ตอนที่ 9 ทำแผล

คอร์นีเลียสหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อสูทขึ้นมา ค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของรินลดาอย่างระมัดระวัง

หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะดึงผ้าไปจากมือเขาแล้วใช้มันค่อย ๆ เช็ดเองด้วยมือที่สั่นเทา ผู้จัดละครสาวสูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ บอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่านี่ก็แค่ความเหนื่อยล้า เหมือนเพิ่งวิ่งออกกำลังกายมาเท่านั้น

คอร์นีเลียสหันไปสั่งการกับมือขวาของเขา เสียงของมาเฟียหนุ่มกลับมาเย็นเฉียบในทันที

"สั่งปิดล้อมพื้นที่ ล่าตัวพวกมันให้ได้ ถ้ายังสู้...จัดการให้หมด" คำสั่งสั้น กระชับ ไร้ความปรานี

ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองหญิงสาวข้างกาย สายตาเปลี่ยนไป อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ริต้า" ชื่อของเธอถูกเอ่ยอย่างแผ่วเบา ต่างจากคำสั่งที่เอ่ยเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

รินลดาเบือนหน้าหนีไปอีกทาง หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล มือบางประสานกันอยู่บนตัก กุมแน่นจนรู้สึกถึงเล็บที่จิกลงบนเนื้อ ความเจ็บปวดที่ช่วยย้ำว่าเธอยังมีสติอยู่ นี่คือโลกของเขา โลกที่แสนอันตราย

ปีเตอร์พูดถูก ถ้าเธอยังอยู่ข้างคอร์นีเลียส สักวันหนึ่ง เธอคงโดนลูกหลงอย่างแน่นอน

แล้วทำไม...หัวใจของเธอกลับไม่เชื่อฟังสมองที่สั่งการว่ามันอันตราย ทำไมเธอยังรู้สึกดีใจ ที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ ทั้งที่เขาเป็นคนทิ้งเธอไปเมื่อห้าปีก่อน ทั้งที่การกลับมาของเขา พาเธอวิ่งหนีกระสุน

ทำไมเธอถึงยังเกลียดเขาไม่ได้ ทั้งที่มีเหตุผลนับล้าน ให้ควรทำอย่างนั้น

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าไปภายในอาณาเขตของบ้านหลังใหญ่ ก่อนจะชะลอความเร็วและจอดสนิท

แดเนียลเป็นคนแรกที่เปิดประตูลงจากรถ มือขวาของเขายกขึ้นแตะหู ฟังสัญญาณจากทีมบอดี้การ์ดที่กระจายกำลังอยู่โดยรอบพื้นที่ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็พยักหน้า

แดเนียลจึงเปิดประตูอีกฝั่ง ให้คอร์นีเลียสและรินลดาก้าวลงจากรถ

แสงไฟจากตัวบ้านสาดส่องลงมา สว่างพอให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาว แม้จะปลอดภัยแล้ว แต่หัวใจของเธอยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

รินลดาเดินตามคอร์นีเลียสเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย เพราะเธอรู้ดีว่า การต่อต้านในเวลานี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เธอไม่โง่พอจะโวยวายเหมือนนางเอกละครที่ตัวเองเคยสร้าง รินลดาไม่ใช่นางเอก และดูยังไงคอร์นีเลียสก็ไม่ใช่พระเอกอย่างแน่นอน

เขาเป็นผู้ชายที่พาเธอหนีกระสุน เป็นคนที่ช่วยชีวิตเธอ และในเวลาเดียวกัน ก็เป็นคนที่ลากเธอเข้ามาอยู่ในโลกอันตรายนี้ด้วยตัวเอง

บานประตูไม้แกะสลักสูงจรดเพดานถูกผลักเปิดออก กลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงลอยคลุ้ง ผสานกับกลิ่นอายทะเลที่พัดผ่านเข้ามา

ห้องรับแขกขนาดมหึมาเบื้องหน้าเปิดโปร่งด้วยเพดานสูง โคมไฟระย้าคริสตัลแขวนเด่น ส่องประกายระยิบระยับรับกับแสงไฟยามค่ำคืน

คอร์นีเลียสนำทางรินลดาเดินไปบนพื้นหินอ่อนขัดเงาสีขาวสะอาดตา หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเท้าเปล่าเหยียบโดนควาทเย็นเฉียบของพื้น สองข้างทางขนาบด้วยภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ และแจกันเซรามิกโบราณที่ดูมีมูลค่ามหาศาล ทุกก้าวที่เธอเดิน เหมือนกำลังก้าวลึกเข้าไปในโลกของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

สิ่งที่ดึงสายตาที่สุด คือหน้าต่างกระจกใสแบบ floor to ceiling ที่ทอดยาวตลอดแนวกำแพงฝั่งตะวันตก มันไม่ได้แค่เปิดให้เห็นทะเล แต่ทำให้รู้สึกราวกับว่าทั้งตัวบ้านกำลังลอยอยู่เหนือช่องแคบบอสฟอรัส ผืนน้ำสีดำสนิทด้านล่างขยับไหวเป็นระลอกคลื่นเล็ก ๆ

“นั่งก่อน” มาเฟียหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ พลางผายมือไปยังโซฟากำมะหยี่สีเทาสั่งทำพิเศษ โซฟายาวที่ตั้งหันหน้าออกสู่ทะเล

รินลดานั่งลง มองวิวทะเลเบื้องหน้าที่มืดสนิท ถ้าเป็นตอนกลางวัน วิวนี้คงสวยมาก แต่น่าเสียดาย เธอไม่ได้มาเที่ยว และดูจากตอนนี้ กลายเป็นผู้ประสบภัยเสียมากกว่า

คอร์นีเลียสหายไปไม่ถึงห้านาที ก่อนจะกลับมาพร้อมชุดปฐมพยาบาลในมือ

เขาวางมันลงข้างตัวเธอ แล้วนั่งลงคุกเข่าตรงหน้า มือหนายื่นไปจับข้อเท้าของรินลดา โดยไม่ขออนุญาต

หญิงสาวสะดุ้ง พยายามชักเท้ากลับทันที แต่แรงบีบจากมือเขากลับแน่นขึ้น จนเกิดความเจ็บแปลบ

"ฉันเจ็บนะ" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

"อยู่เฉย ๆ" คอร์นีเลียสเอ่ยเสียงเย็น

เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอ ดวงตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่หัวเข่าของหญิงสาว รอยฟกช้ำสีคล้ำ และคราบเลือดแห้งที่เกาะติดผิวเนียน

รินลดาก้มลงมองตาม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าหัวเข่าของตัวเองมีเลือดไหล คงเป็นตอนที่เขากระโดดเข้ามากอดรั้งเธอไว้ พาหลบกระสุนในวินาทีแรกนั้น

“เจ็บหน่อยนะ” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ สายตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับจดจ่ออยู่เพียงรอยแผลเล็ก ๆ ตรงหน้า

มาเฟียหนุ่มหยิบสำลีชุบน้ำเกลือขึ้นมา ค่อย ๆ กดซับลงบนคราบเลือดที่แห้งกรัง รอบรอยฟกช้ำสีเขียวม่วงซึ่งเริ่มขึ้นสีชัดเจน

ความเย็นของน้ำยาทำให้รินลดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอเผลอจิกปลายนิ้วลงบนผ้ากำมะหยี่ของโซฟาโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่คอร์นีเลียสรู้สึกถึงแรงสั่นนั้น มือหนาก็ชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

สายตาที่ทอดมองมา อ่านไม่ออก แต่กลับอ่อนโยนเสียจนความเจ็บที่หัวเข่าค่อย ๆ เลือนหายไปชั่วขณะ

ชายหนุ่มก้มลง เป่าลมเบา ๆ ที่แผล ราวกับจะช่วยบรรเทาความแสบร้อน ก่อนจะเริ่มเช็ดทำความสะอาดต่ออย่างช้า ๆ และระมัดระวัง นิ้วมือที่ดูแข็งแรงของเขาขยับอย่างแผ่วเบาที่สุด เหมือนกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไป เธอจะช้ำไปมากกว่านี้

ในจังหวะที่เขาปิดปลาสเตอร์แผ่นบางลงบนหัวเข่าของเธอ ระยะห่างที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น และกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวเขา ทำให้หัวใจของรินลดาเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าตอนวิ่งฝ่าดงกระสุนเสียอีก

...นี่คือคอร์นีเลียสที่เธอเคยรู้จัก อ่อนโยน เอาใจใส่ และทำให้เธอหลงเชื่อว่าตัวเองสำคัญ...

รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นก้อนสะอื้นที่เอ่อขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอจะไม่มีวันให้อภัยเขา หญิงสาวท่องย้ำคำเดิมในใจ นับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่วันที่เขากลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง แม้หัวใจจะไม่เชื่อฟังเลยสักนิดก็ตาม