All Chapters of ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือข้างหัวเตียงทำให้ผู้กำลังหลับใหล ไม่อยากลืมตาตื่นขมวดคิ้วมุ่นอย่างรำคาญ มือขาวเรียวเล็กของเจ้าตัวพยายามควานหาต้นกำเนิดเสียงทั้งที่ยังไม่ลืมตา แต่แล้วในที่สุดเธอก็จำต้องเปิดเปลือกตาคู่งามขึ้นอย่างจนใจเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกได้กลายเป็นเสียงแผดร้องของสายเรียกเข้าแทนทันทีเมื่อดวงตาคู่งามเปิดขึ้นจนเต็มตาซูหร่วนซีก็ได้รู้สึกประหลาดใจแกมตื่นตระหนกอย่างยิ่งยวดโดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกเข้าที่กำลังแผดเสียงดังอย่างต่อเนื่อง‘นี่ไม่ใช่ห้องนอนเก่าของฉันหรอกเหรอ แล้วทำไมฉันถึงกลับมานอนที่ห้องนี้ได้ ไม่ถูกสิ ฉันถูกรถชนนี่ ใช่แล้ว เอ๊ะ! ทำไมไม่รู้สึกเจ็บเลยล่ะ’ หญิงสาวคิดพร้อมกับก้มมองยังบริเวณหน้าท้องซึ่งเป็นสำนึกสุดท้าย และยังไม่ทันที่เธอจะได้คำตอบก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าห้อง “คุณหนูคะ ตื่นหรือยัง” น้ำเสียงของแม่บ้านวัยกลางคนส่งเสียงเรียกอย่างร้อนใจ ซูหร่วนซีที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกพลันรู้สึกสับสนระคนมึนงงจนกระทั่งเธอได้ยินเสียงของญาติเพียงหนึ่งเดียวที่ตนไม่มีวันลืม“ซีซี” เพียงแค่สองคำนี้ทำให้หญิงสาวที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนสำรวจรอบห้องไม่รีรอ หล่อนรีบสบัดผ้าห่มคลุมกายก

หญิงสาวสองคนที่มีบุคลิกต่างกันเดินสะพายกระเป๋าถือของตนก้าวเท้าเดินตรงไปยังทางออกโดยไม่เสียเวลาเหลียวมองใคร โดยเฉพาะคุณใหญ่ตระกูลซูทั้งนี้เป็นเพราะเจ้าตัวเริ่มใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวด้วยความกลัวว่าจะไม่สามารถช่วยเหลือญาติผู้พี่ฝั่งแม่ของตนได้ และจะทำให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเฉกเช่นครั้งอดีตดังนั้นใบหน้าหวานของเจ้าตัวจึงเต็มไปด้วยความกังวลอีกทั้งการก้าวเท้าของหล่อนยังเริ่มเร็วขึ้นจนเพื่อนสาวรู้สึกผิดสังเกต และยังไม่ทันทีโม่เข่อซิงจะเอ่ยปากถามรถคันที่เพื่อนสาวเรียกเอาไว้ก็มาจอดตรงหน้าเสียก่อนซูหร่วนซีรีบดันหลังของเข่อซิงเข้าไปในรถทันทีและหล่อนก็ตามขึ้นไปจากนั้นหญิงสาวก็นั่งเอามือประสานกันบีบนิ้วของตนแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวายจนกระทั่งรถคันที่พวกเธอนั่งหยุดลงอยู่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง“ซีซีเธอแน่ใจหรือว่าสถานที่พักของกองถ่ายคือโรงแรมโกโรโกโสตึกนี้ ไม่ใช่โรงแรมฝั่งตรงข้าม” คุณหนูตระกูลโม่ถามพลางมองโรงแรมด้านหน้าสลับกับอีกฝั่งด้วยสีหน้าคล้ายไม่อยากเชื่อ “โรงแรมนี้แหละเธอคิดว่ากองถ่ายจะมีงบเท่าไหร่กัน หรือว่าเอาแบบนี้ดีไหม คุณหนูโม่ไม่สนใจจ

ชายวัยกลางคนจำต้องหมุนกายเดินกลับไปยังประตูทางเข้าบริษัทด้วยความอับอายฝากไว้ก่อนเถอะไอ้แก่ เมื่อไหร่ที่บริษัทนี้เป็นของฉันคอยดูสิว่าแกจะเป็นยังไง เขาลอบกำมือแน่นสีหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความโกรธเคืองซูหร่วนซีได้แต่มองตามแผ่นหลังของชายร่างท้วมอย่างชิงชัง (รอก่อนเถอะ ฉันจะจัดการแกทั้งครอบครัวให้สิ้นซาก)“ซีซี” น้ำเสียงอ่อนโยนของคนเป็นปู่ขัดความคิดของหญิงสาวทำให้เธอละความสนใจจากชายคนนั้นซึ่งมีสถานะเป็นเพียงญาติสายรอง“ค่ะ”“หลานจำเสี่ยวชุนได้ไหม” จบคำของชายชรา ซูหร่วนซีจึงได้พิจารณาชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนผิวขาวดวงตาของเขาทอแววอ่อนโยนคล้ายคนในความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว“พี่ชุน” เจ้าตัวส่งยิ้มเอ่ยทักออกมาอย่างสนิทสนม“ครับ พี่นึกว่าน้องจะจำพี่ไม่ได้เสียแล้ว” ชายหนุ่มตอบรับด้วยรอยยิ้ม“ฉันก็เกือบจำพี่ไม่ได้จริงนั่นแหละค่ะ ได้ข่าวล่าสุดก็ตอนที่พี่ไปเรียนต่อเมืองนอก ว่าแต่พี่กลับมานานหรือยังคะ คุณปู่ก็จริง ๆ เลย ไม่เห็นบอกหนูบ้างว่าพี่ชายกลับมาแล้ว” หญิงสาวพูดกับชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยกระเง้ากระงอดไปทางชายสูงวัยที่มองเธอสลับกับชายหนุ่

ในระหว่างที่ซูหร่วนซีกำลังรอตกแต่งห้องทำงานของตนอยู่นั้น คนเป็นปู่ได้อนุญาตให้หลานสาวสุดที่รักเข้าไปใช้ห้องทำงานของตัวเองได้ซึ่งห้องทำงานของผู้สูงวัยเองก็ถูกเปลี่ยนแปลงไปเหมือนกันจากชายน่ารังเกียจคนนั้นทำให้ซูหร่วนซีรู้สึกไม่สบายตา“ปู่คะ ฉันว่าห้องทำงานของคุณปู่ก็ควรได้รับการปรับปรุงใหม่นะคะ”“ปู่ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นหลานช่วยเป็นธุระให้ปู่ด้วยก็แล้วกันนะ” ซูจินกวงไม่คิดขัดความต้องการของหลานสาวผู้ที่เขาคิดว่าหล่อนเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ“ได้เลยค่ะ รับรองว่าฉันจะตกแต่งห้องทำงานของคุณปู่ไม่ให้เหลือกลิ่นอายของคุณอื่นเลยทีเดียว” หญิงสาวคล้องแขนเรียวของตนเข้ากับแขนของชายชราเอ่ยเอาใจซูจินกวงมองรูปถ่ายครอบครัวบานใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังด้านหลังโต๊ะทำงานด้วยรอยยิ้มเศร้า (หากว่าพวกเราได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันคงจะดีไม่น้อย) เขาคิดสองปู่หลานต่างนั่งทำงานแยกกันจนลืมเวลา “คุณท่านครับ ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว” ฝานชุนเฟิงผู้ที่ทำหน้าที่เป็นทั้งเลขาและผู้ช่วยเคาะประตูก่อนเดินเข้ามาเตือนด้วยท่าทางสุภาพ“ตายจริง! คุณปู่คะ พวกเราไปกินข้าวกันเถ

ภายในงานต่างคลาคล่ำไปด้วยผู้คน “ซีซี ฉันไม่คิดว่าคนจะสนใจที่ดินมากขนาดนี้เลย มองไปทางไหนก็เห็นคนจำนวนมาก” คุณหนูโม่กระซิบกับเพื่อนสาวเสียงเบาสองตาของเธอกวาดมองนักธุรกิจมากหน้าหลายตาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนที่เจ้าตัวจะอุทานเมื่อเจอคนคุ้นเคย “เอ๊ะ! นั่นไม่ใช่คุณลุงไป๋หรอกเหรอ พวกเราควรไปทักทายหน่อยไหม”“ไปสิ” ซูหร่วนซีไม่คิดค้านทั้งนี้เป็นเพราะความสัมพันธ์ของปู่เธอกับครอบครัวไป๋ และครอบครัวโม่นั้นนับว่าเป็นมิตรอย่างแท้จริง“คุณลุง!” โม่เข่อซิงส่งเสียงเรียกชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลขึ้นก่อนด้วยรอยยิ้ม“โอ้! นี่ใช่ซิงเอ๋อร์ของบ้านเราหรือเปล่านะ โตเป็นสาวสวยแล้วลุงไม่เจอแค่สองปีเอง” น้ำเสียงหยอกเย้าเชิงเอ็นดูทำให้  โม่เข่อซิงส่งยิ้มให้ผู้สูงวัยกว่าอย่างเก้อเขิน“คุณลุงล้อฉันแล้วละค่ะ จริงสิคะ คุณลุงจำซีซีได้ไหมคะเพื่อนสนิทของฉัน”“คุณหนูใหญ่ตระกูลซูใช่ไหม เกือบจำไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ คุณปู่ของเธอเป็นยังไงบ้างวันนี้ท่านไม่ได้มาด้วยเหรอ”“สวัสดีค่ะคุณลุง คุณปู่สบายดีค่ะ คุณปู่ไม่ได้มาค่ะเพราะเป็นห่วงงาน เอาไว้เมื่อไหร่กลับไปฉันจะบอกค