ฉันกลายเป็นภรรยาพระเอกธงแดง

ตอนที่ 1 ปฏิเสธ

บนห้องทำงานของอาคารท่าเทียบเรือมีบรรยากาศที่เงียบสนิท และความเงียบนั้นก็หนักอึ้งราวกับบรรยากาศในห้องถูกกดเอาไว้ ซ่ง เจิ้นหยวน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมเข้มจับจ้องเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

เย่ หาน คือเด็กหนุ่มที่เขาเลี้ยงดู ทั้งส่งเรียนและคอยสอนเรื่องงานด้วยมือของตนเอง อีกฟากหนึ่งมีลูกสาวของเขา ซ่ง จืออี้ นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ

จืออี้ นั่งหลังตรง มือวางซ้อนกันบนตัก ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ดวงตาเรียบนิ่ง ท่าทางสงบ แต่ภายในใจกลับไม่สงบเลยสักนิดเดียว

“ฉันถามแกอีกครั้ง แกจะแต่งงานกับอาอี้ไหม” เจิ้นหยวนกดเสียงต่ำ หากเขาใช้นำเสียงนี้ จะไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งแม้แต่คนเดียว

“ไม่ครับ” เย่หานเงยหน้าขึ้นและตอบคำถามนี้อีกครั้ง ไม่ว่าจะให้เขาตอบกี่ครั้ง คำตอบที่เขาให้ได้ก็คือ 'ไม่' คำเดียวเท่านั้น

คำตอบของเขาทำให้ปลายนิ้วของจืออี้สั่นไหว ก่อนเธอจะกดมันไว้แน่น

ปัง! ฝ่ามือของเจิ้นหยวนตบลงบนโต๊ะอย่างแรง

“แกไม่รู้หรือว่าอาอี้รักแก” ทุกคนรู้ดี มีหรือเจ้าตัวจะไม่รู้

“ผมมีคนที่รักอยู่แล้วครับ” เขาไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะบอกว่าตนมีคนรักอยู่แล้ว

เจิ้นหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเลื่อนจากเด็กหนุ่มไปหยุดที่ลูกสาว เขาเห็นลูกสาวนั่งกำมือแน่น และพยายามนั่งนิ่ง ไม่แสดงท่าทางอะไรออกมา

คนเป็นพ่อไม่ต้องมีใครบอกก็รู้ว่าลูกสาวรู้สึกอย่างไร อาอี้รักเย่หานมาก อาจเพราะทั้งสองโตมาด้วยกัน เย่หานดูแลอาอี้อย่างดี คอยรับคอยส่งไปเรียนตลอด และเป็นคนที่ตามใจอาอี้ยิ่งกว่าพี่น้องคนอื่นเสียอีก

ไม่ว่าอาอี้จะเอาแต่ใจแค่ไหน เย่หานก็ทำตามทุกอย่างไม่เคยขัด นั่นเลยทำให้ลูกสาวของเขาตกหลุมรักอย่างง่ายดาย เขาที่เป็นพ่อเห็นว่าเป็นอย่างนั้นก็ถือเป็นเรื่องดี

มีใครบ้างไม่อยากให้ลูกเจอคนที่ดูแลเอาใจใส่อย่างดี อีกทั้งเย่หานคือลูกชายของเพื่อนรักของเขา และที่เขารับเย่หานมาดูแล เพราะเพื่อนของเขาจากไปพร้อมกับภรรยาด้วยอุบัติเหตุ นับตั้งแต่นั้นมา เขาเลยรับเย่หานมาเลี้ยงดู ให้เย่หานช่วยงานในบ้าน งานหลักคือดูแลอาอี้ ซึ่งเย่หานก็ทำได้ดีมากจนเขาหมดห่วง แต่พอจะให้แต่งงานกลับปฏิเสธ!

“ถ้าไม่แต่งงานกับอาอี้ แกก็ออกไปจากบ้านของฉันซะ” เจิ้นหยวนยื่นคำขาด

เย่หานเงยหน้าขึ้นมองคนที่ชุบเลี้ยงเขามาตลอดหลายปี

“ผมตั้งใจจะไปอยู่แล้วครับ” เขาพูดช้า ๆ

“ขอบคุณท่านที่เมตตาเลี้ยงผมมานะครับ” เย่หานโค้งคำนับเพื่อทำความเคารพ

คำตอบกับท่าทางของเย่หานนั้น ทำให้เจิ้นหยวนลุกขึ้นยืน มือหนึ่งเปิดลิ้นชักโต๊ะและหยิบปืนออกมา

แกร๊ก เขาปลดล็อกปืนก่อนยกขึ้นเล็งตรงไปที่อีกฝ่าย

“ลองก้าวออกไปดูสิ ดูซิว่าแกจะเดินออกไปได้จริงไหม” อยู่กับเขามาหลายปี ต้องรู้อยู่แล้วคำว่า ‘ออกจากบ้าน’ หมายถึงออกไปแค่ร่างเท่านั้น

“พ่อ... พอเถอะค่ะ” จืออี้รีบห้ามบิดา

“ปล่อยเขาไป... ” จืออี้เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ

“ลูกได้ยินไหมว่ามันพูดอะไร” เจิ้นหยวนหันมามองลูกสาว

“มันไม่ยอมแต่งงานกับลูก” เจิ้นหยวนรู้ว่าลูกกำลังเสียใจ

“รู้แล้วค่ะ” เขาตอบแบบนี้มาถึงสองครั้ง ทำไมเธอจะไม่ได้ยิน และคิดว่าหากถามอีกครั้ง คำตอบก็คงเหมือนเดิม

“ช่างเขาเถอะค่ะ” เธอไม่ได้หันไปมองเย่หานเลย ตอนนี้เธอต้องทำให้พ่อใจเย็นลงก่อน

“ต่อให้ฉันไม่แต่งงาน พ่อก็เลี้ยงฉันได้ไม่ใช่เหรอคะ” จืออี้มั่นใจว่าหากเธอไม่พูดอะไร พ่อต้องยิงเย่หานแน่ ๆ

“เลี้ยงได้สิ ลูกสาวคนเดียวทำไมพ่อจะเลี้ยงไม่ได้” เขาก็แค่อยากตามใจลูกสาว อยากให้ลูกสาวมีความสุขเท่านั้น

“รีบออกไปสิ” จืออี้พูดโดยไม่หันไปมองอีกฝ่าย พ่อของเธอลดปืนลงแล้ว เขาควรออกไปก่อนที่จะโดนยิง

เย่หานมองจืออี้ แต่เธอไม่ได้หันกลับมามองเขา

“ครับ” เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะโค้งศีรษะ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป

เมื่อเหลือเพียงสองคนในห้อง เจิ้นหยวนก็วางปืนลงบนโต๊ะช้า ๆ ก่อนจะหันมามองลูกสาว

“ไม่เสียใจเหรอ ปกติต้องโวยวายแล้ว” เขาถามเสียงต่ำ

จืออี้ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ท่าทางเหมือนคนสับสนในชีวิต เหมือนกำลังทำอะไรไม่ถูก ทำให้ผู้เป็นบิดาคิดว่าลูกสาวคงตกใจ เสียใจจนทำอะไรไม่ถูก

“เสียใจสิคะ” จืออี้เงยหน้ามองพ่อ

“แต่เขามีคนรักแล้ว... ฉันไปฝืนอะไรเขาไม่ได้หรอก” พูดเหมือนปลง แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย... เธอไม่ใช่คนใจดีอะไรขนาดนั้น เธอแค่กำลังสับสนและทำอะไรไม่ถูกเท่านั้นเอง

เจิ้นหยวนไม่ได้พูดหรือถามต่อ เขาเพียงรอฟังและกำลังสังเกตท่าทางของลูกสาวไปด้วย เขามั่นใจว่าอาอี้เสียใจ แต่ไม่แน่ใจว่าจะแสดงออกมากน้อยแค่ไหน

“ถ้าพ่ออยากปลอบฉัน... ” จืออี้ขยับเข้าไปใกล้โต๊ะ พลางโน้มตัวลงเล็กน้อย

“ ...ก็ช่วยทำบางอย่างให้ฉันหน่อยได้ไหม” เธอกระซิบบอกพ่อเหมือนกลัวคนอื่นได้ยิน ทั้งที่ในห้องนี้มีกันอยู่แค่สองคนเท่านั้น

จืออี้กระซิบบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการให้บิดาได้รับรู้

เจิ้นหยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“ลูกนี่นะ... ” เขาส่ายหัวอย่างเอ็นดู

“รู้จักใช้โอกาสได้ดีจริง ๆ ” เขาพยักหน้าช้า ๆ

“ได้สิ... พ่อตามใจลูกอยู่แล้ว” เสียงของเขานุ่มลง หากสิ่งที่ลูกขอนั้นทำให้ลูกรู้สึกดีขึ้น เขาก็พร้อมยอมทำอยู่แล้ว

จืออี้ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความสุข แต่มันเหมือนคนที่กำลังตัดสินใจทำบางอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เคยคิดว่าจะทำเช่นนี้