อย่าเสียเวลาเลย

นั่งกันอยู่ไม่นานภูทัชชัยก็เดินออกมาในสวนข้างบ้าน มายืนสูบบุหรี่กับปกรณ์ เขาจะสนิทกันมากเพราะเจอกันตั้งแต่ในคณะแพทย์ แค่แยกสายกันไปเรียนของใครของมันเท่านั้น

"เหนื่อยว่ะ" ภูทัชชัยบ่นพลางถอนหายใจ "คนไข้เยอะฉิบหาย ขนาดจ้างหมอมาตั้งหลายคนก็ยังเหนื่อย"

คลินิกสบายยิ้มเป็นของภูทัชชัย แต่เขาไม่ได้เป็นหมอเพียงคนเดียวในคลินิก แต่ละการรักษาก็จะมีหมอประจำเฉพาะของใครของมัน อย่างของเขาก็ทำได้ตั้งขูดหินปูน อุดฟัน ถอนฟัน รักษารากฟัน จะไม่ได้ยุ่งวุ่นวายกับการจัดฟัน ตรงนั้นให้หมอคนอื่นทำแทน

"เหมือนกันว่ะ ของกูต้องเข้าเวร ไหนจะคลินิก หนักกว่ามึงอีก รู้งี้เรียนหมอฟันก็ดี"

ปกรณ์บ่นบ้าง ที่มีเวลามาพบปะเพื่อนก็วันที่คลินิกปิดทำการเท่านั้น

"เลือกกันเองนี่หว่า"

หันมองหน้ากันแล้วขบขัน ไม่รู้ว่าตอนนั้นคิดอะไรถึงเรียนหมอ ทั้งที่รู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน เหนื่อยตั้งแต่ตอนเรียน อดนอนจนอยากจะร้องไห้ สุดท้ายก็กัดฟันเรียนกันจนจบได้มาเป็นหมออย่างทุกวันนี้ มันก็น่าภาคภูมิใจนั่นแหละ

คลินิกสบายยิ้มเปิดทำการทุกวันตั้งแต่เวลาสิบเอ็ดโมง ภูทัชชัยจะเข้ามาทำงานทุกวันหากไม่มีธุระด่วน เขาเป็นที่สนใจของคนไข้ทุกวัย เป็นขวัญใจผู้ช่วยทันตแพทย์ คุณหมอผู้หญิงที่ถูกจ้างมาประจำการก็ด้วยที่สนอกสนใจเขา

"หมอภูกินข้าวหรือยัง"

สิบโมงห้าสิบนาที หมอเฟิร์น คุณหมอจัดฟันในวันนี้โผล่หน้ามาถาม ภูทัชชัยกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์เตรียมเข้าเคสแรกของวันนี้ เขาหันไปมองคุณหมอคนสวย ไม่มีรอยยิ้มใดปรากฏตามแบบฉบับคุณหมอผู้เย็นชา

"เรียบร้อยแล้วครับ"

"จะชวนไปกินข้าวกลางวันด้วยสักหน่อยค่ะ"

"ผมติดเคสยาวๆ เลยครับ"

เท่านั้นภูทัชชัยก็หันหน้ากลับไป วางมือถือลงแล้วหยิบประวัติคนไข้คนแรกขึ้นมาอ่าน

หมอเฟิร์นทำหน้าเซ็งพลางถอนหายใจ หยอดจีบมาเป็นปีแล้ว เท่าไหร่ก็ไม่เล่นด้วยเสียที

ล่วงเลยถึงตอนเย็นภูทัชชัยขอตัวพักห้านาที เขามาเข้าห้องน้ำ ล้างมือแล้วเอาน้ำลูบลำคอให้รู้สึกสดชื่น สายตามองผ่านหน้าต่างออกไปยังสวนข้างคลินิกสำหรับญาติคนไข้มาทำฟันนั่งรอ หลังต้นแก้วเจ้าจอมมีผู้หญิงตัวเล็กยืนอยู่ เธอชะเง้อคอมองเข้ามาภายในคลินิก ทำท่าทางเหมือนมองหาใครสักคน

ภูทัชชัยมั่นใจว่าเธอไม่ได้มีนัดวันนี้อย่างแน่นอน เขาถอนหายส่ายหน้าเอือมระอา

"เด็กสมัยนี้.."

"ฮัดชิ้ว!"

แยมจามสองครั้งติด ยกนิ้วชี้ถูปลายจมูกพลางชะเง้อคอมองคนในคลินิก สอดส่องทุกบานหน้าต่างจนสบตากับภูทัชชัยตรงกระจกบานเล็ก แต่ก่อนเธอจะได้ยิ้มเขาก็หันหลังเดินไปเสียก่อน

"ก็แค่อยากมาเห็นหน้าเฉยๆ อ่ะค่ะ"

คนมันว่างไม่รู้จะไปไหนอยู่แล้วเลยมาที่นี่ ได้เห็นเขาให้พอชื่นใจแล้วก็เดินออกมาจากโซนของคลินิก เดินมาตามซอยที่จะพาให้ทะลุไปถนนอีกเส้น ถึงตรงนั้นเดินอีกสักพักก็จะถึงคอนโดมิเนียม

ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ แต่แยมก็ยังคิดเดินเพราะจะได้ครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยระหว่างนี้

ไม่เคยรู้สึกชอบใครขนาดนี้เลย พอใจกล้าจีบปุ๊บก็แห้วปั๊บ

ปิ๊บ! มีเสียงแตรรถดังด้านหลัง แยมตกใจขยับเข้าไปชิดไหล่ทาง หันมองรถสีดำที่ขับมาขนาบข้างก่อนจะจอดสนิทให้เธอต้องหยุดเดินเช่นกัน

รถของหมอภู! เธอจำได้!

ครั้นกระจกเคลื่อนตัวลงเผยให้เห็นใบหน้าของคนขับก็ยืนยันว่าเธอจดจำไม่ผิด

"คุณหมอเลิกงานแล้วเหรอคะ"

"ถนนเส้นนี้เปลี่ยวนะครับ"

เขาไม่ตอบคำถามแต่กลับพูดอีกเรื่อง

"หนูจะกลับคอนโดค่ะ"

"เดี๋ยวผมไปส่งแล้วกันครับ"

"คะ?"

คิดว่าตัวเองหูเพี้ยนเลยมัวแต่ตกใจ กระทั่งประตูเปิดจากด้านในเชื้อเชิญถึงได้สติรีบขึ้นมานั่งบนรถแอร์เย็นฉ่ำ กลิ่นของเขามันหอมหวลตลบอบอวลทั่วทั้งรถเลย

หัวใจของแยมเต้นแรงมากกว่าครั้งไหนๆ จู่ๆ เขาก็โผล่มา ชวนเธอขึ้นรถบอกจะไปส่ง

แบบนี้ผู้ชายมีใจแล้วใช่ไหม

ลูกตื้อขอไอจีแบบน่ารำคาญใช้ได้ผลแหะ

"เมื่อกี้หนูยังเห็นคุณหมออยู่ในคลินิกอยู่เลย ทำไมถึงออกมาแล้วล่ะคะ ตั้งใจมาหาหนูเลยเหรอ"

ถามด้วยความตื่นเต้น มันจะมีเหตุผลอะไรอีกนอกจากตั้งใจตามมา

"เลิกงานพอดีครับแล้วก็มีเรื่องจะคุยด้วย"

"เรื่องอะไรเหรอคะ หรือว่าจำชื่อหนูไม่ได้ หนูชื่อแยมค่ะ เรียนอยู่ปีสาม มอเดียวกับที่คุณหมอจบมาเลยค่ะ"

ไม่มีอาการตื่นเต้นใดๆ จากเขา นิ่งสงบราวกับผืนน้ำไร้สายลมพัดหวิวไหว

"เลิกพยายามเถอะครับ มันเป็นไปไม่ได้หรอก"

รอยยิ้มหวานหายไปในฉับพลัน แยมหมุนตัวกลับมานั่งตรงก้มหน้ามองมือตัวเองบนหน้าตัก

"ทำไมเหรอคะ ปกติก็ไม่เปิดใจให้ใครแบบนี้เหรอ"

"น้องยังเด็กอยู่ ตั้งใจเรียนเถอะครับ"

เอี๊ยด! รถมาจอดหน้าคอนโดมิเนียมอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย

"เห็นชื่อคอนโดในใบประวัติครับ ผมเลยพามาถูก"

แถมยังดักคอกลัวเธอจะคิดเป็นอื่นด้วย

"ขอบคุณค่ะ"

แยมหันมองเขาอีกครั้ง ถูกปฏิเสธจังๆ บอกตามตรงว่าไปไม่เป็น ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ สุดท้ายก็จำใจลงจากรถมายืนมองตามหลังท้ายรถเก๋งไปด้วยหัวใจห่อเหี่ยว

"คนแก่จีบยากขนาดนี้เลยเหรอ"

นึกว่าคนแก่จะชอบสาวเอ๊าะๆ เสียอีก