คนแก่ใจดำ

ปึก! กำลังนั่งดื่มกันเพลินๆ ข้อศอกของแยมก็ชนเข้ากับใครบางคน แยมหันไปจะขอโทษ แต่กลับกลายเป็นรั้งลำคอคนนั้นเข้ามาที่โต๊ะแทน

"ยัยมายด์นี่เอง ใครลากแกมาที่นี่ยะ"

สมายด์รุ่นน้องของพวกเธอ สายรหัสของแยม สมายด์ขยับปีกหมวกแก๊ปสีดำให้กระชับ ยกสองมือไหว้รุ่นพี่งกๆ

"อีปิ๊งน่ะสิ จะหนีกลับแล้วเนี้ย"

"รีบไปไหน"

"ไปทำงานจ้า เอาไว้เจอกันนะพี่นะ" แยมสงสัยว่าทำงานอะไร แต่ไม่ทันได้ถามรุ่นน้องก็รีบเดินออกไป

"กลับดีๆ ล่ะ"

น้ำส้มตะโกนตามหลังน้อง ท่าทางลับๆ ล่อๆ น่าเป็นห่วง

"เด็กพวกนี้ดีเนอะ ได้เที่ยวฉ่ำ ว่าแต่อีพีชไปไหนแล้ว เมื่อกี้ยังอยู่อยู่เลย"

ลูกพีชหายไปจากโต๊ะตามหลังสมายด์ หันมองไปทางไหนก็ไม่เจอจนเพื่อนงุนงง แยมหยิบแก้วเบียร์มาจิบพลางมองไปรอบๆ บรรยากาศครึกครื้นสนุกสนาน วันธรรมดาผู้คนยังหนาตาจนน่าตกใจ

"ฉันไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ แม่โทรมาทำไมก็ไม่รู้"

น้ำส้มขอตัวออกไปอีกคน ทิ้งแยมเอาไว้ที่โต๊ะคนเดียวเหงาๆ แยมจึงหยิบมือถือขึ้นมาเล่นเรื่อยเปื่อยเฝ้ารอ ระหว่างนั้นมีคนเข้ามาขอชนแก้วเรื่อยๆ ตามประสาคนสวยก็หยิบแก้วขึ้นมาชน ยิ้มตอบกลับแล้วก้มหน้าลงมาดูคลิปตลกในติ๊กต๊อกต่อไม่ได้สนใจคนอื่น

"เอ๊ะ!"

แต่เธอรู้สึกว่าเพื่อนหายไปนานเกินไป แยมหันมองรอบๆ หาลูกพีช ไม่เจอลูกพีชก็หันมองหาคนที่เพิ่งจะแซวว่าเป็นผัวของลูกพีช เขาชื่อโอมเป็นเพื่อนกับลูกพลับนั่นแหละ สองคนนี้กำลังมีประเด็นบางอย่างกันอยู่ มีแนวโน้มว่าเธอจะถูกลูกพีชทิ้งแล้วหนึ่ง

"ยัยน้ำส้มล่ะ"

บอกไปคุยโทรศัพท์กับแม่แล้วหายเลยนะ

"อย่าบอกนะว่าแกทิ้งฉันด้วย"

แยมส่งเสียงจิ๊จ๊ะสุดเซ็ง เอาเบียร์ที่ยังเหลือมาดื่มจนรู้สึกปวดฉี่เลยเรียกพนักงานของร้านให้มาหา

"ฝากโต๊ะหน่อยนร้า ไปเข้าห้องน้ำแปป"

ฝากเรื่องกับพนักงานแล้วก็เดินมาเข้าห้องน้ำ ต่อคิวอยู่สักพักใหญ่ถึงได้เข้ามาปลดปล่อย เสร็จเรียบร้อยก็เดินเลี้ยวมาทางขวามือ ตั้งใจเดินไปยังเคาน์เตอร์ขายขนมขบเคี้ยว

แต่ในขณะเดินผ่านโต๊ะหนึ่ง กลิ่นหอมบางอย่างก็ลอยมาเตะจมูก แยมชะงักเอียงคอครุ่นคิดว่ากลิ่นนั้นคุ้นแสนคุ้น กลิ่นมันติดจมูกแล้วก็ติดในหัวใจ เธอเดินถอยหลังกลับมาจนเจอกับแผ่นหลังกว้างของผู้ชายสวมใส่เสื้อสีเทา แผ่นหลังที่ทำให้เธอตกหลุมรักในวินาทีแรก

"หมอภู"

เธอเอื้อนเอ่ยเรียกดั่งคนละเมอ ลืมสิ้นว่าก่อนนี้แอบนอยด์กับการเมินแชทของเขา

เจ้าของชื่อหันกลับมามองพลางขมวดคิ้ว เขาลากสายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะกลับมาสบตา

"คุณหมอเที่ยวผับด้วยเหรอคะ"

พอเขาหันมาให้เห็นใบหน้าเต็มๆ ว่าใช่ก็ยิ่งดีใจขยับเข้ามายืนใกล้ชิด อาศัยความมืดและแสงสลัวทำเนียนวางมือโอบล้อมท่อนแขนหนา

"ใครก็เที่ยวผับได้ครับ" ภูทัชชัยตอบด้วยท่าทีนิ่งเฉย

"ใช่ๆ หนูก็มาเที่ยวเหมือนกันค่ะ"

"ร้อนในหายแล้วหรือไง"

"อุ๊ย! รู้ด้วยเหรอคะว่าหนูเป็นร้อนใน"

แยมดึงริมฝีปากล่างยืดออกให้ดูจุดที่เคยเป็นร้อนใน

"หายแล้วค่ะ"

ภูทัชชัยก็ฟันธงได้เลยว่ามีคนเมาอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่ดึงปากท่าทางน่าเกลียดนั่นให้เห็น เขาหันกลับไปสบตากับอาทิตย์และปกรณ์ สองคนนี้กำลังมองอย่างสนใจ เขาเลยส่ายหน้าน้อยๆ ปฏิเสธ ยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบถึงเพิ่งรู้ว่ามีคนจับแขนของเขาอยู่

หมอภูก้มมองมือเล็กนุ่มนิ่มที่ทำตัวไม่ต่างจากงูตัวเล็กพันท่อนแขน จำต้องเงยหน้าสบตากับเด็กฉวยโอกาสอีกครั้ง แยมยังคงยิ้มหวาน นัยน์ตาของเธอฉ่ำไปด้วยความหลงใหลอย่างเห็นได้ชัด

"ดึกแล้ว กลับได้แล้วมั้งครับ พรุ่งนี้ไม่ไปเรียนหนังสือหรือไง"

"คุณหมอไปส่งหนูหน่อยได้ไหม"

"ไม่ได้ครับ"

"เพื่อนหนูทิ้งไปหมดเลยค่ะ อย่าใจร้ายเลยนร้า"

"มาเองก็กลับเองครับ"

ไม่ใช่ธุระกงการอะไรเลย ภูทัชชัยหันกลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง จังหวะนี้มือเล็กก็หลุดออกจากท่อนแขน รับรู้ได้ว่าตัวคนหายไปจากรัศมีรอบตัวแล้ว เขาลอบถอนหายใจเบาๆ กำลังเพลิดเพลินรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ เคยถูกจีบมาเยอะมาก แต่ลูกตื้อมึนๆ แบบนี้ ตั้งแต่ขอไอจี แชทมาบ่นปวดฟัน แชทมาบ่นปวดท้องประจำเดือน จู่ๆ จะให้ไปส่งด้วย บอกตามตรงไม่เคยเจอใครทำขนาดนี้มาก่อน

แต่สายตาของเพื่อนสองคนยังไม่ละไปจากด้านหลัง ทั้งยังมองด้วยแววตาแปลกๆ เขาจึงหันกลับไปดูอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้และแล้วก็ได้รู้สาเหตุว่าคืออะไร

คนที่คิดว่าไปแล้วกำลังเต้นยักย้ายส่ายสะโพกตามเพลงสากลอยู่ ชูสองมือขึ้นด้านบน สองขาขยับไปมา ริมฝีปากแย้มยิ้มมีความสุข รอบๆ มีผู้ชายมายืนเป็นผู้ชม ทว่าเธอกลับเดินเข้ามาหาเขาแล้วเอาท่อนแขนมากระทบกระเซ้าเหย้าแหย่แล้วขยับออกไปอีกครั้งตอนที่เขามองด้วยสายตาคมดุ

"เด็กมาเต้นยั่วว่ะ" อาทิตย์ขำ

"เด็กคนนี้เหรอที่มึงเคยบอก" ปกรณ์เดาไปก่อนแล้วว่าใช่ การไม่ปฏิเสธคือคำตอบที่แน่ชัดว่าใช่จริงๆ "ก็น่ารักดีนี่หว่า ชีวิตหมอฟันคงไม่เงียบเหงา"

กลัวจะวุ่นวายให้ปวดหัวมากกว่า ดูธรรมดาที่ไหนกันล่ะวะ

เต้นอยู่นานจนรู้สึกเหนื่อยหอบ แยมจึงหยุดแล้วขยับเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง เอียงคอถามคำถามเดิม

"ไม่ไปส่งหนูจริงๆ เหรอ"

"ไม่..ครับ"

"คนแก่ใจดำ"

ทำหน้างอง้ำใส่เขาแล้วหันหลังเดินกลับออกไป 'คนแก่' ที่ว่าได้แต่มองตาม ยุคสมัยเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันอายุสามสิบก็นับว่า แก่ กันแล้ว

"เออ ใจดำนะมึง"

"แล้วเป็นอย่างที่กูบอกไหมว่าขี้งอน" ภูทัชชัยย้อนปกรณ์ "นั่นแหละเด็ก"

ที่คนแก่ไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่

เขาเลิกสนใจมานั่งดื่มนั่งฟังเพลงต่อ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะนัดแนะมาเที่ยวสถานบันเทิงกันได้ เขาอยากจะผ่อนคลายความเหนื่อยล้า ไม่ใช่อยากเหนื่อยกว่าเดิม แต่ไม่รู้ทำไมสายตาถึงมองไปทางที่เด็กขี้งอนเดินไปถึงสองครั้ง เธอกลืนหายไปกับผู้คนแล้วและคงจะสนุกกับการดื่มต่อเหมือนกับเขานั่นแหละ

โดยไม่รู้เลยว่าแยมเดินผ่านโต๊ะของตัวเองออกมาด้านนอก มานั่งอยู่ข้างกระถางต้นไทรประดับด้วยอาการมึนเมา

"เธอ"

แต่แล้วก็มีเสียงร้องเรียก เสียงนั้นคุ้นหูจนแทบไม่ต้องเดาเลยว่าใคร