บทที่ 3

แสงแดดสาดส่องจนแสบตา

ทีมดำน้ำทยอยโผล่พ้นผิวน้ำและปีนขึ้นไปบนเรือยอชต์ทีละคน

สิ่งแรกที่เผยจิ่นจือทำเมื่อขึ้นเรือ ก็คือการกวาดสายตามองไปทั่วดาดฟ้าเรือ

ไร้ซึ่งวี่แววของฉัน

สีหน้าของเขาพลันมืดทะมึนในทันที

“เผยเนี่ยนล่ะ?”

เขาหันไปถามลูกเรือที่อยู่ด้านข้าง

ลูกเรือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบไปตามความจริง

“คุณชายเผยครับ คุณหนูใหญ่ยังไม่กลับมาเลยครับ แล้วเมื่อกี้ก็ไม่เห็นมีใครขึ้นมาจากน้ำด้วย”

มือของเผยจิ่นจือกำแน่นขึ้นทันที

“เป็นไปไม่ได้”

“นิสัยอย่างยัยนั่น โดนรังแกนิดหน่อยก็ต้องแจ้นกลับมาฟ้องเป็นคนแรกแล้ว”

เผยเหมยเหมยเดินเช็ดผมเข้ามาหา

“พี่คะ พี่สาวต้องแอบอยู่ในห้องใต้ท้องเรือ เล่นซ่อนหากับพวกเราอยู่แน่เลยค่ะ”

“เธอคงอยากให้พี่ไปตามหา แล้วก็ร้องห่มร้องไห้ให้พี่โอ๋ไงคะ”

เผยจิ่นจือรู้สึกว่ามีเหตุผล

เขาแค่นหัวเราะเย็นชา

“แอบเหรอ? ได้ อยากรู้นักว่าจะแอบได้นานแค่ไหน”

เขาเรียกกัปตันเรือมา น้ำเสียงเย็นเยียบ

“ไป ล็อกประตูห้องพักผู้โดยสารทุกบานให้หมด”

“ปิดแอร์รวมชั้นใต้ท้องเรือซะ ห้ามส่งน้ำให้เธอแม้แต่หยดเดียว”

“ในเมื่อชอบแอบนัก ก็ปล่อยให้เธออุดอู้อยู่ในนั้นให้สาแก่ใจไปเลย”

เผยเหมยเหมยยื่นกาแฟร้อนมาแก้วหนึ่ง พลางยิ้มอย่างอ่อนโยนและว่าง่าย

“พี่คะ พี่อย่าโกรธเลยน้า พี่สาวก็แค่อารมณ์ร้ายไปหน่อย ยังไงเธอก็เป็นถึงคุณหนูใหญ่ตัวจริงของตระกูลเผยนี่นา”

คำพูดแบบนี้ ยิ่งกระตุ้นให้เผยจิ่นจือรู้สึกรังเกียจฉันมากขึ้น

แม้ว่าตระกูลเผยจะยิ่งใหญ่และร่ำรวย แต่เผยจิ่นจือกลับมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหองขั้นสุด

เขาเกลียดนักเวลาที่คนอื่นยกสถานะมาข่มตนเอง ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขาก็ตาม

“คุณหนูใหญ่ตัวจริงงั้นเหรอ?”

เผยจิ่นจือรับกาแฟมา แววตาของเขาปรากฏความดุดันวาบผ่าน

“ในสายตาฉัน ยัยนั่นเทียบเธอไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บด้วยซ้ำ”

เขาเดินไปที่ห้องกัปตัน แล้วหยิบไมโครโฟนสำหรับประกาศทั่วเรือยอชต์ขึ้นมา

“เผยเนี่ยน ฉันรู้นะว่าเธออยู่บนเรือ”

“ฟังให้ดี ฉันไม่มีเวลามาทำตัวเป็นเด็กอนุบาลกับเธอ”

“ตอนนี้รีบไสหัวขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือซะ แล้วคุกเข่าต่อหน้าเหมยเหมย จัดการขอโทษสำหรับความเห็นแก่ตัวของเธอในถ้ำให้เรียบร้อย”

“ถ้ายังอยากกลับไปอยู่ตระกูลเผย นี่ก็เป็นโอกาสเดียวของเธอ”

“ฉันจะนับถึงสาม ถ้าเธอยังไม่ออกมา คืนนี้ก็ลอยคออยู่กลางทะเลไปคนเดียวแล้วกัน”

เสียงประกาศดังกึกก้องไปทั่วท้องทะเล

ทำเอาหมู่มวลวิหคตกใจบินหนีไป

แต่สิ่งที่ตอบรับเขากลับมีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบตัวเรืออย่างต่อเนื่อง

ความอดทนของเผยจิ่นจือหมดลงแล้ว

เขากระแทกไมโครโฟนลงบนแผงควบคุม

“ดี เก่งนักใช่ไหม”

ในเวลานั้นเอง

กลุ่มเมฆดำทะมึนก็ลอยผ่านขอบฟ้ามาอย่างกะทันหัน

คลื่นลมในทะเลเริ่มปั่นป่วนรุนแรง

อาเฉียงเดินเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรนเล็กน้อย

“คุณชายเผยครับ พายุฝนกำลังจะมาแล้ว อากาศแบบนี้จอดเรืออยู่กลางทะเลอันตรายเกินไป พวกเรากลับกันก่อนดีไหมครับ?”

เผยจิ่นจือกัดฟันกรอดพลางจ้องมองไปที่ทางเข้าชั้นใต้ท้องเรือ

“กลับสิ กลับเดี๋ยวนี้เลย”

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่า พอกลับถึงท่าเรือแล้วยัยนั่นจะไปมุดหัวอยู่ที่ไหนได้อีก”

เรือยอชต์เร่งเครื่องเต็มกำลัง โคลงเคลงไปมาอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางพายุลมแรง

เผยจิ่นจือนั่งอยู่ตรงหัวเรือ

ปล่อยให้สายฝนสาดซัดใส่ร่าง โดยไม่ยอมขยับตัวแม้แต่น้อย

เขาดูเหมือนกำลังรอให้ฉันทนความโคลงเคลงไม่ไหว จนต้องผลักประตูออกมาขอร้องอ้อนวอนเขา

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

เรือลาดตระเวนของตำรวจน้ำสีดำสนิทที่กำลังเปิดไฟไซเรนสีแดงสลับน้ำเงิน ก็พุ่งทะยานฝ่าม่านพายุฝนเข้ามา

“เรือยอชต์ลำข้างหน้า ดับเครื่องยนต์และจอดเรือเพื่อรับการตรวจค้นเดี๋ยวนี้!”