บทที่ 2

กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากม้วนตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เมื่อปราศจากแรงดึง ร่างไร้วิญญาณของฉันก็เริ่มเคลื่อนตัวไปตามก้นถ้ำอย่างช้า ๆ

เผยเหมยเหมยหันกลับมามอง

เธอเห็นว่าศพของฉันกำลังไถลลงไปยังร่องลึกก้นสมุทรอันมืดมิดซึ่งอยู่ทางด้านข้าง

นอกจากเธอจะไม่ส่งเสียงเตือนแล้ว กลับยิ่งเร่งจังหวะตีขาให้เร็วขึ้น

กระแสน้ำรุนแรงที่เกิดจากตีนกบ ราวกับเป็นแรงผลักร่างของฉันจากด้านหลัง

ฉันมองดูตัวเองที่ค่อย ๆ จมลงไปสู่ห้วงเหวลึก

เผยจิ่นจือสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง

แต่เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

"เผยเนี่ยน เลิกเล่นละครอยู่ตรงนั้นได้แล้ว ไม่มีใครไปช่วยเธอหรอก"

เสียงของเขาดังผ่านหูฟัง ทะลวงเข้าไปในวิญญาณของฉันอย่างเย็นชา

"ถ้าครั้งนี้ไม่ให้บทเรียนซะบ้าง เธอคงไม่มีวันรู้จักทำตัวให้มันรู้ความ"

เขาพาพรรคพวกว่ายน้ำห่างออกไปเรื่อย ๆ

แสงจากไฟฉายดำน้ำที่สว่างจ้าค่อย ๆ หายลับไปตรงหัวมุมของผนังหิน

ศพของฉันร่วงหล่นลงสู่ร่องลึกก้นสมุทรโดยสมบูรณ์

ข้างล่างนั้นเต็มไปด้วยโขดหินแหลมคม

ในระหว่างที่ร่วงหล่นลงไป ชุดดำน้ำของฉันก็ไปเกี่ยวเข้ากับหินแหลมจนฉีกขาดเสียงดังแคว่ก

แผ่นหลังกระแทกเข้ากับโขดหิน

แรงกระแทกขนาดนั้น ถ้าเป็นคนมีชีวิตก็คงซี่โครงหักไปแล้ว

ในที่สุด ศพของฉันก็ไปติดอยู่ตรงซอกหินแคบ ๆ แห่งหนึ่ง

มีเลือดไหลซึมออกจากผิวหนังที่ฉีกขาด

กลิ่นคาวเลือดดึงดูดปลาหลายตัวเข้ามาหา

พวกมันว่ายวนเวียนรอบตัวฉัน แล้วเริ่มลองเชิงด้วยการกัดบาดแผลของฉัน

ฉันมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

ความรู้สึกสิ้นหวังนั้น ทรมานเกินกว่าจะทนรับไหวยิ่งกว่าการขาดอากาศหายใจเสียอีก

วิญญาณของฉันลอยตามไปอยู่ข้างกายเผยจิ่นจือ

เขากำลังปรับเครื่องช่วยหายใจให้เผยเหมยเหมยด้วยความเอาใจใส่

มือคู่นั้น ครั้งหนึ่งก็เคยจูงมือฉันหัดเดิน

แต่ตอนนี้ เขากลับมองว่าฉันเป็นตัวถ่วง

"พี่จิ่นจือคะ พวกเราทิ้งพี่สาวไว้ตรงนั้น จะไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอคะ?"

เผยเหมยเหมยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"เผื่อว่ากระแสน้ำแรงเกินไป..."

เผยจิ่นจือแค่นหัวเราะเย็นชา

"คุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจแบบยัยนั่น รักตัวกลัวตายยิ่งกว่าอะไรดี"

"ป่านนี้คงใช้ถังออกซิเจนสำรอง แอบลอยตัวขึ้นผิวน้ำกลับไปกินสเต๊กบนเรือยอร์ชแล้วละ"

"ยัยนั่นก็แค่อยากให้พวกเรากลับไปตามหา จะได้ดูว่าตัวเองสำคัญมากแค่ไหน"

อาเฉียงที่อยู่ด้านข้างรีบประจบด้วยการผสมโรงว่า

"คุณชายเผยพูดถูกครับ นิสัยคุณหนูเอาแต่ใจแบบนี้ก็เพราะมีคนคอยตามใจนั่นแหละ"

"ยังไงคุณเหมยเหมยก็รู้ความกว่า ทั้งแข็งแรง แล้วก็จิตใจนิ่งสงบกว่าเยอะครับ"

เผยจิ่นจือฟังแล้วก็รู้สึกพอใจ

"เผยเนี่ยนนี่ไม่ได้ครึ่งของเหมยเหมยด้วยซ้ำ ขายขี้หน้าตระกูลเผยชะมัด"

พวกเขายังคงดำน้ำสำรวจกันต่อไป

โดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า ในร่องลึกที่มืดมิดแห่งนั้น ศพของฉันกำลังถูกฝูงปลากัดกิน

พลัน กระแสน้ำในถ้ำก็แปรปรวนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

นั่นคือสัญญาณเตือนก่อนที่น้ำจะขึ้น

หากไม่รีบขึ้นจากน้ำเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก็มีโอกาสถูกกระแสน้ำซัดหายไป

"คุณชายเผยครับ นี่ก็ได้เวลาอันสมควรแล้ว พวกเราต้องกลับกันแล้วครับ"

อาเฉียงก้มดูนาฬิกาดำน้ำ น้ำเสียงเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

เผยจิ่นจือพยักหน้า

เขากวาดสายตามองไปยังตำแหน่งที่พวกเขาทิ้งฉันไว้เมื่อครู่นี้

ตรงนั้นนอกจากตะกอนทรายที่ขุ่นคลั่กแล้ว ก็ไม่มีอะไรอยู่อีกทั้งสิ้น

ความหงุดหงิดที่ยากจะสังเกตเห็นวาบผ่านในแววตาของเขา แต่ไม่นานก็ถูกความโกรธเกรี้ยวบดบังไปจนหมด

"เห็นไหมล่ะ ฉันพูดผิดซะที่ไหน ยัยนั่นหนีขึ้นไปเองนานแล้ว"

"ไป กลับไปคิดบัญชีกับยัยนั่นบนเรือกัน"

"ครั้งนี้ถ้าเธอไม่คุกเข่าโขกศีรษะขอโทษเหมยเหมยละก็ ฉันจะไม่มีวันยอมให้เหยียบเข้าบ้านอีกเด็ดขาด"