ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินียุค 80

ณ.เมืองหวงซานทางตอนใต้ของมณฑลอานฮุย เมืองแห่งขุนเขาและสายน้ำที่งดงาม ลู่เมิ่งเหยาหญิงสาวอายุ 17 ปี บุตรสาวเจ้าของไร่ชาลู่ชางเฉินได้รับบาดเจ็บพลัดตกลงมาจากเชิงเขาขณะเดินทางนำอาหารกลางวันมาส่งให้พ่อแม่ของเธอซึ่งทำงานอยู่ในไร่ชา

“เหยาเอ๋อ เหยาเอ๋อ เป็นยังไงบ้างลูก เหยาเอ๋อ” อู๋ซินเจียงร้องเรียกบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงหลังทราบจากคนในไร่ว่าเมิ่งเหยาเกิดอุบัติเหตุ ขณะที่ตัวเธอเองและพ่อของเมิ่งเหยา ลู่เจียงเฉินกำลังช่วยกันเก็บใบชากับลูกจ้างอยู่ในไร่

“เหยาเอ๋อ อย่าเป็นอะไรนะลูก” เจียงเฉินเอ่ยอย่างร้อนใจ ก่อนจะก้มตัวลงมาหมายจะอุ้มบุตรสาวเพื่อพาเธอไปหาหมอ

“หยุดก่อนครับ อย่าเพิ่งเคลื่อนย้ายเธอ” เสียงร้องห้ามดังมาแต่ไกล จากนั้นไม่นานนักชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก็รีบเดินตรงเข้ามายังสถานที่เกิดเหตุ

“เสี่ยวเฉิน ช่วยด้วย ช่วยเหยาเอ๋อด้วย” ซินเจียงเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือแพทย์ทหาร ซุนมู่เฉินบุตรชายสหายบ้านใกล้เรือนเคียงที่รู้จักคุ้นเคยกันมานานก็รีบบอกให้เขามาช่วยดูอาการบุตรสาวด้วยสีหน้าวิตกกังวล

มู่เฉินพยักหน้าพร้อมเดินตรงเข้ามายังร่างที่สลบไสลไม่ได้สติทันที ก่อนจะนั่งลงข้างร่างแบบบางของเมิ่งเหยาและลงมือตรวจสอบสภาพร่างกายเธอ ซึ่งหากดูจากภายนอกมีเพียงบาดแผลถลอกเล็กๆน้อยๆเท่านั้น เขาจับชีพจรของเมิ่งเหยาพบว่ายังคงมีสัญญาณชีพอยู่ หากแต่ร่างแบบบางกลับหมดสติราวกับหลับใหลไปทั้งอย่างงั้น

‘ไม่ได้การล่ะ เป็นแบบนี้อันตรายมาก ต้องพยายามทำให้เธอฟื้นคืนสติขึ้นมาก่อน’ มู่เฉินคิด เดิมทีเขาเป็นคนเมืองหวงซานแต่ครอบครัวย้ายไปอยู่ที่เมืองเซินเจิ้นนานหลายปีแล้ว เนื่องจากบิดาเขาปลดประจำการจากกองทัพหลังปฏิบัติภารกิจได้รับบาดเจ็บจนร่างกายไม่แข็งแรงพอที่จะปฏิบัติหน้าที่รับใช้หน่วยงานต่อไปได้ จึงออกจากราชการแล้วหันมาประกอบธุรกิจทำการค้าแทน

โดยครอบครัวสกุลซุนย้ายจากเมืองหวงซานไปอยู่ที่เซินเจิ้นซึ่งนายท่านซุนมองว่ามีหนทางก้าวหน้าทางด้านเศรษฐกิจ เนื่องจากอยู่ติดกับเขตการปกครองพิเศษอย่างฮ่องกงที่อยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษนับตั้งแต่ปี ค.ศ.1841 จากข่าววงในของเหล่าสหายหลังจากการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองจะมีการเปิดประเทศ สนับสนุนส่งเสริมการค้าอย่างเสรี ทำให้เซินเจิ้นมีโอกาสมากในการดึงเงินลงทุนจากชาวต่างชาติเข้ามาในพื้นที่สร้างความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจได้อย่างมากมายมหาศาล

นายท่านซุนที่มีแหล่งข่าวและคนรู้จักผู้คนในระดับสำคัญของประเทศจึงย้ายครอบครัวมาเปิดกิจการทางด้านอสังหาริมทรัพย์ โดยใช้ทรัพย์สินเดิมของบรรพบุรุษที่มีอยู่มากมายก่อนหน้านั้นแล้วเป็นเงินลงทุน ต่อยอดขยายธุรกิจให้ก้าวหน้า จนมีรากฐานมั่นคงในเซินเจิ้นมาถึงทุกวันนี้

ในขณะที่ภรรยาของเขา คุณนายลู่หรือเหวินลี่เจียงแม่ของมู่เฉินเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลกลางของเซินเจิ้น เช่นเดียวกันกับน้องชายของเขาซุนลี่จิ่นซึ่งเป็นแพทย์ทำงานอยู่ที่เดียวกัน ยกเว้นมู่เฉินที่ทำงานประจำอยู่ในโรงพยาบาลแพทย์ทหารที่ปักกิ่งหลังเรียนจบมานานหลายปี ก่อนตัดสินใจย้ายมาประจำอยู่ที่เซินเจิ้นเมื่อไม่นานมานี้ และยังคงปฏิบัติหน้าที่ในโรงพยาบาลแพทย์ทหารซึ่งตั้งอยู่ในเมืองเซินเจิ้นนั่นเอง

และครั้งนี้ที่มู่เฉินเดินทางกลับมาเมืองหวงซานบ้านเกิดอีกครั้งเนื่องด้วยพ่อของเขา นายท่านซุนสั่งให้มาพูดคุยเรื่องที่สหายสนิทอย่างสกุลลู่ ต้องการส่งบุตรสาวมาเรียนที่เซินเจิ้นซึ่งเจริญก้าวหน้ามากขึ้นทั้งยังมีสหายที่ไว้วางใจได้อย่างพ่อของเขาอยู่ที่นั่นด้วย

เพิ่งมาถึงวันแรกมู่เฉินก็ต้องมาเจอเหตุการณ์คาดไม่ถึงเช่นนี้แล้ว งานนี้เขาต้องทำซีพีอาร์ (CPR : Cardiopulmonary Resuscitation การนวดหัวใจผายปอดกู้ชีพ) เพื่อช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนเพื่อรักษาชีวิตเมิ่งเหยาเอาไว้

คิดได้ดังนั้นมู่เฉินก็ไม่ลังเลลงมือปั๊มหัวใจเมิ่งเหยาโดยไม่รอช้าท่ามกลางสายตาคนทั้งหมู่บ้านฉางจงไห่ ที่ต่างพากันตกอกตกใจเพราะไม่รู้จักคุ้นเคยกับการช่วยเหลือที่ค่อนข้างจะแนบชิดเช่นนี้มาก่อน

“เสี่ยวเฉินจะทำอะไรน่ะ” ซินเจียนแม่ของเมิ่งเหยาตกใจเมื่อเห็นว่ามู่เฉินใช้สองมือปั๊มลงไปบริเวณหน้าอกของบุตรสาวซึ่งในสายตาของผู้ไม่รู้นับเป็นเรื่องเสื่อมเสียอย่างยิ่ง

“ผมจำเป็นต้องปั๊มหัวใจให้เมิ่งเหยาฟื้นครับป้าลู่” มู่เฉินตอบขณะลงมือปั๊มหัวใจให้เมิ่งเหยาอย่างต่อเนื่องแต่เธอยังคงนอนแน่นิ่งไม่ได้สติ

“แต่ว่ามัน...” ซินเจียงตั้งท่าจะเอ่ยคัดค้านเพราะไม่เข้าใจในขั้นตอนการช่วยชีวิต

“อาเจียง อย่าเพิ่งกวนเสี่ยวเฉิน เขาเป็นหมอรู้ว่าควรทำยังไง” เจียงเฉินเอ่ยห้ามภรรยาเอาไว้ แม้นจะไม่เข้าใจการกระทำเช่นนั้นของมู่เฉิน หากแต่ก็มั่นใจในตัวบุตรชายสหายสนิท  ซินเจียงจึงทำได้แต่มองดูนิ่งๆด้วยสีหน้าท่าทางวิตกกังวล ทั้งห่วงชีวิตบุตรสาว แล้วตอนนี้ยังต้องมากังวลถึงชื่อเสียงของเมิ่งเหยาด้วย

‘แย่แล้ว ดูเหมือนว่าการปั๊มหัวใจเพียงอย่างเดียวจะไม่ได้ผล’ มู่เฉินคิดหลังจากพยายามปั๊มหัวใจให้เมิ่งเหยาแล้วแต่เธอก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาเสียที สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจ ใช้สองมือเปิดปากเมิ่งเหยาให้อ้าขึ้น ประกบปากของเขาลงไป ใช้มือข้างหนึ่งบีบจมูกของเธอเอาไว้แล้วเป่าลมเข้าไปในปากเธอเต็มที่ พร้อมสังเกตทรวงอกของเมิ่งเหยาว่ามีการเคลื่อนไหวขยายขึ้นมาหรือไม่ด้วย

“ทำอะไรน่ะ แบบนี้เหมาะสมเหรอ” ซินเจียงเอ่ยอย่างตกใจพยายามเอามือเข้าไปดึงรั้งมู่เฉินให้ออกห่างจากบุตรสาว

“ป้าลู่ กรุณาเชื่อผมเถอะนะครับ” มู่เฉินเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง

“อาเจียง ถอยออกมา” เจียงเฉินเข้ามาดึงรั้งภรรยาที่มีสีหน้าวิตกกังวลยิ่งกว่าเดิมเอาไว้ มู่เฉินจึงลงมือเป่าปากช่วยชีวิตเมิ่งเหยาต่อ ท่ามกลางสายตาและคำพูดซุบซิบนินทามากมายรอบด้าน

“ทำอะไรน่ะ น่าอายจริงๆ”

“นั่นสิ แน่ใจเหรอว่าช่วยชีวิต”

“แล้วเมิ่งเหยานั่นแกล้งทำหรือเปล่า”

“เออจริงสิ หรือเมิ่งเหยาจงใจแกล้งให้เสี่ยวเฉินทำแบบนั้น ช่างน่าละอายนัก”

“ใช่ น่าขายหน้าจริงๆ”

“ทำไปได้ยังไงกลางวันแสกๆ”

“นั่นสิ เป็นสาวเป็นนาง นอนให้ผู้ชายทำเรื่องน่าอายแบบนั้นต่อหน้าผู้คนอยู่ได้”

สกุลลู่นี่ยังไงกัน ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้เนี่ยนะ”

เสียงซุบซิบนินทาว่ากล่าวไปต่างๆนานา ขณะเดียวกันเมิ่งเหยาที่สลบไสลไม่ได้สติไปนานก็เริ่มรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาในที่สุด

“เหยาเอ๋อ ฟื้นแล้วเหรอลูก” ซินเจียงที่เห็นบุตรสาวปรือตาขึ้นมาเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ เจียงเฉินก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เช่นเดียวกับมู่เฉินที่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะถอยห่างออกมาและลุกขึ้นยืนดูอยู่ข้างๆ ปล่อยให้พ่อแม่ลูกได้ดูแลกันต่อ

“เหยาเอ๋อ เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงตกมาจากเนินเขาได้ล่ะ” เจียงเฉินเอ่ยถามบุตรสาวที่มีสีหน้าท่าทางมึนงงพูดอะไรไม่ออก

‘นี่มันเรื่องอะไรกัน ไร่ชางั้นเหรอ แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน หน้าตาเหมือนในความฝันเลย’ เมิ่งเหยามองไปโดยรอบ ไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

“อาเฉิน..ลูกเพิ่งจะฟื้น อย่าเพิ่งถามอะไรเลย พาลูกกลับบ้านก่อนเถอะ” ซินเจียงเอ่ยกับสามี เจียงเฉินพยักหน้ารับ ก่อนก้มตัวตั้งใจจะช้อนตัวบุตรสาวขึ้นมา

‘กร๊อบ’ เสียงกระดูกลั่นไม่เบานัก

“โอ๊ย” เจียงเฉินส่งเสียงร้องขึ้นมาทันทีเมื่อรู้สึกว่าเอวของตนเองเหมือนจะเคล็ดเสียแล้ว พร้อมเอามือจับตรงตำแหน่งที่มีเสียงกระดูกลั่นเอาไว้ มู่เฉินเห็นสภาพนั้นจึงเอ่ยปากอาสาช่วยอุ้มเมิ่งเหยากลับไปแทน

“คุณลุงคุณป้า ให้ผมช่วยเถอะนะครับ” มู่เฉินเอ่ยปาก เจียงเฉินพยักหน้าน้อยๆเป็นการตอบรับ ส่วนซินเจียงมองพิจารณาดูสามีแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะพยักหน้ายินยอมให้มู่เฉินอุ้มบุตรสาวกลับบ้าน มู่เฉินจึงก้มลงไปช้อนตัวเมิ่งเหยาขึ้นมาและอุ้มเดินตามสองสามีภรรยาสกุลลู่ออกจากไร่ชา