บทที่ 386

เจียงซู่อาเจียนออกมาจนหน้ามืดตามัวแทบสิ้นสติ ส่วนโจวซือเหย่นั้นใบหน้ามืดครึ้มดำสนิทประดุจน้ำหมึก

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า เธอจะรังเกียจสัมผัสของเขาถึงเพียงนี้ อารมณ์พิศวาสที่เคยพลุ่งพล่านมลายหายไปสิ้นด้วยกองอาเจียนตรงหน้า

โจวซือเหย่เรียกป้าเฉินให้มาจัดการทำความสะอาด ส่วนตัวเขาเองก็เดินสะบัดก้นหนีไปนอนที่ห้องนอนแขกด้วยความโทสะ ทันทีที่เห็นเขาพ้นสายตาไป เจียงซู่จึงค่อย ๆ ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างกายที่เคยเกร็งเขม็งพลันผ่อนคลายลง

ทว่าในช่วงเช้ามืด โจวซือเหย่ที่เพิ่งข่มตาหลับไปได้ไม่นานก็ถูกบอดี้การ์ดปลุกขึ้นมาอีกครั้งด้วยสถานการณ์เดิมเหมือนเมื่อคืนเปี๊ยบ ทันทีที่เห็นเจียงซู่กำลังยืนละเมออยู่เช่นนั้น ความขุ่นเคืองที่เคยมีก่อนหน้านี้ก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

เจียงซู่ยืนพร่ำเพ้อคำว่ากลับบ้านอยู่ที่หน้าประตูใหญ่เพียงไม่กี่คำ ก็สิ้นสุดการละเมอของคืนนี้ เธอหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปเงียบ ๆ

ภาพที่เห็นทำให้โจวซือเหย่รู้สึกจุกแน่นในอกอย่างบอกไม่ถูก

และเป็นไปตามคาด เจียงซู่ไม่รับรู้เรื่องราวที่ตัวเองละเมอเดินเลยแม้แต่น้อย

วินาทีนั้น คำพูดเตือนสติของผู้เป็นแม่ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกคร