Mag-log inเจ็ดปีผ่านไปสวนทุเรียนยังคงอุดมสมบูรณ์ ให้ผลผลิตดีทุกปีด้วยการดูแลของยักษ์และบิดา ทำรายได้ให้ครอบครัวได้ขยายพื้นที่ทำกินออกไปได้หลายอย่าง ปัจจุบันยักษ์มีร้านกาแฟอยู่บนที่ดินติดถนนเส้นหลักของการท่องเที่ยว มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาดื่มกาแฟตลอด เห็นธุรกิจเติบโตในอกของยักษ์ก็สุขใจ ตั้งใจทำเอาไว้ให้ลูกหลาน อนาคตตกงานจะได้มีธุรกิจรองรับ"แยม พี่ว่าจะตกเอานะ"ภูทัชชัยอ้าแขนรอรับภรรยาตัวเล็กที่จนป่านนี้ก็ยังแสนซน กลับบ้านทีไรปีนต้นทุเรียนทุกที"นิดเดียวเองพี่หมอ""พี่ปีนเองดีกว่า"ดึงเมียตัวเล็กลงมายืน ตัวเองปีนป่ายอย่างคล่องแคล่วขึ้นไปพร้อมมีดเหน็บเอว จะไม่ให้คล่องได้อย่างไร เป็นลูกเขยมาเจ็ดปีแล้วนะ ตั้งแต่นั้นก็กลับมาช่วยพ่อตาตัดทุเรียนทุกปี"ตกลงมาตาย น้องกูจะได้ผัวใหม่ เฮ้ยๆๆ"ยักษ์ร้องเสียงหลง กระโดดหลบลูกทุเรียนที่หล่นมาแทบไม่ทัน"อย่าแหยมกับกูนะไอ้หมอ มึงมีตัวประกันอยู่"ชี้นิ้วข่มขู่คนด้านบนแล้วหันไปอุ้มเด็กชายวัยห้าขวบขึ้นขนาบเอว แขนอีกข้างเป็นเด็กหญิงวัยสองขวบ"วางลูกกูลงเลย" ภูทัชชัยสั่ง"เหอะ! เชื่อก็กลัวดิวะ ป่ะ ลุงพาไปกินติมร้านกาแฟดีกว่า"พูดเสียงเล็กเสียงน้อยกับหลาน เดินสะบัด
ครอบครัวของภูทัชชัยไม่รอช้าเดินทางไปพูดคุยทำความรู้จักกับครอบครัวของแยมเลยในอาทิตย์ถัดมายักษ์ออกมาทักทายแค่นิดหน่อยเท่านั้นก็ทำทีงานยุ่ง แบกจอบแบกเสียบเข้าสวนไปคงต้องให้เวลาเยียวยาอย่างเดียวกำหนดการหมั้นหมายคือหนึ่งเดือนข้างหน้า ระหว่างนั้นภูทัชชัยย้ายแยมมาอยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกันไม่ต่างจากผัวเมียแต่งงานจดทะเบียนสมรส เช้าเขาไปส่งเธอเรียนหนังสือ ตัวเองมาทำงาน บ่ายแก่ๆ แยมก็จะมาหาที่คลินิก ตอนเย็นไปวิ่งที่สวน กลับมากินข้าวที่ห้องพักด้วยกันทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี เพื่อนของภูทัชชัยมีโทรมาแซวบ้างว่าเพื่อนติดhีจนทิ้งพวกเขา ส่วนกิ่งมีโทรมาหาหนึ่งครั้ง เขาลองรับสายดูเพราะแยมบอกให้รับ เธอโทรมาขอยืมเงิน ภูทัชชัยถึงกับอึ้งไปเลยแล้วบอกไปตามตรงว่าเขากำลังจะหมั้นกับแฟน จากนั้นก็วางสาย บล็อกกิ่งทุกช่องทาง ไม่รู้ว่าจะไปยืมเงินแฟนเก่าที่ไหนอีกหรือเปล่า ไอ้ยักษ์ก็อาจจะโดนก็ได้วันหมั้นหมายเดินทางมาถึง งานจัดเล็กๆ ในบ้านสวน คนมาร่วมงานเป็นญาติมิตรเท่านั้น บรรยากาศเป็นไปด้วยความสุขเรียบง่าย หนุ่มสาวที่หมั้นหมายกันก็แต่งตัวสวยหล่อธรรมดา แต่แม้จะเป็นชุดกระโปรงสีขาวเรียบหรู ภูทัชชัยก็ยังมองแยมด้วยแวว
บรรยากาศภายในบ้านสงบลง ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ แม้ยักษ์จะไม่อยากยินยอมก็ตาม แต่พอเห็นน้ำตาของน้องหลายครั้งเข้าหัวใจเจ็บปวดร้าวระบม เขาจะทำร้ายน้องลงได้อย่างไรที่ว่าจะนอนห้องรับแขกถึงเวลาจริงๆ ภูทัชชัยก็เข้ามานอนในห้องของแยม จับน้องถอดเสื้อแล้วดูร่องรอยช้ำ เธอเป็นคนผิวขาว เนื้อตัวบอบบาง ผ่านไปไม่เท่าไหร่ตรงที่ถูกต่อยก็บวมช้ำ"แค่ช้ำ ไม่มีหัก"ตรวจสอบอาการเบื้องต้นแล้วเป็นดังนั้น ภูทัชชัยถอนหายใจอย่างโล่งใจ"เรื่องหมั้น ยังไม่ต้องก็ได้นะคะคุณหมอ"แยมกลับซีเรียสเรื่องนี้"ไม่อยากหมั้นกับผมเหรอ""อยากค่ะ แต่มันเร็วไปไหม พ่อแม่คุณหมอจะว่ายังไง""ผมอายุเท่านี้แล้ว เขาจะว่าอะไร กลับไปผมจะบอกพวกเขาทันที มานอนมา มาให้ผมกอดหน่อย"แยมล้มตัวลงนอนซุกซบหน้าอกแกร่ง พอได้กอดเขาแบบนี้ ก็ตอบตัวเองได้เลยว่าเรื่องที่ยักษ์เอามาเป็นคำถามนั้นไม่ได้มีผลอะไรกับเธอจริงๆ"มันก็อาจจะทุกข์อีกสักพัก แต่ผมจะทำให้มันเห็นว่าผมรักน้องมันอย่างดี มันจะได้เลิกทุกข์กับการที่มีผมในชีวิตสักที""ผู้ชายทะเลาะกันนี่น่ากลัวเนอะ""บางทีศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันก็ค้ำคอ แต่ผมยอมลดลงมาเพื่อแยมเลยนะ""ขอบคุณค่ะ หนูรักคุณหมอนะ""เรียกพี่
อย่างไรก็ต้องเคลียร์ให้จบ ไม่มีทางปล่อยคาราคาซังภูทัชชัยอุ้มแยมไปนั่งบนเตียงนอน สองมือโอบแก้มนวลเช็ดน้ำตาอย่างอ่อนโยน การกระทำนั้นอยู่ในสายตาของพ่อแม่ รวมถึงยักษ์ที่ส่งเสียงเค้นหัวเราะสมเพช"อย่ามาทำเป็นคนแสนดีเลยว่ะ"หมอหนุ่มหยัดยืนขึ้น สองมือพนมไหว้ผู้ใหญ่ ทั้งทักทายและขอโทษแล้วหันมาคุยกับยักษ์อย่างจริงจัง"มึงมาเคลียร์กับกู""กราบตีนกูดิ" ยักษ์ยิ้มหยัน"กูไม่ทำ" และภูทัชชัยก็ยังยืนยันในศักดิ์ศรี"กระจอก""คนที่กระจอกคือมึง กูเลิกกับเขามาหลายปี กูมูฟออนไปถึงไหนแล้ว มึงเลิกก่อนนั้นยังวนมาแค้นกู กระจอกว่ะ"ยักษ์ถลาคว้าคอเสื้อเชิ้ต พยายามข่มอารมณ์ไม่ไปคว้ามีดมาฟันหน้าไอ้เวรนี่"มึงมูฟออนได้ก็ไปเอาคนอื่น อย่ามายุ่งกับน้องกู""กูจะเอาน้องมึง""ไอ้เหี้ยภู!""ไอ้เหี้ยยักษ์! กูรักน้องมึง!""ตอนนั้นมึงก็บอกว่ารัก เพิ่งรู้จักไม่กี่วันมาทำทรงรักแล้วก็ต้องเอาให้ได้ มึงอ่านนิยายอยู่หรือไง คนเหี้ยอย่างมึงไม่จริงจังกับน้องกูหรอก""กูจริงจัง ถึงกูจะรู้จักแยมไม่นาน วินาทีเดียวที่รู้ตัวว่ารู้สึกรักก็คือรัก รักแล้วคือรักเว้ย กูรักน้องมึง""แล้วไงวะ! กูไม่ให้มึงจะมีปัญทำอะไรได้""แล้วมึงมีปัญญาทำอะไรไ
หลายชั่วโมงบนรถกระบะมุ่งตรงไปยังอำเภอทองผาภูมิ แยมร้องไห้เงียบๆ จนหลับ ไม่มีคำถามใดออกจากปาก เหมือนกับไม่มีคำพูดใดจากยักษ์เช่นกันยักษ์รู้สึกเจ็บใจ ความเจ็บปวดหลายปีก่อนถาโถมในอกเมื่อได้เห็นหน้าไอ้หมอนั่นอีกครั้ง ทุกอย่างเป็นตามที่เขาพูด มันแย่งแฟนเขา แย่งหน้าด้านๆ จนเขาเกือบจะกลายเป็นบ้า แต่ไม่รู้เลยว่าเลิกกันไปตอนไหนเพราะเขาไม่ชอบตามส่องชีวิตใคร มีแค่น้องสาวคนเดียวเท่านั้น เขาถึงได้เห็นคลิปแชร์ทริคได้แฟนเป็นหมอ ดูไปเรื่อยๆ จนรู้ว่าเป็นมันตอนนั้นทำอะไรอยู่เขาโยนทิ้งหมดแล้วขับรถมากรุงเทพฯ ทันที ดันมาเจอควงแขนกันอยู่พอดีก็เลยเข้าทางเขาไม่มีวันยอมให้ไอ้เลวนั่นมายุ่งกับน้องสาวอันเป็นที่รักพรากคนรักเขาไปแล้วหนึ่ง ไม่มีวันจะทำได้อีกแน่นอนถึงบ้านแล้วแยมก็วิ่งเข้าห้องนอน ฟุบใบหน้ากับหมอนร้องไห้ เธอเสียใจกับการกระทำของพี่ชาย ดูไม่มีเหตุผลแล้วใช้แต่อารมณ์ แย่ที่สุดคือการบังคับให้ขึ้นรถมาด้วย แทนที่จะถามกันสักคำว่าอยากกลับมาด้วยหรือเปล่าออกคำสั่งให้กลับบ้าน เธอกลับได้แหละ แต่จะไม่กลับพร้อมยักษ์นักเลงเด็ดขาด"งอนพี่หรือไง"ประตูเปิดออกยักษ์โผล่หน้าเข้ามา แยมไม่ยอมพูดคุย มุดหน้ากับหมอนมากขึ้
ตลาดที่ว่าก็คือตลาดธรรมดาที่แยมกับเพื่อนชอบมาเดิน ตั้งใจซื้ออาหารเย็นไปนั่งกินริมระเบียงเพราะหมอภูบอกว่าชอบมาก มากกว่ากินข้าวนอกบ้านได้ของกินเต็มมือแล้วแยมก็เดินไปร้านขายเสื้อผ้า เมียงมองร้านขายเสื้อเชิ้ตพลางพิจารณา"ความหล่อระดับนี้ต้องของขึ้นห้างเท่านั้น ไปเถอะค่ะ"ภูทัชชัยยิ้มเอ็นดู เดินตามการจับจูงของเด็กเพราะเด็กคล่องแคล่วในการเดินตลาดมากกว่าขึ้นรถมาได้เขาก็เอี้ยวตัวไปด้านหลัง หยิบถุงกระดาษสองใบมาวางบนหน้าตักบาง"อะไรคะ""สวยขนาดนี้ต้องของพรีเมี่ยมเท่านั้น""บ้า! พูดอะไรก็ไม่รู้"แยมยิ้มจนปวดแก้ม หยิบของในถุงออกมาดู เดาไว้ก่อนเลยว่าต้องเป็นกระเป๋าเพราะดูจากแบรนด์ข้างถุงแล้ว ไม่ผิดจากที่คาดคิด เป็นกระเป๋าสะพายข้างสีดำใบกะทัดรัด อีกถุงเป็นสร้อยคอเส้นเล็กตัวจี้รูปหัวใจ"ฮื้อ! ขอบคุณนะคะ หนูชอบมากเลย มาหอมทีมา"คนจะโดนหอมยื่นแก้มมาให้จมูกเล็กฟัดพร้อมกับหยิบสร้อยเส้นเล็กมาสวมใส่ให้แยม มันสวยเหมาะสมกับเธอ แต่อย่าถามถึงราคาเลย เดี๋ยวจะมีคนวีนว่าเขาสิ้นเปลืองเอาได้"ไปค่ะ กินข้าวให้อิ่มแล้วเดี๋ยวหนูจะตอบแทนแบบจุกๆ ให้""จุกก่อนก็ได้ ข้าวไว้ทีหลัง""หนูพร้อมเสมอแหละ"หัวเราะคิกคักให้กัน







