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเอ่ยถึงประเทศที่เธอเกือบไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แต่แล้วคำถามที่ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นหูผึ่งก็ดังขึ้น "ขออนุญาตถามเรื่องหัวใจคุณริต้าได้ไหมคะ ข่าวที่ว่าคุณริต้ากำลังซุ่มคบกับลูกชายของเจ้าสัววีระ... จริงไหมคะ"รินลดาชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาเลยกลุ่มนักข่าวไปยังม้านั่งใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่ ที่ตรงนั้นมีชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเรียบและกางเกงลินินดูสบายตา ทว่ารังสีความหล่อเหลากลับโดดเด่นจนแทบทะลุแว่นกันแดดสีเข้มที่เขาต้องสว







