เข้าสู่ระบบ“แต่ผมก็ยังมองว่าลูกยังเด็กอยู่ดีนะครับ นี่ลูกโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” คำแก้ตัวของคู่ชีวิตทำให้ฟางซินส่งยิ้มคล้ายอ่อนอกอ่อนใจ วันคืนเปลี่ยนผัน จนกระทั่งคนทั้งคู่ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน แม้จะเป็นอย่างนี้ทว่าร่างกายของมู่เฉินกลับยังคงแข็งแรงแม้ว่าเขาจะมีอายุมากกว่าภรรยารักถึงสิบปีเต็ม
หน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งภายในนั้นได้มีตัวอักษรงดงามเรียบเรียงเอาไว้อย่างงดงามเป็นระเบียบ ลมจากทางหน้าต่างหอบใหญ่ได้พลิกหน้ากระดาษหลายหน้านั้นขึ้น จนทำให้หญิงสาวหน้าตาสะสวยผู้กำลังสาละวนอยู่กับการนำสิ่งของมากมายออกจากกล่องต้องรีบลุกขึ้นมาหยิบสมุดเล่มดังกล่าว “เฮ้อ! ดีนะที่ไม่เส
ฟางซินนั่งลงเอาศีรษะของตนซบลงบนตักของหญิงชราอย่างเศร้าสร้อยแม้ว่าเธอในตอนนี้จะไร้ซึ่งพลังแห่งจิตวิญญาณแต่เธอรู้ดีว่าหญิงชราจะสื่อถึงอะไร ปีก่อน ๆ อาจารย์ปู่ใหญ่กับเจิ้งลู่ก็ทยอยล้มหายจากไปกันทีละคนตามสังขารมาบัดนี้ย่าผู้ชราก็ยังมาพูดแบบนี้อีกแม้ว่าหล่อนจะทราบดีว่าเรื่องเช่นนี้ย่อมต้องเกิ
สวัสดีครับ ผมคือกู้ซินเซิงหรือคนในครอบครัวมักจะเรียกว่าเสี่ยวเซิง ผมหาใช่ลูกหลานตระกูลกู้อย่างแท้จริงไม่แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับผมเลยในเรื่องของความรักและความกตัญญูที่ผมมีต่อคนในครอบครัวนี้ ทั้งนี้เป็นเพราะนับตั้งแต่วันที่พี่สาวคนดีของผมได้ช่วยให้รอดจากความตายตั้งแต่ครั้งยังเป็น
“หล่อนท้องได้สิบสัปดาห์แล้วมากกว่าเป่าเป้ยเล็กน้อยไปฝากท้องพร้อมกันเถอะ” ใบหน้าของคนภายในห้องโถงต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากเป่าเป้ยตั้งครรภ์มู่เฉินคอยดูแลภรรยาของตนเป็นอย่างดีเช่นเดียวกับบรรดาพี่ชายของหญิงสาว เพราะหลังจากฟางซินตั้งครรภ์จู่หว่านเองก็กำลังตั้งครรภ์กับเมิ่งกวา
“พ่อบุญธรรมรีบเลยครับ ผมช่วยอุ้มดีไหม” เจียอินแทบจะทำตามที่พูดเมื่อเห็นว่าพ่อผู้ชรายังนั่งคล้ายไม่ทุกข์ร้อนอยู่ที่เดิม “เฮ้อ! แกนี่นะโตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวไม่มีสติอีก ดูเจ้าตัวเขายังไม่ร้อนใจขนาดแกเลย หล่อนต้องเดินเข้ามาหาฉันสิ แกลืมแล้วเหรอว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้ว” เหตุที่อู๋เหยียนไม่รู้
ภายในค่ายทหารห่างจากมหาวิทยาลัยประจำเมืองหลวงราวยี่สิบห้ากิโล กลุ่มของมู่เฉินซึ่งเพิ่งกลับมาจากภารกิจก็ได้รับข่าวดีนี้จากคนเป็นปู่เช่นเดียวกัน ดังนั้นชายหนุ่มผู้มีความเกี่ยวพันกับเด็ก ๆ บ้านกู้จึงได้แย่งกันหาหนังสือพิมพ์ฉบับของวันนั้นมาอ่านกันอย่างวุ่นวาย “สหายซีซวน น้องสาวขอ
“ฮ่า ๆ เป่าเป้ย น้องเก่งที่สุด” หนานเสิ่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาพลางกอดน้องสาวของตนแน่น “พี่เสิ่น หนูเกี่ยวอะไรล่ะ เรื่องของข้อสอบเป็นพวกพี่ทำกันเองทั้งนั้น” ฟางซินกล่าวถ่อมตนอย่างเขินอาย “พี่ว่าเกี่ยวนะ หากไม่มีเป่าเป้ยบางทีพี่อาจจะสอบไม่ติดจะว่าไปไม่รู้ว่าพี่ใหญ่จะสอบติดหรือเ
“เป่าเป้ยแนะนำมาขนาดนี้แล้วหากไม่ทำสิน่าเสียดาย” ดังนั้นภายในตัวอำเภอจึงมีร้านของชำบ้านหม่าเปิดแข่งกับร้านค้าสหกรณ์ซึ่งสินค้าภายในร้านค้าแห่งนี้มีครบครันทั้งของกินของใช้อีกทั้งในอนาคตจึงได้พัฒนากลายมาเป็นร้านสะดวกซื้อหนึ่งในผู้ถือหุ้นมีชื่อของกู้ฟางซิน วิญญาณของกู้ตาลู่รู้สึก
หลังจากลูกค้าหมดลง สือหม่ายืนนิ่งคล้ายกลับไม่รู้สึกตัว ฟางซินกับโม่โฉวผู้แอบมองรู้สึกไม่วางใจจึงได้เดินเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง “น้องสามี” โม่โฉวส่งเสียงเรียกทว่าปฏิกิริยาของชายวัยชรารุ่นน้องก็ยังคงนิ่ง “อาหม่า” เจ้าของชื่อสะดุ้งจนตัวโยน “พะ..พี่สะใภ้ ผมตกใจหมด” สือหม่าพูด







