ตอนที่ 10 ลูกรัก

ตอนที่ 10 ลูกรัก

วันแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมหรูใจกลางเมือง พรมแดงปูยาวตั้งแต่ทางเข้าไปจนถึงห้องจัดเลี้ยง โคมไฟบนเพดานส่องแสงระยิบระยับ ยิ่งทำให้บรรยากาศดูหรูหรามากยิ่งขึ้น แขกเหรื่อเต็มไปด้วยคนในวงการธุรกิจและผู้มีหน้ามีตาในสังคม

ลูก ๆ และภรรยาทุกคนมาครบ ไม่ใช่เพราะยินดี แต่เพราะ ขัดไม่ได้ บางคนมาด้วยสีหน้าฝืนทน บางคนยิ้มบาง ๆ แบบรักษามารยาท ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เพราะมีผลประโยชน์ผูกมัด ทรัพย์สิน อำนาจ เส้นสาย ไม่มีใครกล้าเสี่ยงทิ้งมันไป

เจิ้นหยวนสวมชุดสูทดูภูมิฐานและดูดีเกินวัย ทั้งที่อายุห้าสิบกว่าใกล้แตะหกสิบปีแล้ว แต่รูปร่างและหน้าตากลับยังเหมือนชายวัยสี่สิบ เขามีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดพิธี แตกต่างจากสีหน้าแข็งกระด้างและบรรยากาศตึงเครียดตอนอยู่ที่บ้านราวกับเป็นคนละคน

ส่วนหว่านหรูสวมชุดเจ้าสาวสวยหรู ขับเน้นให้ดูสง่างาม เธอยิ้มตลอดงานพิธีเช่นกัน เธอจะวางมือบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้น ทุกก้าวที่เดินเหมือนประกาศตัวว่าเธอคือ นายหญิงคนใหม่อย่างสมบูรณ์

ทว่า... ท่ามกลางความพร้อมเพรียงที่ถูกบังคับนั้น มีบางอย่างผิดแปลกไป

ไม่มีใครเห็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าบ่าว ตั้งแต่พิธีเริ่ม จนถึงช่วงรับประทานอาหาร จนแขกเริ่มทยอยออกมาแสดงความยินดี ก็ไม่มีเงาของจืออี้เลย

คนในตระกูลเริ่มมองหน้ากัน บางคนแปลกใจ บางคนขมวดคิ้ว บางคนถึงกับหันมองทางเข้าโรงแรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทั้งที่ในวันนั้นประมุขของบ้านประกาศเรื่องแต่งงาน คนที่ควรโวยวายที่สุด กลับเป็นคนที่นั่งกินข้าวเงียบที่สุด เหมือนว่ายอมรับในสิ่งที่บิดาตัดสินใจแล้ว

แต่ในวันนี้ วันที่ควรปรากฏตัวในฐานะลูกสาว เธอกลับไม่มา ไม่มีแม้แต่การแสดงตัว ไม่มีแม้แต่คำอธิบาย คนที่ไม่ตอบโต้ในวันนั้น กลับเลือกหายไปจากงานในวันนี้ราวกับว่า จืออี้ไม่ได้ยอมรับการแต่งงานใหม่ของพ่อ

เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นทีละหย่อม จากแขกแถวหน้า ลามไปถึงโต๊ะด้านใน และเพียงไม่นานก็ลามไปทั่วงาน

“ลูกรักไม่ใช่หรือ... ทำไมไม่เห็นมาเลยล่ะ”

“หรือว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

ใครบางคนลดเสียงลง แต่กลับยิ่งชวนให้คนอื่นเงี่ยหูฟัง ไม่นานก็มีเสียงอื่นแทรกเข้ามาอีก

“ได้ยินว่าลูกชายคนรองก็ไม่มาเหมือนกันนี่”

“คนนั้นไม่ใช่ถูกไล่ออกจากบ้านไปแล้วหรือ”

คำพูดเริ่มแตกแขนง จากการคาดเดากลายเป็นการขุดคุ้ย

“หรือว่านายท่านซ่งจะไล่ลูกสาวด้วย”

“ไม่น่าจะใช่หรอก... แต่บ้านนี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องความวุ่นวายอยู่แล้ว”

“มีเมียหลายคน ลูกหลายคนก็อย่างนี้แหละ”

บางคนหัวเราะเบา ๆ อย่างสนุกปาก เรื่องของคนอื่นมักเป็นหัวข้อที่พูดได้ไม่มีวันเบื่อ ยิ่งมีคนเริ่มเอาเรื่องเก่า ๆ มาปะติดปะต่อ ตั้งแต่ข่าวคุณหนูเอาแต่ใจ ไปจนถึงคำครหาว่าเจ้าสาวคนนี้เดิมที่เป็นเพียง ‘เด็กในบ้าน’

คำพูดพวกนั้นไม่ได้ดังนัก แต่ดังพอจะทำให้บรรยากาศงานที่ควรจะชื่นมื่น ค่อย ๆ เปลี่ยนรสชาติไปอย่างช้า ๆ

เจิ้นหยวนยืนอยู่กลางงาน สายตากวาดมองไปรอบงาน เขาไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะดื้อดึงถึงขั้นไม่ปรากฏตัวในวันที่ควรมาแสดงตัวมากที่สุด เขาคิดว่าลูกสาวคงไม่พอใจที่เขาเรียกไปคุยก่อนหน้านี้ เธอไม่พอใจจึงเลือกแข็งข้อ และยังไม่มาร่วมงานนี้ด้วย

จากงานที่ควรมีแต่คำอวยพร กลับเริ่มเต็มไปด้วยสายตาใคร่รู้และเสียงซุบซิบ เจิ้นหยวนสัมผัสได้ถึงแรงเกร็งที่แขนเสื้อ เขาหันไปมองเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ที่ตอนนี้มีสีหน้าและแววตาไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด

หว่านหรูคิดว่างานในวันนี้ควรเป็นวันที่ทุกคนเห็นตรงกันว่า เธอได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ เป็นนายหญิงอย่างสมบูรณ์ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นสายตาประหลาดใจ และคำกระซิบที่ทำให้เธอดูเหมือนตัวตลกกลางงานมงคล

หว่านหรูกัดริมฝีปาก ดวงตาแดงเรื่อราวกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสามีอย่างน้อยใจ

“อย่าคิดมาก เดี๋ยวผมจัดการเอง” เจิ้นหยวนรีบโน้มตัวลงปลอบ

“เดี๋ยวมันกระทบลูกของเรา” คำว่าลูก ทำให้สีหน้าของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาห่วงใยชีวิตน้อย ๆ ทั้งสองในท้องยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะซินแสที่เขานับถือ เคยบอกไว้ว่าเด็กแฝดชายหญิงคู่นี้มีดวงชะตาที่จะเสริมบารมีทำให้ตระกูลยิ่งใหญ่ เขาจะได้ครองน่านน้ำแทบทั้งหมด เงินทองจะไหลมาไม่ขาดสาย สำหรับเขา ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าตระกูลอีกแล้ว แม้ต้องแลกกับความไม่พอใจของคนทั้งบ้าน หรือเสียงครหาของผู้คนในงานวันนี้ เขาก็ไม่สนใจ

หว่านหรูพยักหน้าให้สามี ในเมื่อเขารับปากแล้วก็ย่อมต้องทำตามนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกดความไม่สบายใจลงไป ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง

สายตานั้นไม่ได้มองหาคุณหนูอีกแล้ว แต่กำลังมองหาใครอีกคน เย่หานควรจะยืนอยู่ในงานนี้ ชาติที่แล้วเขามา ไม่เพียงมาเป็นแขกในงานแต่งงาน แต่ยังยืนอยู่ข้างเธอ คอยป้องกันไม่ให้คุณหนูอาละวาดจนพิธีผ่านไปอย่างราบรื่น

หลังจากนั้นเขาก็เป็นคนที่คอยอยู่ช่วยเหลือเธอตลอด ช่วยจัดการเรื่องในบ้าน ช่วยรับมือกับสายตาดูถูก ช่วยพยุงเธอขึ้นมาจนกลายเป็นนายหญิงอย่างแท้จริง

สองปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน และงานแต่งงานครั้งนี้ ควรเป็นวันที่พวกเราได้พบกันอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร ในหมู่แขกที่ทยอยเข้ามาแสดงความยินดี กลับไม่มีเงาของเขาเลย

หัวใจหว่านหรูเริ่มกระตุกเบา ๆ ความไม่สบายใจค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ตามปกติเขาต้องมา อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยพลาดเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้

และที่สำคัญกว่านั้น หลังจากงานแต่งงานจบลง เขาควรจะเป็นคนแรกที่เข้ามาหาเธอเหมือนครั้งก่อน แต่จนถึงตอนนี้แม้แต่เงาของเขา เธอก็ยังมองไม่เห็น

หว่านหรูเม้มริมฝีปาก ปลายนิ้วเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว บางอย่าง... เริ่มไม่เหมือนเดิม หรือเพราะเธอลงมือทำบางเรื่องไปแล้ว เลยทำให้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม และการที่เขาไม่อยู่ที่นี่ในเวลานี้ มันทำให้หัวใจของเธอไม่อาจสงบลงได้เลย

อีกฟากหนึ่งของอาคาร บนระเบียงสูงที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แต่สามารถมองเห็นงานแต่งงานทั้งโถงได้โดยไม่ต้องเข้าไปใกล้

เย่หานยืนพิงราวระเบียง ร่างสูงใหญ่ทอดตัวอยู่ในเงามืด สูทสีเข้มที่เขาสวมแนบไปกับสัดส่วนที่แข็งแรง ขับให้บุคลิกดูแข็งกร้าวกว่าสองปีก่อนอย่างเห็นได้ชัด

เขาจุดบุหรี่ขึ้นอย่างชำนาญ เปลวไฟสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกกลืนหายไปในควันสีเทา เขาดูดบุหรี่แล้วพ่นควันออกช้า ๆ ควันนั้นลอยปะปนกับอากาศยามค่ำคืน คล้ายซ่อนบางอย่างที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดออกมาได้

จากมุมนี้ เขามองเห็นทั้งโถงจัดเลี้ยง เห็นผู้คนสวมชุดหรูหรา เห็นรอยยิ้มที่ถูกฝึกมาอย่างดี เห็นพิธีการที่งดงาม และเห็นใบหน้าที่จอมปลอมของผู้คน

สายตาคมกริบกวาดผ่านแขกทีละโต๊ะอย่างช้า ๆ เหมือนนักล่าที่กำลังประเมินสนาม ยังไม่ทันที่ควันบุหรี่จะจาง ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“นายท่าน” ลูกน้องคนหนึ่งก้าวเข้ามา ก่อนจะหยุดยืนโดยไม่ลืมเว้นระยะห่างอย่างรู้หน้าที่

“คุณหนูจืออี้... ไม่มาร่วมงานครับ” เขารายงานตามที่เจ้านายให้หาข่าว

ปลายนิ้วที่คีบบุหรี่ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของเย่หานหรี่ลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองโถงจัดเลี้ยงอีกครั้ง แสงไฟระยิบระยับสะท้อนในดวงตา แต่กลับไม่ให้ความรู้สึกอบอุ่นแม้แต่น้อย

“ไปดูว่าคุณหนูอยู่ที่ไหน” เสียงของเขาทุ้มต่ำ เรียบเฉย แต่เด็ดขาด

“ครับ” ลูกน้องรับคำทันที ก่อนจะถอยออกไปโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

เย่หานหันกลับมายืนที่เดิมแล้วสูบบุหรี่ต่อ ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่บรรยากาศรอบตัวกลับหนักอึ้งมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ร่างสูงใหญ่ยืนเด่นอยู่ในเงามืด สายตายังคงจับจ้องงานแต่งงานที่ควรจะสมบูรณ์แบบนั้น ขณะที่ควันบุหรี่ค่อย ๆ ลอยขึ้น กลบเกลื่อนความคิดที่ไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้