ตอนที่ 9 แรงจูงใจ

ตอนที่ 9 แรงจูงใจ

หว่านหรูรู้ดี ถ้าเธอยังยืนอยู่ที่เดิม ผลลัพธ์ก็จะไม่ต่างจากชาติที่แล้ว ในชาติแรก... เธอเคยเชื่อว่าความอดทนคือคุณธรรม เชื่อว่าการไม่โต้ตอบคือความสูงส่ง เชื่อว่าขอแค่ไม่แย่ง ไม่สู้ ไม่เอาอะไรเกินตัว สุดท้ายทุกอย่างจะเป็นธรรมกับเธอเอง

แต่มันไม่เคยเป็นแบบนั้น เธอเสียลูก เสียตั้งแต่ที่ลูกยังไม่ทันได้เรียกเธอว่า ‘แม่’

ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นเธอถูกทำร้าย ไม่มีใครสนใจว่าเธอร้องไห้แทบขาดใจ ทุกคนแค่พูดว่าเธอ ‘ซุ่มซ่าม’ พูดว่าคนฐานะอย่างเธอ ไม่ควรหวังจะให้กำเนิดทายาท

ตอนนั้น... จืออี้ยังยืนอยู่จุดสูงสุด สูงจนมองลงมาเหมือนเธอเป็นแค่ฝุ่น

หว่านหรูจำได้ดี สายตาแบบไหน คำพูดแบบไหน เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ทำเหมือนสงสาร แต่แฝงด้วยความดูถูก และที่เจ็บยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดคือแม้แต่เย่หาน ผู้ชายที่เธอรักและรักเธอ ยังต้องไปดูแลคุณหนูที่เอาแต่ใจ แทนที่จะมาอยู่กับเธอ

เธอรู้ว่าเย่หานทำไปเพื่อตัดปัญหาไม่ให้จืออี้มาเล่นงานคนงานในบ้าน เธอรู้ว่าเขาทำเพื่อเธอและคนอื่น ๆ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้สักที ทำไมคนอย่างพวกเราต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ พอเริ่มแข็งข้อ สิ่งที่ได้คือต้องออกจากบ้านหลังนี้

หลังจากที่เขาออกไป เธอก็ยังทำงานรองรับอารมณ์คุณหนูที่เอาแต่ใจ และจ้องทำร้ายคนในบ้านตลอด แต่ไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือกรรม ทำให้เธอไปมีอะไรกับนายท่าน และนายท่านก็ติดใจในความสวยความสาวความสดใหม่ของเธอ เรามีอะไรกันจนเธอตั้งครรภ์ลูกแฝด เธอดีใจมากที่มีลูก เธอชอบเด็ก รักเด็ก เลยดูแลตัวเองเป็นอย่างดี อยู่อย่างเจียมตัว เฝ้าระวังตัวเองอย่างดี แต่เธอก็สู้คนจ้องจะทำร้ายไม่ได้

คุณหนูเป็นคนทำร้ายเธอจนเธอแท้งลูก แต่ไม่มีใครเชื่อเธอ แม้แต่นายท่านก็เอาผิดลูกสาวสุดที่รักไม่ได้ เพราะคุณหนูบอกว่าไม่ได้ทำ หากคิดว่าทำก็เอาหลักฐานมา ซึ่งเธอไม่มีหลักฐาน จนในที่สุดเธอก็เอาผิดใครไม่ได้ ทุกคนต่างบอกว่ามันคืออุบัติเหตุ

หลังจากนั้น เธอก็ไม่สามารถมีลูกได้อีก เธอเริ่มจัดการทุกคนที่ทำร้ายเธอ โดยที่ใช้จุดอ่อนของแต่ละคน และคนที่เล่นงานได้ง่ายที่สุดคือจืออี้ เธอจัดการทุกคนจนได้ขึ้นเป็นนายหญิง แต่ต่อให้มีอำนาจ ต่อให้เย่หานยืนอยู่ข้างกาย บ้านที่ควรจะมีเสียงเด็กก็กลับว่างเปล่า

ความรักที่ควรสมบูรณ์ กลับมีรอยแหว่งที่ไม่มีวันเติมเต็ม

นั่นแหละ... คือความพ่ายแพ้ที่แท้จริงของเธอ เพราะอย่างนั้น ชาตินี้ เธอจะไม่รอ ไม่รอให้ใครเลือก ไม่รอให้ใครสงสาร ไม่รอให้ใครมาปกป้อง เธอจะเป็นคนกำหนดเกมเองตั้งแต่ต้น

ก่อนที่ใครจะกลั่นแกล้ง เธอจะทำให้คนพวกนั้นไม่มีโอกาส ก่อนที่ใครจะเหยียบย่ำ เธอจะยืนในจุดที่ไม่มีใครกล้าเหยียบ ก่อนที่ลูกของเธอจะตกอยู่ในอันตราย เธอจะทำให้ทั้งบ้านนี้รู้ว่า... ใครคือคนที่แตะต้องไม่ได้

เธอยอมรับว่าอิจฉาจืออี้ อิจฉาที่อีกฝ่ายเกิดมาก็มีทุกอย่าง อิจฉาที่ไม่ต้องดิ้นรน อิจฉาที่แม้แต่ผู้ชายของเธอ ยังต้องไปคอยดูแลเอาใจใส่ อิจฉาที่จืออี้ไม่เคยต้องรู้สึกว่าการถูกกลั่นแกล้งมันเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าการถูกเรียกว่าคนไร้ค่าเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าการต้องก้มหน้าเพราะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโกรธมันทรมานเพียงใด

เธอไม่ได้อยากเป็นคนใจร้าย เธอแค่ไม่อยากแพ้ อยากมีครอบครัว อยากมีลูกกับเย่หาน และสร้างครอบครัวไปด้วยกัน

ถ้าการกำจัดทุกคนคือหนทางเดียวที่จะไม่ต้องสูญเสียทุกอย่างเหมือนชาติที่แล้ว เธอก็จะเลือกหนทางนั้น ไม่ว่ามันจะสกปรกแค่ไหนก็ตาม

และครั้งนี้... เธอสาบานกับตัวเองแล้วว่า เธอจะไม่มีวันตกเป็นเหยื่อของจืออี้อีกเป็นครั้งที่สอง

จืออี้ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ภายในห้องเงียบสงบ แต่เสียงในบ้านกลับดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ เสียงเถียง เสียงโวยวาย เสียงของคนที่พยายามยื้อบางอย่างไว้ไม่ให้หลุดมือ

“มันแปลกไปหมดเลย... ฉันลืมหรือว่าเนื้อเรื่องมันเพี้ยนกันแน่” เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

เธอขมวดคิ้ว ความทรงจำในหัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ทับซ้อนกันอย่างที่ควรจะเป็น

“หรือเป็นเพราะฉันไม่ทำตัวเป็นนางร้าย” คำถามนั้นหลุดออกมา ทั้งที่ยังหาคำตอบไม่ได้

ตามเนื้อเรื่องที่จำได้ หว่านหรูควรจะค่อย ๆ ร้าย ค่อย ๆ แสดงธาตุแท้หลังจากยืนในตำแหน่งที่มั่นคงแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่เป็นอย่างนั้น

“หรือฉันจำผิด ลืมอะไรไปงั้นเหรอ” เธอหัวเราะในลำคออย่างคนไม่แน่ใจ

“ดูเหมือนหว่านหรูจะร้ายกาจตั้งแต่แรกเลย ทั้งที่เมื่อก่อน... ไม่ใช่แบบนี้”

เสียงโวยวายจากชั้นล่างดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนย้ำว่าความสงบในบ้านหลังนี้แตกสลายไปแล้วจริง ๆ

หลายวันที่ผ่านมา มีเหตุการณ์ถาโถมเข้ามาไม่หยุด พี่ชายต่างแม่ถูกเล่นงานทีละคน ทีละเรื่อง ธุรกิจถูกเรียกคืน อำนาจถูกดึงกลับ เมียทั้งห้าคนจากที่เคยแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ตอนนี้กลับเงียบงัน เข้าหน้าไม่ติด ไม่มีใครกล้าขยับก่อน

บ้านทั้งหลังเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอกำลังครุ่นคิดเพลิน ๆ อยู่กับความผิดแปลกของโลกใบนี้ ก็มีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“คุณหนู... นายท่านเรียกพบค่ะ” คนใช้ยืนอยู่หน้าห้อง สีหน้าเกร็งทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับคุณหนูจืออี้

จืออี้นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

คงถึงคิวฉันแล้วสินะ เล่นงานคนอื่นไปแทบหมดแล้ว คงถึงคิวเล่นงานเธอแล้ว เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเล่นงานเธอด้วยเรื่องอะไร

คนใช้พาเธอไปจนถึงหน้าห้องทำงาน ประตูไม้บานใหญ่เปิดแง้มอยู่แล้ว เธอก้าวเข้าไปโดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญ และภาพที่เห็นก็ไม่น่าแปลกใจสักเท่าไร

พ่อนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ส่วนหว่านหรูนั่งอยู่ด้านข้าง โซฟาหนังตัวเดิม แต่ท่าทางต่างไปจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง มือหนึ่งวางบนหน้าท้อง แววตานิ่งสงบ ทำราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ตัวจริง

“เรียนจบมานานแล้ว จะลอยไปลอยมาแบบนี้ไม่ได้นะอาอี้” เจิ้นหยวนเงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับลูกสาว น้ำเสียงไม่ดุ แต่เหมือนออกคำสั่งว่าหลังจากนี้ต้องทำงาน

“ถึงเวลาที่ต้องทำงาน หรือไม่ก็แต่งงาน พ่อจะหาคนที่ดีให้ แต่งเข้าไปอยู่บ้านสามี จะได้เป็นหลักเป็นแหล่ง” เขาให้ทางเลือกว่าจะแต่งงานหรือทำงาน

“จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอคะ” จืออี้เลิกคิ้วเล็กน้อย

“หรือว่าฉันทำอะไรให้พ่อเดือดร้อนเลยอยากไล่ฉันไปไกล ๆ ” ในเมื่อพูดมาตรง ๆ เธอก็ถามกลับไปตรง ๆ เช่นเดียวกัน

“ตอนนี้ยังไม่มี แต่ก่อนหน้านี้... มีเยอะ” เจิ้นหยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ

“เอาเรื่องเก่ามาพูดอีกแล้ว ฉันคิดว่าสองปีมานี้... ฉันทำตัวดี ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนนะคะ” จืออี้หัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ใช่เพราะตลก แต่เพราะรู้สึกว่าไม่น่าเอามาพูด

“อีกอย่างตอนนี้ฉันมีความสุขดีค่ะ ไม่คิดจะแต่งงานอะไรทั้งนั้น พ่อเคยพูดว่า... ถึงฉันไม่แต่งงาน พ่อก็เลี้ยงฉันได้สบาย ไม่รู้ว่าพ่อจำได้ไหม... ”

“ตอนนี้หว่านหรูต้องอยู่ในที่ที่บรรยากาศดี ๆ หมอสั่งว่าห้ามเครียด” พ่อขมวดคิ้ว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเหมือนเตรียมไว้แล้ว

“พ่อสั่งห้ามไม่ให้คนนอกเข้ามาในบ้านใหญ่แล้ว พ่อรู้ว่าลูกไม่ชอบหว่านหรูมาตลอด ก็คิดว่าทำเพื่อพ่อ... เพื่อให้น้องที่ยังไม่เกิดได้อยู่สบาย” ตอนนี้ทั้งลูกทั้งเมียคนอื่น ๆ เขาสั่งห้ามมาที่นี่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมาโวยวายอยู่หน้าบ้านแทบทุกวัน

จืออี้หัวเราะอีกครั้ง คราวนี้มุมปากยกขึ้นชัดเจน เธอมองพ่อเหมือนมองคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

“ถ้ากังวลขนาดนั้น” จืออี้พูดช้า ๆ

“ถ้ากลัวขนาดนั้นก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นสิ” ไม่ชอบเธอ ก็ออกไปอยู่ที่อื่นสิ ปัญหานี้ไม่ใช่ของเธอเลย ทำไมเธอต้องเป็นคนออกไปด้วย

ปึง! เจิ้นหยวนตบโต๊ะเต็มแรงจนแก้วน้ำสั่น

“เห็นแก่ตัว! ” เจิ้นหยวนตวาด

“ไม่เคยเปลี่ยน เอาแต่ใจเหมือนเดิม! ” เมื่อไรลูกสาวคนนี้จะโตสักที!

“ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะไม่ให้เงินเดือนอีก อยากใช้ชีวิตแบบไหนก็รับผิดชอบเอง” เขาหอบหายใจแรง ก่อนจะพูดต่อเหมือนตัดสินใจแล้ว

หว่านหรูที่ยังคงนั่งนิ่ง มีสีหน้าเรียบสงบ แต่แววตาฉายความพอใจ เธอรู้แล้วว่าจะเล่นงานจืออี้ได้อย่างไร แค่เอาลูกใหม่มาเป็นข้ออ้าง และพูดถึงสิ่งที่จืออี้เคยทำกับเธอ เพียงบอกว่ากลัวจืออี้จะทำแบบนั้นอีก เท่านี้สามีของเธอก็ออกหน้าให้แล้ว

“ถ้าพ่อตัดสินใจแล้วและคิดว่ามันดี... ก็ตามนั้นเลยค่ะ” จืออี้ไม่สะทกสะท้อนเลย อย่างที่บอกว่าเธอไม่ทำตัวเป็นนางร้ายเหมือนเดิม แต่ใช่ว่าจะยอมให้คนอื่นมากดขี่หรือทำร้ายได้เช่นกัน