หลงรักพี่ชายมาเฟียโดยไม่รู้ตัว

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันกับเดรเวน—พี่ชายต่างสายเลือดของฉัน และทายาทตระกูลมาเฟีย มีความสัมพันธ์ลับ ๆ ต่อกัน

ทุกค่ำคืน มือของเขาจะลูบไล้ไปตามทุกส่วนโค้งของร่างกายฉัน ด้วยความหิวกระหายราวกับขาดสติ

สายตาที่เขามองฉันในห้วงเวลาเร่าร้อนเหล่านั้น ทำให้ฉันเชื่อว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถปลุกเร้าความปรารถนาเช่นนั้นในตัวเขาได้

จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน…วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์

หนึ่งวันก่อนวันวาเลนไทน์ ฉันแอบเข้าไปในห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์

ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ฉันได้ยินเขาคุยกับนีโก้ ที่ปรึกษาประจำตระกูล

“ไม่เบื่อยัยน้องสาวต่างแม่ตัวน้อยของนายบ้างเหรอ จัสมินน่ะ งานหมั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว อย่าบอกนะว่านายดันไปตกหลุมรักเธอจริง ๆ”

รอยยิ้มที่โหดร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“ตกหลุมรักงั้นเหรอ? เธอเป็นเป้าแสนง่าย ที่เดินเข้ามาหาฉันเอง ถ้าไม่กัดสักคำก็คงเสียของ”

“แม่ของเธอเป็นคนผลักแม่ฉันลงหลุมศพก่อนถึงเวลาอันควร หกปีที่ผ่านมานี่คือการชดใช้ของเธอ และเธอก็สมควรได้รับมันทุกวินาที”

“อีกอย่าง ฉันพูดไปแล้ว ภรรยาของฉันจะเป็นบีอังก้า ไทเลอร์ และจะไม่มีวันเป็นใครอื่น”

“การแต่งงานกับเธอจะทำให้เราได้เส้นทางลักลอบผ่านท่าเรือของตระกูลไทเลอร์ นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่สำคัญ”

ดังนั้น สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นความรัก…แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงการแสดงเพื่อการแก้แค้นที่วางแผนมาอย่างซับซ้อน

อ้อมกอดทุกครั้งของเขา ล้วนเป็นคำโกหกที่ถูกคำนวณมาแล้ว

ดี งั้นถึงเวลาที่ฉันและลูกที่ยังไม่ทันลืมตาจะหายไปจากโลกของเขาตลอดกาล

...

“เลิกกังวลเรื่องเธอซะ แล้วไปโฟกัสกับการเตรียมงานหมั้นกับบีอังก้า ส่วนจัสมิน เบลคมอร์…ฉันมีวิธีของฉัน”

“ลองนึกภาพข่าวฉาวสิ ผู้หญิงคนหนึ่งหลงใหลพี่ชายต่างแม่ของตัวเองจนคลานขึ้นเตียงเขาทุกคืน”

“เมื่อความสัมพันธ์สกปรกแบบนั้นถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคนในงานหมั้น เธอจะยังกล้าโผล่หน้าออกสู่สังคมได้อีกไหมล่ะ?”

“ถ้าเธอมาคุกเข่าขอร้องฉันตอนนั้น ฉันก็แค่จับเธอไปซ่อนไว้ที่อื่น เธอจะเป็นชู้ลับของฉันไปตลอด เป็นการชดใช้ถาวร”

เสียงของนีโก้อ่อนลงด้วยความเวทนา ขณะพยายามใช้เหตุผลกับเขา

“ถึงแม่ของเธอจะทำอย่างที่นายพูด แต่ตอนนั้นจัสมินก็เป็นแค่เด็ก เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับเธอ?”

“เธอเพิ่งอายุสิบแปดเอง แถมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจตระกูล ไม่เคยแม้แต่จะจับปืน เธอไม่เข้าใจอะไรพวกนี้เลย”

“นายไม่คิดเหรอว่ากำลังทำเกินไป ทรมานเธอแบบนี้?”

“ทุกคนเห็นว่าเธอรักนายมากแค่ไหน ถ้าเธอรู้เหตุผลที่แท้จริงว่านายเข้าหาเธอเพราะอะไร นายจะทำลายเธอจนไม่เหลือชิ้นดี”

เดรเวนถอนหายใจแรง กัดฟันแน่นจนเห็นกราม ขณะใช้มือลูบผม

ความรู้สึกผิดปรากฎผ่านสีหน้า ก่อนที่เขาจะซ่อนมันอย่างรวดเร็ว

เสียงคลิกเบา ๆ ของไฟแช็กดังขึ้น ท่าทางของเขากระสับกระส่ายกว่าปกติ ราวกับแม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มตั้งคำถามกับเส้นทางที่เลือกเดิน

“แล้วไง?”

“อย่ามาพูดกับฉันเรื่องความบริสุทธิ์ มันบริสุทธิ์ตรงไหน ตอนที่อีตัวนั่นแย่งสามีแม่ฉัน แล้วปล่อยให้เธอตายด้วยหัวใจแตกสลาย?”

“บาปของเธอ คือการเกิดมาเป็นลูกของผู้หญิงคนนั้น”

“ถ้าเธอบริสุทธิ์จริง เธอคงไม่ขึ้นเตียงฉันตั้งแต่หกปีก่อน เธอเลือกเอง”

นีโก้ถอนหายใจยาว พยายามเป็นครั้งสุดท้าย

“อาจจะใช่ แต่หลังจากอยู่ด้วยกันหกปี ฉันไม่เชื่อว่านายจะไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลย”

“เดรเวน ฉันต้องเตือนนาย บางอย่างเมื่อทำไปแล้ว ไม่มีวันย้อนกลับได้”

ใบหน้าเดรเวนหมองหม่นลง เขาตวัดสายตามองนีโก้อย่างดุร้าย

“ตกหลุมรักลูกสาวศัตรูของฉันงั้นเหรอ นายคิดว่าฉันเป็นไอ้โง่น่าสมเพชขนาดนั้นหรือไง?”

“ถึงเธอจะยั่วยวนแค่ไหนบนเตียงฉัน มันก็ไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอเป็นลูกของคนบาป”

“ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่”

“พอฉันแก้แค้นให้แม่สำเร็จ ฉันก็จะส่งเธอไปทันที”

นีโก้ดูเหมือนจะยอมแพ้ ฉันได้ยินเสียงเขาลุกขึ้น เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

ฉันตกใจและพยายามหาที่หลบ แต่ความรู้สึกเวียนหัวก็ถาโถมเข้ามา ทำให้ฉันเซถอยหลังไปชนโต๊ะในโถงทางเดิน และด้วยสัญชาตญาณฉันก็กุมท้องไว้ขณะที่แจกันหนักใบหนึ่งตกลงบนพื้นหินอ่อน

โครม!

นีโก้เปิดประตูออก เมื่อเห็นฉัน ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความตกใจและสงสาร

เดรเวนพุ่งออกมาทันทีที่ได้ยินเสียง

เขาเห็นเศษแจกันแตกกระจายแทบเท้าฉัน และร่างฉันที่ดูน่าสมเพชท่ามกลางน้ำที่หกเลอะ

ความตื่นตระหนกปรากฎผ่านใบหน้าเขา ขณะรีบเข้ามาพยุงฉันขึ้น

“จัสมิน? เธอมาทำอะไรที่นี่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉันพยายามฝืนยิ้ม แต่สิ่งที่ออกมาก่อนคือน้ำตา

“เพิ่งมาถึงเอง ฉันอยากเซอร์ไพรส์คุณ แต่ดันลื่นซะก่อน”

เขาคิดว่าฉันร้องไห้เพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง จึงดึงฉันเข้าไปกอด พร้อมรอยยิ้มเอ็นดูที่แฝงการดูถูก

เขาสั่งลูกน้องให้จัดการความยุ่งเหยิงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพาฉันเข้าไปในห้องทำงาน

ทันทีที่ประตูปิด เขาก็ผลักฉันชิดผนัง ร่างร้อนผ่าวแนบเข้ากับฉัน

การสัมผัสนั้น ผสานกับอาการคลื่นไส้จาง ๆ ที่ยังไม่หาย ส่งความเย็นยะเยือกแล่นผ่านร่างฉัน

“ฉันบอกเธอเป็นพันครั้งแล้ว ไม่ต้องซื้อของขวัญอะไร จัสมิน แค่เธออยู่ตรงนี้ ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว”

“เธอคงเหนื่อยจากการเดินทาง พักก่อน เดี๋ยวฉันเสร็จธุระของตระกูลแล้วจะพาเธอกลับบ้าน”

เขาก้มลง จูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา

ทุกท่าทางอ่อนโยนไม่ต่างจากตลอดหกปีที่ผ่านมา

แต่ฉันไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย

ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามนุษย์คนหนึ่งจะเป็นนักแสดงที่แนบเนียนได้ถึงขนาดนี้

ฉันนึกถึงคืนฝนตกคืนนั้น ไม่นานหลังจากย้ายเข้ามาที่คฤหาสน์แลงลีย์ ฉันรู้สึกอึดอัดจนแอบหนีออกไป

ในซอยมืด ฉันถูกศัตรูของตระกูลแลงลีย์ต้อนจนมุม ร่างสั่นเทาด้วยความกลัว

เป็นเดรเวนที่ก้าวออกมาจากเงามืดราวกับเทพเจ้า ด้วยการเคลื่อนไหวเฉียบขาด เขาช่วยฉันไว้ด้วยปืน

จากนั้นเขาเดินตรงมาหาฉัน ถอดเสื้อสูทคลุมร่างที่สั่นเทาของฉันไว้

แม้แขนเขาจะมีเลือดไหล เขาก็ปลอบฉันด้วยเสียงต่ำ “ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่แล้ว จะไม่มีใครกล้าแตะต้องเธออีก”

ในวินาทีนั้น ฉันเชื่อเขา เขาคือความรอดเดียวของฉัน

ฉันหลงทางอยู่ในภาพฝันอ่อนโยนที่เขาสร้างขึ้นอย่างหมดสิ้น

ฉันไม่เคยรู้เลยว่า “ความรอด” ของฉัน เป็นเพียงการล่าอีกครั้งที่เขาวางแผนไว้อย่างแนบเนียน

เป็นเขาเอง ที่โยนฉันลงนรกด้วยสองมือของเขา

ขณะเดรเวนยุ่งกับธุระของเขา ฉันส่งข้อความถึงแม่

“แม่ หนูอยากออกไปจากที่นี่”

“แบบไม่ให้ใครรู้”