All Chapters of ฉันกลายเป็นภรรยาพระเอกธงแดง : Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ปฏิเสธบนห้องทำงานของอาคารท่าเทียบเรือมีบรรยากาศที่เงียบสนิท และความเงียบนั้นก็หนักอึ้งราวกับบรรยากาศในห้องถูกกดเอาไว้ ซ่ง เจิ้นหยวน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมเข้มจับจ้องเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเย่ หาน คือเด็กหนุ่มที่เขาเลี้ยงดู ทั้งส่งเรียนและคอยสอนเรื่องงานด้วยมือของตนเอง อีกฟากหนึ่งมีลูกสาวของเขา ซ่ง จืออี้ นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำจืออี้ นั่งหลังตรง มือวางซ้อนกันบนตัก ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ดวงตาเรียบนิ่ง ท่าทางสงบ แต่ภายในใจกลับไม่สงบเลยสักนิดเดียว“ฉันถามแกอีกครั้ง แกจะแต่งงานกับอาอี้ไหม” เจิ้นหยวนกดเสียงต่ำ หากเขาใช้นำเสียงนี้ จะไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งแม้แต่คนเดียว“ไม่ครับ” เย่หานเงยหน้าขึ้นและตอบคำถามนี้อีกครั้ง ไม่ว่าจะให้เขาตอบกี่ครั้ง คำตอบที่เขาให้ได้ก็คือ 'ไม่' คำเดียวเท่านั้นคำตอบของเขาทำให้ปลายนิ้วของจืออี้สั่นไหว ก่อนเธอจะกดมันไว้แน่นปัง! ฝ่ามือของเจิ้นหยวนตบลงบนโต๊ะอย่างแรง“แกไม่รู้หรือว่าอาอี้รักแก” ทุกคนรู้ดี มีหรือเจ้าตัวจะไม่รู้“ผมมีคนที่รักอยู่แล้วครับ” เขาไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะบอกว่าตนมีคนรักอยู่แล้วเจิ้นหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเลื่อนจากเด

ตอนที่ 3 จากลาจืออี้ยังนั่งอยู่ในพุ่มไม้นั้นอีกพักใหญ่ เธอกำลังคิด คิดถึงตัวเอง คิดถึงเรื่องราวในนิยาย คิดถึงเส้นทางชีวิตต่อจากนี้ ถ้าเรื่องเดินตามเดิม... เธอจะเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเธอฝืนเปลี่ยน... ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายเธอจึงเลือกสิ่งเดียวที่สามารถควบคุมได้ นั่นคือ... ชีวิตของตัวเองจะอยู่ จะไป จะรัก จะเลิก จะเจ็บหรือไม่เจ็บ เธอจะเป็นคนเลือกเองเธอปลง... แต่ไม่ได้ยอมแพ้ พอคิดได้เช่นนั้น ก็พอทำให้ใจของเธอสงบลงได้บ้าง“คุณหนู” เย่หานเรียกคนที่นั่งนิ่งอยู่ในพุ่มไม้เสียงนั้นทำให้จืออี้เงยหน้าขึ้น เย่หานยืนอยู่ไม่ไกลนักเธอมองเขานิ่ง ๆ ไม่พูด ไม่ถาม ไม่ยิ้ม เธอจะยิ้มทำไมในเมื่อเขาทำให้เธออกหัก! ไม่ด่ากลับก็บุญแล้ว!“เป่าเปา... มานั่งทำอะไรตรงนี้” เขาเลยเปลี่ยนชื่อเรียกที่เธอพยายามบังคับให้เขาเรียก ซึ่งเขาไม่ค่อยเรียกชื่อนี้มากนัก“อยู่ตรงนี้นานหรือยัง” เขามองไปรอบ ๆ ที่มืดสนิท“เป่าเปาบ้าบออะไร อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น” ปฏิเสธไปแล้ว จะมาเรียกเธอแบบนั้นทำไม“เอาไว้เรียกคนรักของนายนู่น... ตอนที่ยังไม่รู้มันก็ไม่เท่าไร แต่ตอนนี้รู้แล้วรู้สึกอี๋! ” เธอลุกขึ้นยืน ปัดเศษใบไม้ออกจากชา

ตอนที่ 5 เลือกเอาในความวุ่นวายนั้น มีสายตาคู่หนึ่งที่ไม่เคลื่อนไหวไปตามคนอื่น ซ่งเว่ยหลง นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจืออี้ เขายังคงนั่งนิ่ง แม้ตอนแรกจะตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เพียงครู่เดียวเขาก็สามารถปรับสายตาและอารมณ์ให้นิ่งได้ เขามีหน้าตาคล้ายพ่อ ทั้งท่าทางการนั่ง การเดิน ต้องบอกว่าลูกชายคนนี้เหมือนพ่ออย่างกับแกะ เขาเป็นลูกชายคนแรกของพ่อ เป็นพี่ใหญ่ของบ้าน แม้จะเป็นเพียงลูกเมียรองก็ตาม จืออี้กวาดตามองความวุ่นวาย ดูท่าทางของแต่ละคนแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ ความจริงเธออยากลุกเดินหนีออกไปจากความวุ่นวายนี้ แต่รู้ตัวดีว่าถ้าลุกไป ปัญหาจะตามมา เธอเลยต้องก้มหน้ากินข้าวจนกว่าเรื่องวุ่นวายนี้จะสงบลงเว่ยหลง กวาดสายตามองรอบ ๆ แต่สายตาก็หยุดมองที่น้องสาวเพียงคนเดียว ตั้งแต่มีข่าวว่าเธอไม่สมหวังในความรัก เธอก็เปลี่ยนไปมาก เธอไม่ออกหน้า ไม่พูด ไม่โวยวาย และไม่แสดงตัวเหมือนเมื่อก่อน ทั้งที่หากเป็นเรื่องแบบนี้ เธอควรจะเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นคัดค้าน นั่นเลยทำให้เขาแปลกใจจืออี้รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังมองอยู่ จึงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ และสายตาของทั้งสองก็สบกันกลางโต๊ะอาหารเขามองเธอ เธอก็มองเขากลับก่อนที่เธอจะส่ายห

ตอนที่ 7 ย้อนกลับมาอีกครั้ง จืออี้กลับถึงบ้านในช่วงหัวค่ำ รถเพิ่งจอดสนิท ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปในตัวบ้าน ก็เห็นคนรออยู่แล้ว ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็นเมียของพ่อหลายคน กับพี่น้องอีกหลายชีวิตที่ยืนกระจัดกระจายอยู่บริเวณทางเข้า สีหน้าของแต่ละคนต่างกันไป มีทั้งร้อนรน ไม่พอใจ และหวาดระแวง “อาอี้ช่วยพูดอะไรหน่อยสิ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกลับมาแล้ว ทุกคนก็เริ่มเดินมาหา “อย่างไรเธอก็เป็นลูกรักของพ่อ พ่อฟังเธออยู่แล้ว” ภรรยาคนที่สามพูดกับลูกเลี้ยงที่พ่อตามใจที่สุด “ใช่! ถ้าเธอออกหน้า พ่ออาจจะเปลี่ยนใจก็ได้” อีกเสียงรีบเสริมตามมา จืออี้หยุดเดิน กวาดสายตามองทุกคนช้า ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างไม่รู้สึกอะไร “เคยเป็น... แต่ตอนนี้คงไม่ใช่อีกแล้ว” จืออี้พูดตามความจริง ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าสถานการณ์ในบ้านใหญ่นั้นเป็นเช่นไร “พวกคุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าพ่อกำลังจะมีลูกสาวเพิ่มมาอีกคน” จืออี้พูดต่อ น

ตอนที่ 9 แรงจูงใจหว่านหรูรู้ดี ถ้าเธอยังยืนอยู่ที่เดิม ผลลัพธ์ก็จะไม่ต่างจากชาติที่แล้ว ในชาติแรก... เธอเคยเชื่อว่าความอดทนคือคุณธรรม เชื่อว่าการไม่โต้ตอบคือความสูงส่ง เชื่อว่าขอแค่ไม่แย่ง ไม่สู้ ไม่เอาอะไรเกินตัว สุดท้ายทุกอย่างจะเป็นธรรมกับเธอเองแต่มันไม่เคยเป็นแบบนั้น เธอเสียลูก เสียตั้งแต่ที่ลูกยังไม่ทันได้เรียกเธอว่า ‘แม่’ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นเธอถูกทำร้าย ไม่มีใครสนใจว่าเธอร้องไห้แทบขาดใจ ทุกคนแค่พูดว่าเธอ ‘ซุ่มซ่าม’ พูดว่าคนฐานะอย่างเธอ ไม่ควรหวังจะให้กำเนิดทายาทตอนนั้น... จืออี้ยังยืนอยู่จุดสูงสุด สูงจนมองลงมาเหมือนเธอเป็นแค่ฝุ่นหว่านหรูจำได้ดี สายตาแบบไหน คำพูดแบบไหน เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ทำเหมือนสงสาร แต่แฝงด้วยความดูถูก และที่เจ็บยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดคือแม้แต่เย่หาน ผู้ชายที่เธอรักและรักเธอ ยังต้องไปดูแลคุณหนูที่เอาแต่ใจ แทนที่จะมาอยู่กับเธอเธอรู้ว่าเย่หานทำไปเพื่อตัดปัญหาไม่ให้จืออี้มาเล่นงานคนงานในบ้าน เธอรู้ว่าเขาทำเพื่อเธอและคนอื่น ๆ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้สักที ทำไมคนอย่างพวกเราต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ พอเร