"สิบห้า สิบสี่ สิบสาม..."ท่ามกลางเสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงและเสียงนับถอยหลังของฝูงชน ลูเชียนอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขนข้างเดียวอย่างมั่นคง แผงอกของเขากดแนบชิดกับใบหน้าของฉัน เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นดังกระทบแก้วหูของฉันไม่ขาดสายจูเลียนกระโจนพุ่งเข้ามาหาเหมือนคนบ้าเพื่อจะชิงตัวฉันกลับไป "คืนเธอมาให้ฉันนะ!"ลูเชียนไม่แม้แต่จะปรายสายตามองเขา เขาเอียงตัว ใช้แผงหลังอันกว้างใหญ่และแข็งแกร่งบดบังจูเลียนไว้จนมิด เขาปกป้องฉันไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งมลทิน และไม่เปิดโอกาสให้ใครได้แตะต้อง"ปล่อยเธอนะ! เธอเป็นผู้หญิงของฉันมาสามปีแล้ว!" จูเลียนคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำราวกับปีศาจ"คบกันมาสามปี แล้วนายก็ยังเอาเธอไปวางเป็นหลักประกันในการเดิมพันเนี่ยนะ?" เสียงของลูเชียนลดต่ำลง เย็นชาดุจใบมีดอาบยาพิษ "สามปีนะ จูเลียน มันมีค่าสำหรับนายแค่นี้เองเหรอ?"คำพูดนั้นกระแทกใส่หน้าจูเลียนราวกับค้อน เขายืนอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ ไม่สามารถเค้นคำพูดออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว"สาม, สอง, หนึ่ง! หมดเวลา!" บอดี้การ์ดคนหนึ่งตะโกนลั่นสิบห้าวินาที ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่วินาทีเดียวลูเชียนค่อ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
