ถุงสีขาวปริศนา

โดนปฏิเสธตรงๆ แยมแอบนอยด์อยู่ไม่น้อย ไหนจะมาเป็นประจำเดือนซ้ำเติม อาการปวดท้องในวันแรกรุนแรงจึงปฏิเสธจะไปช็อปปิ้งกับเพื่อนแล้วกลับห้อง

อาการปวดท้องจะมาเยือนทุกเดือน ส่วนใหญ่จะหนักหน่วงในวันแรก แยมนอนงอตัวอยู่บนที่นอน ตรงหน้าเป็นมือถือที่ไม่รู้แล้วว่าจะไถดูอะไรดี

"ปวดท้องจัง"

เธอกดเข้าไปในช่องแชทไอจี ดูแชทหนักขวาของตัวเองที่ส่งให้หมอภูในวันนั้น

"คุณหมอๆ หนูปวดท้องง่ะ"

บ่นงอแงกับรูปโปรไฟล์ของเขา ปวดท้องจนไร้สติกดนิ้วมือลงไปบนปุ่มโทรออกหาหมอภู แยมไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะรับสาย คิดล่วงหน้าไปก่อนแล้วด้วยว่าอย่างไรก็ต้องถูกบล็อกหลังจากนี้แน่นอน

แต่จู่ๆ เลขวินาทีก็ปรากฏขึ้นมา เสียงกุกกักดังออกมาจากลำโพงมือถือ

"คุณหมอ.."

แยมรู้แล้วว่ามีคนรับสายของเธอเลยส่งเสียงออกไปเรียกว่าเรื่องจริงหรือฝันไป

[ครับ]

"หนูปวดท้องประจำเดือนค่ะ"

ได้โอกาสรีบพูดบอกเพราะไม่ใช่เรื่องง่ายที่โทรไปหาแล้วเขาจะรับสาย

[แล้วโทรหาผมทำไมครับ]

"อ้าว! เป็นหมอไม่ใช่เหรอคะ หนูโทรหาหมอเพราะปวดท้องไง"

[ผมเป็นหมอฟันครับ คงช่วยอะไรไม่ได้นะ]

"ใจดำจังเลยนะคะ"

มีเสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังให้ได้ยิน ก่อนสายจะถูกตัดไป เป็นแยมที่ถอนหายใจบ้างแล้วพลิกตัวมาอีกฝั่ง

คงจะทำมากเกินไปนั่นแหละ เป็นเธอก็คงรำคาญเหมือนกัน

สิ่งที่ทำได้คือข่มตานอนให้หลับ ตื่นมาอาการก็จะดีขึ้นเหมือนทุกวัน

ก๊อกๆๆ พลันก็มีเสียงเคาะประตูห้อง แยมหลับไปแล้วเดินงัวเงียมาเปิดประตู คิดว่าคงจะเป็นลูกพีชหรือไม่ก็น้ำส้ม ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นนิติบุคคล

"มีอะไรเหรอคะ"

"มีคนฝากของมาให้ครับ"

ถุงพลาสติกสีขาวใบใหญ่ถูกยื่นมาให้

"ใครคะ"

"เขาบอกแค่ว่าฝากให้คุณแยม ยลลดาครับ พอดีเขาก็ไม่รู้ว่าอยู่ชั้นไหนห้องไหน ผมเลยหาข้อมูลจนมารู้ว่าเป็นคุณที่อยู่ชั้นสิบครับแล้วเขาก็ไม่ได้บอกว่าใครฝากมาครับ"

เธอรับถุงนั้นมาอ้าออกดู ในถุงมียาเม็ด ถุงน้ำร้อนและผ้าอนามัย แยมเบิกตาโตตกใจ เอ่ยขอบคุณคนตรงหน้าแล้วกลับเข้ามาในห้องเทของพวกนั้นลงบนโซฟา ของทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นของสำหรับคนเป็นประจำเดือน

"คุณหมอเหรอ คุณหมอใช่ไหมนะ กรี๊ด!"

สองมือยกขึ้นปิดปากกรีดร้องเบาๆ รีบหยิบมือถือมาถ่ายรูปแล้วส่งเข้าไปในแชท

Jam.yam : รูปภาพ

Jam.yam : ของคุณหมอหรือเปล่าคะ

เฝ้ารออย่างมีความหวังว่าเขาจะตอบแชท แต่รอแล้วรอเล่า เฝ้ารอจนผ่านไปหลายวันแชทก็ยังไม่ถูกเปิดอ่านจนประจำเดือนหมดแล้วก็ยังไม่เห็นมีวี่แวว

เฮ้อ! จีบคนแก่ยากไม่พอ ยังเดาใจยากด้วย

@คลินิก สบายยิ้ม

ภูทัชชัยมาถึงคลินิกก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง มาเตรียมตัวดูตารางคนไข้ เขาไล่สายตาอ่านประวัติคนไข้ที่จะเข้ารับการทำฟันในวันนี้

"น้องยลลดา เลื่อนเหรอครับ"

เอ่ยถามพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ ชี้นิ้วไปยังชื่อของยลลดาที่ถูกเขียนบันทึกต่อท้ายว่าขอเลื่อนนัด

"ใช่ค่ะ เมื่อวานอ้อยโทรไปคอนเฟิร์มนัด แต่น้องยลลดาขอเลื่อนออกไปสักอาทิตย์"

"บอกเหตุผลไหมครับ"

"เขาบอกว่าปากเป็นร้อนในค่ะ"

ภูทัชชัยไม่ได้ถามอะไรต่อ เดินกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัว หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแชทที่ยังคงไม่ได้อ่านของแยม ข้อความสุดท้ายที่ปรากฏให้เห็นคือ..

Jam.yam : คงไม่ใช่ของคุณหมอหรอก คงของเพื่อนหนูนั่นแหละ คุณหมอจะมาสนใจหนูทำไม เนอะ

"เหอะ!"

เขาเค้นหัวเราะแล้วคว่ำมือถือลง นี่ไงที่บอกว่าไม่ชอบเด็ก งอแงเก่งที่หนึ่ง ไม่รู้อะไรก็ขอให้ได้งอแงเอาไว้ก่อน

ก่อนวันทำฟันแยมขอเลื่อนนัดเพราะมีร้อนในในปาก เป็นมาหนึ่งสัปดาห์แล้วก็ยังไม่หาย อีกอย่างเธออยากจะยืดระยะเวลาการเจอหน้าหมอภูออกไปเพราะตั้งแต่เขาไม่ตอบว่าของพวกนั้นเป็นของตัวเองหรือไม่ เธอยอมรับเลยว่าแอบนอยด์อยู่ไม่น้อยแล้วก็อับอายมาก

"ไปผับของพลับกันไหม"

ลูกพีชเอ่ยชวนไปเที่ยวผับของลูกพลับพี่ชายที่เปิดร่วมกับเพื่อนอีกสองคนเมื่อไม่นานมานี้ แยมอ้าปากดูแล้วว่าร้อนในหายดีแล้วจึงตอบตกลงว่าจะไปอย่างแน่นอนเพราะนอกจากจะได้ไปเจอแสงสีผู้คนแล้ว ยังได้ดื่มฟรีอีกด้วย

กลับจากเรียนก็กลับมาอาบน้ำแต่งตัว ตั้งแต่วันนั้นก็หลายสัปดาห์แล้ว แยมยังคงเปิดดูไอจีของหมอภูเป็นประจำ อยากให้เขาอัปเดตให้คนที่แอบส่องได้มีกำลังใจบ้าง ทว่ารอเขาโพสต์รูปคงไม่ต่างจากเฝ้ารอให้เขารับรักนั่นแหละ มีความเป็นไปได้แต่แนวโน้มว่าจะเป็นไปไม่ได้มากกว่า

แต่งตัวเสร็จแล้วก็นัดแนะมาเจอกันข้างล่างใต้คอนโด วันนี้พวกเธอแต่งตัวไม่โป๊เท่าไหร่ เห็นจะมีแค่กระโปรงสั้นโชว์ขาอ่อนที่เรียกว่าโป๊ได้แค่เท่านั้น

เดินทางถึงผับ Strong ฟ้าก็มืดแล้ว ผู้คนกำลังทยอยเข้ามาในร้าน มีตั้งแต่วัยรุ่นตลอดจนคนมีอายุ ผับนี้ติดลมบนมานานแล้ว พอลูกพลับพี่ชายของลูกพีชกับเพื่อนมาบริหารต่อก็ยิ่งทำให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น

เลือกที่นั่งเป็นโต๊ะโซน Vip ลูกพลับเห็นน้องสาวก็รีบเดินเข้ามาหาทันที เขายืนตรงกลางระหว่างน้ำส้มกับลูกพีช แยมมองเขาพลางชื่นชมในใจว่าหล่อแล้วยังเก่ง ใครได้เป็นแฟนคงโชคดี สายตาเคลื่อนมองความใกล้ชิดที่เขาเว้นระยะห่างกับน้ำส้มน้อยเหลือเกิน แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่เพราะรู้จักสนิทสนมกันมานานสามปีแล้ว

"เดี๋ยวเลี้ยง ดื่มได้เลยไม่อั้น" ลูกพลับเอ่ยอย่างใจป้ำ

"สแน็คด้วยไหม" แยมถาม

"ทั้งหมดเลย"

เท่านั้นก็เดินออกไปจากโต๊ะ แยมรีบหยิบเมนูมาดู

"ฉันเอานี้ๆๆๆ"

มีคนเลี้ยงแยมก็สั่งไม่อั้น ลูกพีชเชียร์อัปอีกคน

"เอาเลย ปล้นให้หมดตัว"

"ผัวหรือพี่ชาย"

น้ำส้มแกล้งถาม

"ทั้งสองเลย" หนึ่งในเจ้าของคือพี่ชายของลูกพีช ผัวที่ว่าก็คือหนึ่งในนั้นเช่นกัน

"เอาด้วย" น้ำส้มขอสั่งด้วยอีกคน

ไม่นานทั้งเครื่องดื่มทั้งของกินเล่นก็วางเต็มโต๊ะ พวกเธอไม่ใช่สายดื่ม นานๆ จะชวนกันดื่มหลังสอบเสร็จหรือว่าเหนื่อยจากการเรียน สัปดาห์โน้นก็เพิ่งชวนกันไปดื่มกับรุ่นพี่มา รอบนั้นยัยน้ำส้มเมาเละเลยล่ะ