บทที่ 364

เจียงซู่เอ่ยขึ้น “ตอนนี้ฉันกับตระกูลโจวไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว”

โจวจิ่งอี้ไม่ได้ตอบเธอ แต่กลับปรายตามอง “เจ้าตัวติดสอยห้อยตาม” ที่อยู่ข้างกาย “ซวยแล้วล่ะสิ พี่ซู่ซู่ที่เธอเฝ้าคิดถึงนักหนา ตอนนี้พลอยเกลียดเธอไปด้วยอีกคนแล้ว”

สีหน้าของโจวจิงเฉ่าเปลี่ยนไปทันที แววตาหม่นแสงลง มือทั้งสองข้างขยำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัวด้วยความประหม่า

เจียงซู่ตวัดสายตาค้อนใส่โจวจิ่งอี้อย่างนึกระอา ก่อนจะก้าวเข้าไปกุมมือโจวจิงเฉ่าไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ขัดกับท่าทีเมื่อครู่ “ไม่จริงหรอกจ้ะ ไม่ว่าฉันจะหย่าหรือไม่ ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ไม่มีวันเปลี่ยนไป เธอยังเป็นน้องสาวของฉันเสมอ”

ใบหน้าของโจวจิงเฉ่ากลับมาสดใสขึ้นมาอีกครั้งในทันที

โจวจิ่งอี้รีบรับช่วงต่อทันที “นั่นไง ผมบอกแล้ว เสี่ยวเจียงเจียงน่ะใจกว้างจะตาย จะพาลเกลียดพวกเราทั้งกลุ่มเพียงเพราะปลาเน่าแค่ตัวเดียวได้ยังไงกัน”

เจียงซู่สวนกลับ “นายเองก็เป็นหนึ่งในปลาเน่านั้นเหมือนกันแหละ”

เขานึกว่าตัวเองเป็นคนดีนักหรือไง?

“ผมถึงบอกไงว่าสายตาพี่น่ะไม่เอาไหน ดูคนไม่เป็นเอาเสียเลย” โจวจิ่งอี้ทำทีเป็นใจกว้าง “เอาเถอะ เห็นว่าผมเป็นคนจิตใจดี จะไม่ถือสาห