ตอนที่ 8 มีปากเสียง

ตอนที่ 8 มีปากเสียง

เว่ยหลงพาน้องสาวเดินออกห่างจากบ้านใหญ่ จนมั่นใจว่าบริเวณนี้ไม่มีใครอยู่ เขาจึงหยุดเดิน ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ เพื่อระบายความเครียด

“อย่าเดินตามเกมของหว่านหรู” เว่ยหลงเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ บ่งบอกว่าเขากำลังจริงจังกับสิ่งที่พูด

จืออี้เงยหน้ามองพี่ชาย เธอไม่ค่อยได้คุยกับพี่ชายคนนี้นัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แทบไม่มีบทสนทนาจริงจังระหว่างกัน นอกจากภาพเดียวที่ติดอยู่ในหัวคือตอนเธอส่ายหน้าเตือนเขาที่โต๊ะอาหาร ในวันที่พ่อประกาศว่ามีเมียอีกคน

“ทุกคนโดนเล่นงานหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือหว่านหรูหรือเปล่า แต่คนที่ลงมือจริง ๆ คือพ่อ” เว่ยหลงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ

“ตอนนี้พ่อไม่ให้ใครเข้าเจอเลย ขอพบก็ไม่ให้พบ” เขาหยุดเล็กน้อย เหมือนกำลังเลือกคำพูดให้ถูกต้อง

จืออี้ไม่ได้แทรก ไม่ถาม ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพียงยืนฟังเงียบ ๆ และคิดตาม เพราะเพิ่งผ่านมาไม่กี่วันหลังจากที่พ่อประกาศว่าหว่านหรูคือเมียอีกคน แต่ก็ดูเหมือนภายในบ้านจะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมายแล้ว

“ระวังตัวไว้บ้าง ยิ่งอยู่บ้านเดียวกัน ยิ่งต้องระวัง” เว่ยหลงจ้องหน้าน้องสาวอย่างจริงจัง ปกติแล้วเขาไม่ค่อยชอบพูดคุยอะไรกับใครมากนัก แต่ดูเหมือนว่าหากไม่พูด ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังจะเดือดร้อน

“พี่ใหญ่ก็ควรระวังตัวเหมือนกัน” จืออี้พยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ

คำเรียกนั้นทำให้เว่ยหลงชะงัก

“คนที่มีโอกาสสืบทอดท่าเรือมากที่สุดคือพี่ใหญ่ หว่านหรูไม่มีทางปล่อยไว้นานหรอก” คนไหนเก่ง มีแนวโน้มว่าอาจเป็นผู้สืบทอด หว่านหรูจะกำจัดตั้งแต่ต้น

เว่ยหลงยังคงนิ่งอึ้ง ปกติน้องสาวไม่เคยเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ ตั้งแต่เด็กก็เรียกแค่ชื่อ และไม่เคยมองเขาในฐานะพี่ชายด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้... เธอเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ และยังเตือนเขาอีก

เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าไม่ทันได้เปล่งเสียงใดออกมา ทำได้เพียงยืนมองเธอเงียบ ๆ อย่างคนที่เพิ่งรู้ตัวว่า น้องสาวที่เคยเอาแต่ใจคนนี้ อาจมองเห็นอะไรไกลกว่าทุกคนในบ้านนี้ก็ได้

เว่ยหลงจ้องหน้าน้องสาวอยู่นาน ราวกับยังไม่ปักใจเชื่อในสิ่งที่ได้ยินจากปากเธอเมื่อครู่ ทว่าก่อนจะทันได้เอ่ยอะไร เสียงโวยวายจากหน้าบ้านก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวปนความโมโห แค่ได้ยินก็รู้ว่าคนที่พูดนั้นกำลังมีท่าทางอย่างไร

สองพี่น้องสบตากันเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพากันเดินออกไปดู

บริเวณหน้าบ้านวุ่นวายกว่าที่คิด ซ่งเว่ยหนานยืนชี้หน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่เกรงกลัว สีหน้าแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ

เว่ยหนานเป็นลูกชายของภรรยาคนที่สาม เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนมาแต่ไหนแต่ไร พูดจาตรงไปตรงมา โผงผาง และครั้งนี้ดูเหมือนความอดทนทั้งหมดจะหมดลงจริง ๆ

“พ่อหลงผู้หญิงจนไม่ลืมตาแล้วหรืออย่างไร! ” เว่ยหนานตวาดเสียงดัง

“งานที่ท่าเรือแค่ผิดพลาดรอบเดียว ก็จะเอามาเป็นข้ออ้างไล่ผมออก”

“แกยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ แกปล่อยให้เรือบรรทุกเครื่องจักรจากฝั่งตะวันออกค้างอยู่กลางอ่าวทั้งคืน แกคิดว่าค่าปรับมันเล็กน้อยนักเหรอ! ” เจิ้นหยวนหรี่ตามองลูกชายด้วยสีหน้าแข็งกร้าว

“เรื่องแค่นั้น พ่อเองก็เคยทำพลาดมาแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย” เว่ยหนานหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจ เขาหันไปมองเมียเด็กของพ่อ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

“แค่เมียเด็กพูดไม่กี่คำ พ่อก็เชื่อหมด งานมันพลาดกันได้ทั้งนั้น แต่คนในบ้านที่คิดชูคอ... ”

เพียะ! เสียงฝ่ามือฟาดลงบนแก้มดังสนั่น

เว่ยหนานชะงัก ศีรษะเอียงไปด้านข้างตามแรงตบของผู้เป็นพ่อ เขายังไม่ทันพูดจนจบประโยคก็ถูกพ่อตบเสียก่อน!

“ถ้าแกกล้าพูดถึงเธอแบบนั้นอีกแค่คำเดียว แกได้เจอดีแน่! ” เจิ้นหยวนชี้หน้าลูกชายด้วยสายตาเดือดจัด เขารู้ว่าลูกชายจะพูดอะไร เลยต้องหยุดไว้ก่อน

“นี่พ่อตบผมเพราะนังผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ แก่ขนาดนี้ เด็กมันจะเอาจริง ๆ เหรอ พ่อเชื่อเหรอว่ามันรักพ่อจริง ไม่ใช่รักแค่ทรัพย์สินที่พ่อมี” เว่ยหนานไม่คิดว่าพ่อจะลงมือตบเขา ถึงพ่อไม่ได้รัก ไม่ได้เอ็นดูลูกมากนัก แต่พ่อก็ไม่เคยลงมือตบตีลูกสักคน

“ออกไปจากบ้านนี้เดี๋ยวนี้! ” เจิ้นหยวนประกาศเสียงกร้าว

“ตั้งแต่วินาทีนี้ไป แกไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลซ่งอีกต่อไป! ” เขาเตือนแล้วว่าอย่าพูด แต่ยังจะพูดอีก

“นายท่าน ได้โปรด... เขาแค่พูดไปเพราะโมโหมากเกินไป” ภรรยาคนที่สามรีบเข้ามาคว้าแขนสามี แล้วอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เจิ้นหยวนสะบัดมือออกอย่างแรงจนร่างของหญิงวัยกลางคนเซถลาล้มลงกับพื้นต่อหน้าทุกคน

เว่ยหนานกำหมัดแน่น ก่อนจะรีบเข้าไปพยุงมารดา

“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอว่าให้ออกไปจากบ้านของฉัน” เจิ้นหยวนยังไม่ยอม

“เหอะ! ” เว่ยหนานพยุงแม่เสร็จก็เตรียมตัวออกจากบ้าน เขาก็ไม่อยากจะอยู่ในบ้านหลังนี้มากนักหรอก!

ในจังหวะนั้นเอง มือเล็ก ๆ ก็เอื้อมมาจับข้อมือของเขาเอาไว้ ทำให้ต้องหันกลับไป และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาตกใจ คนที่รั้งเขาไว้ไม่ใช่แม่ของเขา แต่เป็นน้องสาวเพียงคนเดียว คนที่เขาไม่คิดว่าจะยื่นมือเข้ามาช่วย

เธอส่ายหน้าเบา ๆ บ่งบอกว่าไม่ให้เขาออกจากบ้าน ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้า บังตัวพี่ชายคนรองเอาไว้ แม้จะไม่แน่ใจว่าน้ำหนักของตัวเองในสายตาของพ่อเวลานี้ยังเหลืออยู่มากน้อยแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากให้เรื่องนี้ลุกลามไปมากกว่านี้อีก

“พ่อ... ฉันว่าฟังพี่รองก่อนไหมว่าทำไมถึงทำแบบนั้น” จืออี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนนิ่งอึ้ง ไม่ใช่แค่เพราะเธอออกหน้าพูด แต่เพราะคำที่เธอเรียกเว่ยหนานว่า ‘พี่รอง’

“นี่ไม่ใช่เรื่องของลูก” เจิ้นหยวนมองลูกสาวด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“แต่พ่อเคยสอนว่า คนเราผิดพลาดกันได้ไม่ใช่เหรอคะ หากมองว่าพี่รองพลาด นี่ก็คือครั้งแรก” หากพ่อตัดสินว่าพี่รองพลาดก็ควรให้โอกาส แต่สำหรับเธอ พ่อควรฟังเหตุผลก่อนว่าเพราะอะไร

“ไม่ต้องช่วยพี่หรอกอาอี้” เว่ยหนานหัวเราะหยัน

“ถ้าพ่อยังหลงผู้หญิงแบบนี้ บ้านนี้มีแต่จะฉิบหาย ผมจะคอยดู... ว่าพ่อจะเหลืออะไรไว้บ้าง” เขามองพ่อด้วยสายตาแข็งกร้าว

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางความเงียบงัน และไม่มีใครในที่นั้นกล้าพูดอะไรต่ออีก

หว่านหรูยืนอยู่ด้านหลังสามี เธอทำราวกับไม่มีตัวตน แต่ในความเงียบนั้น เธอหันไปสบตากับคุณหนูจืออี้พอดี เพียงเสี้ยววินาทีเดียว มุมปากของหว่านหรูก็ยกขึ้นช้า ๆ

ไม่ใช่รอยยิ้มที่ใครจะเห็นได้ง่าย ๆ

ไม่ใช่รอยยิ้มสำหรับทุกคน

มันเป็นรอยยิ้มที่ ‘ตั้งใจให้จืออี้เห็นเพียงคนเดียว’

แววตานั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ พอใจในความโกลาหลที่เริ่มก่อตัว พอใจในสีหน้าของพี่น้องที่แตกแยกอยู่แล้ว ยิ่งแตกแยกมากกว่าเดิม เธอพอใจในอำนาจที่ค่อย ๆ ไหลมาอยู่ในมือ

บ้านหลังใหญ่ที่เคยมีระเบียบตามคำสั่งของนายท่าน ตอนนี้เริ่มสั่นคลอนจากภายใน ไม่ใช่เพราะศัตรูภายนอก แต่เพราะคนในบ้านเดียวกัน หว่านหรูรู้สึกได้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เธอไม่คิดจะหยุด ไม่คิดจะพอใจกับแค่การเรียกคืนอำนาจจากลูกชาย หรือการทำให้เมียคนอื่นเงียบเสียงลง สายตาของเธอเลื่อนกลับไปที่จืออี้อีกครั้ง

ยังเหลืออีกคนหนึ่ง คนเดียวในบ้านหลังนี้... ที่ยังไม่แตกสลาย

และนั่นต่างหาก คือเป้าหมายที่เธออยากทำมากที่สุด