บทที่ 4

บ่ายวันที่มีงานเลี้ยง ช่องแชตเข้ารหัสก็ระเบิดด้วยข้อความ

จูเลียนโพสต์รูปเก้าอี้เหล็กสั่งทำพิเศษขนาดกว้างเป็นพิเศษ พร้อมแคปชันแบบมุ่งร้าย: [สั่งทำมาให้คุณหนูรอสซีโดยเฉพาะ จะได้ไม่ทำขาเฟอร์นิเจอร์ของเราหัก]

คามิลลารีบโพสต์รูปเค้กหัวหมูยักษ์ตามมาทันที: [ของหวานคืนนี้! หวังว่าหนูโคลอี้จะชอบนะ]

ฉันจ้องมองหน้าจอ รอยยิ้มเย้ยหยันอันเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก

"ไอ้พวกขยะไม่มีสมอง!" เซียนนากระแทกแปรงแต่งหน้าลงบนโต๊ะ ตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น "โคลอี้ คืนนี้ฉันจะทำให้พวกมันต้องคุกเข่าเงยหน้ามองเธอให้ได้!"

ช่างแต่งหน้าและทำผมระดับท็อปใช้เวลาเนรมิตลุคให้ฉันนานถึงสามชั่วโมงเต็ม

การเขียนอายไลเนอร์เฉี่ยวคมสไตล์สโมกกีอายช่วยขับให้ดวงตาของฉันดูลึกล้ำและโฉบเฉี่ยว ชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทผ่าสูงเน้นเรือนร่างของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบ อวดเอวเอสคอดกิ่วและเรียวขายาวเปี่ยมกล้ามเนื้อสวยงาม ไหล่ตั้งคมกริบและไหปลาร้าขาวเนียนเปล่งประกายทอแสงนวลใต้แสงไฟสลัว

เวลา 17:00 น. เซียนนาดักสัญญาณถ่ายทอดสดจากห้องรับรองระดับวีไอพีได้

ในวิดีโอ จูเลียนสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษ กำลังชนแก้วและโปรยเสน่ห์ใส่คามิลลาที่อยู่ในชุดเดรสสีแดงสด

"ยัยหมูอ้วนั่นทุ่มเงินห้าหมื่นดอลลาร์แทงว่าตัวเองจะมาตรงเวลาจริงๆ ด้วยว่ะ" จูเลียนจิบแชมเปญ หัวเราะออกมาด้วยความดูแคลน "พอยัยนั่นเดินอุ้ยอ้ายผ่านประตูนั้นเข้ามา พวกผู้ชายในห้องนี้คงหัวเราะไล่ยัยนั่นออกไปจากนิวยอร์กแน่ๆ"

คามิลลาหัวเราะคิกคักพลางซบอกเขา "จูเลียน คืนนี้อย่าใจร้ายกับเธอนักเลยน่า ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวคนเดียวของดอนคนเก่านะคะ"

"ก็แค่ยัยขี้แพ้หมดสภาพคนหนึ่ง" ดวงตาของจูเลียนฉายแววเหี้ยมเกรียม "ผ่านคืนนี้ไป ตระกูลรอสซีก็ตกเป็นของฉันแล้ว"

ฉันเค้นหัวเราะอย่างเย็นชา กดปิดวิดีโอ แล้วยกชายกระโปรงขึ้นเพื่อเดินลงบันได

วินาทีที่ฉันก้าวขึ้นรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังคลับส่วนตัวของตระกูลวาเลนตี คำขอเป็นเพื่อนบนโทรศัพท์ของฉันก็ได้รับการอนุมัติ

ใต้รูปโปรไฟล์สีดำสนิท ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น:

ลูเชียน วาเลนตี: [ฉันเสียใจด้วยเรื่องเกมไพ่นะ ถ้าเธอไม่สบายใจที่จะมางานนี้ เธอก็ไม่ต้องฝืนตัวเองหรอก เดี๋ยวฉันจะให้รถไปส่งเธอกลับ]

นิ้วมือของฉันรัวบนแป้นพิมพ์: [ไม่ต้องห่วงค่ะ ดอน วาเลนตี คืนนี้คือเวทีของฉัน ฉันจะไปที่นั่นตรงเวลาค่ะ]

เวลาหกโมงสามสิบนาที รถจอดลงอย่างนุ่มนวลที่หน้าคลับ

ฉันก้าวออกมาในรองเท้าส้นสูงพื้นแดงสูงสี่นิ้ว ทันทีที่เห็นฉัน บรรดาการ์ดมาเฟียฝีมือดีหลายสิบคนที่ยืนอยู่ด้านนอกก็พากันสูดหายใจเฮือก ก่อนจะอ้าปากค้าง เงียบกริบไปตามๆ กัน

ฉันไม่แม้แต่จะปรายสายตามองพวกนั้น เดินตรงเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังฮอลล์วีไอพี ชั้นเพนต์เฮาส์ทันที

เมื่อยืนอยู่หน้าประตูไม้หรูหราบานหนา ฉันก็ได้ยินเสียงตะโกนเฮฮาและเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังลอดออกมาจากข้างใน

เสียงแหลมสูงน่ารังเกียจของจูเลียนแทรกผ่านช่องประตูออกมาอย่างชัดเจน: "ใกล้หมดเวลาแล้วนะ! ยัยหมูอ้วนนั่นติดหล่ม ทำพื้นไม้กระดานแตกตอนพยายามเดินอุ้ยอ้ายมาที่นี่หรือเปล่าวะ?!"

คามิลลาหัวเราะคิกคักผสมโรง: "บางทีเธออาจจะนอนหอบหายใจพะงาบๆ อยู่ตรงทางเดินข้างนอกก็ได้มั้งคะ!"

ฉันยกมือขึ้น เตรียมจะผลักประตูให้เปิดกว้าง

"โคลอี้"

เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังขึ้นจากเงามืดข้างกายฉัน

ฉันหันขวับไปมอง

จากความมืดมิด ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างประณีตไร้ที่ติ เขาสูงสง่าและเฉียบคมราวกับใบมีดเหล็กกล้า ดวงตาล้ำลึกของเขาจับจ้องมาที่ดวงตาของฉันโดยไม่คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

เขาคือ ลูเชียน วาเลนตี

เขาแผ่ออร่าอันน่าอึดอัดของราชาที่แท้จริงออกมา ทว่าสายตาของเขากลับสะท้อนความอ่อนโยนที่ถูกกดทับไว้อย่างลึกซึ้ง

"ดอน วาเลนตี" ฉันพยักหน้าเล็กน้อย

ลูเชียนเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ โดยไม่พูดอะไร เขาค่อยๆ ยื่นแขนให้ฉันควง

เราไม่ได้รออยู่นาน นาฬิกาตีบอกเวลาหกโมงสามสิบนาทีด้วยเสียงดังกังวานใส

วินาทีที่ตัวเลขนับถอยหลังถึงศูนย์ ฉันส่งยิ้มบางๆ ให้ลูเซียน ก่อนเอื้อมมือไปกดมือจับประตูห้องจัดเลี้ยงวีไอพี