เส้นทางที่ฉันเลือกต่อสู้

พ่อมองดูฉันเขียนชื่อ “เดมี่ เวล” ลงบนสัญญาแต่งงาน

เขานิ่งไปครึ่งวิ ก่อนจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นกลับไป พับมันอย่างทะนุถนอม กลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจ

"ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อผลาญเงินไปห้าล้านกับลูกสาวของเมียน้อยคนนั้น" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ "แต่ใช้กับฉันไม่ถึงห้าสิบเหรียญด้วยซ้ำ ดูเหมือนการลงทุนของพ่อก็น่าจะคุ้มทุนเสียทีนะ"

เขาหัวเราะออกนอกหน้า"โธ่ อย่าพูดแบบนั้นสิอาเรีย เดมี่เป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อม เธอเหมาะกับแคสเซียนราวกับกิ่งทองใบหยกเลยล่ะ"

สีหน้าของเขาหม่นลง “แล้วเลิกเรียกเธอว่าลูกเมียน้อยได้แล้ว เธอคือน้องสาวของแก”

“ไม่ใช่” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและนิ่ง

“เธออายุน้อยกว่าหนูแค่ปีเดียว พ่อแต่งงานกับแม่หนูสิบปี แต่คบชู้ถึงเก้าปี”

เขาถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน

"เอาเถอะ ในเมื่อแกยืนกรานจะสละสิทธิ์การดองกับตระกูลนั้น ฉันจะไปที่คฤหาสน์เวอร์เซตติเดี๋ยวนี้เพื่อเจรจาใหม่"

“เดี๋ยวก่อน” ฉันพูด

เขาหมุนตัวกลับมาทันทีด้วยความกระวนกระวายสุดขีด

"แกนึกเสียดายแล้วเหรอ?!"

“หนูไม่เคยบอกว่าจะยกให้ฟรี ๆ”

แน่นอนว่าเขาเข้าใจทันที

นักธุรกิจมาก่อน ส่วนความเป็นพ่อน่ะ ไม่เคยมี

"ห้าสิบล้าน ฉันจะโอนให้แกเดี๋ยวนี้เลย"

ฉันไม่โต้แย้ง

ทันทีที่เขาตีความความเงียบของฉันว่าเป็นการตอบตกลง เขาก็รีบวิ่งออกไปพร้อมกับสัญญา ราวกับคนที่กำลังหนีตายออกมาจากตึกที่กำลังไฟไหม้

ฉันมองเขาจากไป

ไม่รู้สึกอะไรนอกจากความสมเพช

ฉันหันหลังแล้วเดินขึ้นชั้นบน

ตอนที่เดินผ่านประตูกระจก ฉันเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง ผมลอนสีแดง นัยน์ตาสีฟ้า และเสียงหัวใจที่เต้นรัวอย่างมีชีวิตชีวาอยู่ในอก

จู่ ๆ น้ำตาก็เอ่อขึ้นมา

ไม่ใช่เพราะความเศร้า

แต่เป็นเพราะการปลดปล่อย

ครั้งนี้ ฉันจะได้เป็นตัวของตัวเองเสียที

ฉันไม่รักแคสเซียนอีกแล้ว

ฉันยังสาว และฉันก็รวย

แล้วทำไมฉันต้องสละอิสรภาพ ไปสวมบทแม่บ้านให้ผู้ชายที่ไม่เคยรักฉันด้วย?

ฉันเปลี่ยนไปใส่กระโปรงสั้นๆ เดินออกจากบ้าน จัดการขอวีซ่าด่วน และมุ่งหน้าไปยังคลับที่ฮอตที่สุดย่านใจกลางเมือง

เสียงดนตรีสั่นสะเทือนกำแพง

แสงไฟฉีกความมืดออกเป็นเสี่ยง ๆ

เรือนร่างเคลื่อนไหวอย่างไร้ความอาย

กลิ่นอายแห่งอิสรภาพโอบล้อมกายฉันราวกับมันเป็นผิวหนังชั้นที่สอง

ฉันยกมือขึ้น โยนธนบัตรปึกหนึ่งขึ้นกลางอากาศ

"พานายแบบที่หล่อที่สุดมาให้ฉัน" ฉันสั่ง "เอามาให้หมดทุกคนเลย"

เจ้าของคลับแทบจะเป็นลม

"ไม่ได้ครับคุณผู้หญิง ไม่ได้เด็ดขาด! คนทั้งเมืองเขารู้กันหมดว่าคุณกำลังจะแต่งเข้าตระกูลเวอร์เซตติ! แคสเซียนน่ะ... เขาเป็นคนเย็นชา เข้มงวด และหัวโบราณสุดๆ เขามีกฎยิบย่อยซ้อนกฎไปหมด! ถ้าเขารู้ว่าคุณมาที่นี่... ถ้ารู้ว่าคุณสั่งผู้ชายมาปรนนิบัติ... คลับเล็กๆ ของผมพังพินาศแน่!"

ฉันเงยหน้ากระดกเครื่องดื่ม

รสชาติร้อนแรงของมันทำให้ฉันน้ำตาซึม แต่อิสรภาพทำให้ฉันยิ้มออกมา

"ใจเย็นน่า ฉันยกคู่หมั้นคนนั้นให้คนอื่นไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันเป็นแค่ลูกค้าที่พร้อมจ่ายเท่านั้น"

"คุณ... ยกให้คนอื่นไปแล้วเหรอครับ?" เขาตะกุกตะกัก

แล้วเขาก็หัวเราะ เพราะนึกว่าฉันล้อเล่น

"แต่ใครๆ ก็รู้ว่าคุณหลงใหลแคสเซียนจะตายไป! ทายาทเศรษฐีตั้งกี่คนที่ตามจีบ แต่คุณก็ปฏิเสธหมด จนกระทั่งงานกาล่านั้น! แค่คุณเห็นหน้าเขา คุณก็บอกว่ามีแค่ผู้ชายแบบเขาเท่านั้นที่คู่ควรกับคุณ!"

ฉันหัวเราะไปกับเขา

แต่ข้างในใจของฉันกลับเย็นชา

"การชอบใครสักคน กับการเป็นคนที่ใช่สำหรับใครสักคน มันคนละเรื่องกัน" ฉันพูดพึมพำ

"เขากับฉันน่ะเหรอ? ไม่มีวันอีกแล้วล่ะ"

ฉันหรี่ตาลง

“คุณเป็นเจ้าของคลับ ไม่ใช่บาทหลวงของฉัน รับเงินไป แล้วเอาเครื่องดื่มมาให้ฉัน”

จากนั้น ฉันก็สังเกตเห็นนายแบบท่าทางขี้อายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ฉันใช้นิ้วเชยคางเขาขึ้นมา ฉันพูดด้วยน้ำเสียงช้าๆและเจ้าเล่ห์

"พวกเด็กๆ นี่... ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ"

แต่แล้ว…

เสียงเย็นชาและอันตรายดังฝ่าเสียงดนตรีมาจากทางด้านหลังของฉัน

“เมื่อกี้คุณเรียกใครว่าน่ารัก?”

ตัวของฉันแข็งทื่อ

ฉันค่อยๆ... หันกลับไปมอง