สวยที่ 100 ขอให้ทัน! ได้โปรด! (ภาคต้น)

ภายในห้องมืดที่มีแสงสว่างจากโคมไฟเพียงดวงเดียวดวงตาของโม่เข่อซิงเริ่มขยับไปมา ก่อนที่เธอจะเปิดเปลือกตาขึ้นหลังจำได้ว่าในขณะที่เธอกำลังเดินไปหาแม่ได้มีคนกลุ่มหนึ่งอาศัยช่วงชุลมุนโปะบางอย่างมาที่จมูกตนก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นภาพดำมืด

“อะ” โม่เข่อซิงพยายามจะออกเสียงแต่แล้ว (เกิดอะไรขึ้น) ดวงตาของเธอเบิกกว้างสุดขีดด้วยความตกใจเพราะทั้งมือและเท้าของเธอเองก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ดั่งใจนึก

“อย่าดิ้นรนเลย” น้ำเสียงต่ำของใครคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวออกมาจากมุมมืด

ร่างกายของโม่เข่อซิงเกร็งค้าง “กลัวอย่างนั้นเหรอ” ผู้หญิงที่ยืนห่างออกไปเริ่มเดินเข้ามาใกล้เธอจนกระทั่งโม่เข่อซิงเห็นใบหน้าของหล่อนได้อย่างชัดเจน

“อู อา เออ” มือของผู้หญิงคนนั้นดึงเทปกาวปิดปากออกอย่างไร้ความปรานี

“โอ้ย!” โม่เข่อซิงส่งเสียงดังพลางจ้องผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตากรุ่นโกรธ

“เธอเป็นใคร จับฉันมาต้องการอะไร”

“อยากรู้เหรอ...แต่ฉันไม่บอกหรอก” ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะคิกคักพลางใช้ปลายนิ้วลากไล้ไปตามกรอบหน้าของโม่เข่อซิงจนทำให้เธอรู้สึกขนลุกเกรียว

และเมื่อเธอได้ยินคำพูด