LOGINShare
บทที่ 7
Latest chapter
ฉันไม่ใช่เดิมพันของแก บทที่ 10
"โคลอี้! รอฉันก่อน!"เสียงยางรถยนต์กรีดร้องแหลมสูงทำลายบรรยากาศอันอบอุ่นลงจนยับเยิน จูเลียนวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากประตูคลับ ในมือถือพวงกุญแจรถสปอร์ต เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ชุดสูทของเขายับยู่ยี่ ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและสิ้นหวัง"โคลอี้! ได้โปรดให้โอกาสฉันเถอะนะ! ให้ฉันไปส่งเธอกลับบ้านเนะ... เราคุยกันก่อนได้—"ก่อนฉันจะทันพูด ลูเซียนก็ก้าวมาด้านข้าง ร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างของเขาขวางประตูรถไว้ราวกับภูเขาที่ไม่มีใครข้ามผ่านได้เขาก้มมองจูเลียนด้วยแววตาเย็นชาดุจเหล็กกล้า:"ไม่ต้องห่วง ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เธอคือบอสที่แท้จริงของตระกูลรอสซี ส่วนแก..."ลูเชียนเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยหมัดน็อกปิดท้ายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน:"ขยะน่าสมเพชๆ ตัวหนึ่ง ไม่คู่ควรแม้แต่จะยืนเคียงข้างเธอด้วยซ้ำ""โคลอี้! ได้โปรดรับสายที! ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอร้อง!"เสียงริงโทนแหลมแสบแก้วหูดังไม่หยุดตลอดทั้งเช้านับตั้งแต่เที่ยงคืน ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่ววงการมาเฟียนิวยอร์ก: "รองหัวหน้าสูญเสียแฟนสาวซูเปอร์โมเดลที่คบกันมาสามปีไปเพราะเกมเดิมพัน" จูเลียนกลายเป็นตัวตลกที่น่าสมเพชที่สุดในเมือง เขาสูญเสียอำนาจ
ฉันไม่ใช่เดิมพันของแก บทที่ 9
"ม-ไม่จริง... นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง! ของปลอม! แกทำเอกสารปลอมขึ้นมา!" จูเลียนถือแผ่นกระดาษไว้ มือของเขาสั่นระริกเหมือนคนบ้า ดวงตาเบิกโพลงแทบถลนออกจากเบ้า"เอกสารแนบท้ายอย่างเป็นทางการที่ลงนามโดยดอนคนเก่า พร้อมตราประทับจากสำนักงานโนตารีระหว่างประเทศและห้าตระกูลใหญ่" น้ำเสียงของลูเชียนไร้ซึ่งความอบอุ่น ดังก้องไปทั่วห้องวีไอพีอันเงียบสงบ "ดอนคนเก่ามองเห็นความโลภและความไร้ประโยชน์ของนายได้อย่างทะลุปร่างโปร่ง ทรัพย์สินทั้งหมดของรอสซี คลังอาวุธ และหุ้นหลักทั้งหมด ตกเป็นของโคลอี้แต่เพียงผู้เดียว ใครก็ตามที่คิดจะปล้นแย่งมันไป จะถูกริบยศตำแหน่งและขับไล่ออกไปทันที!"คนทั้งห้องตกอยู่ในความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด"เชี่ยเอ๊ย... บอสใหญ่ตัวจริงคือโคลอี้มาโดยตลอดเลยเหรอวะ?!""ดอนคนเก่าไว้วางใจให้ตระกูลวาเลนตีช่วยดูแลธุรกิจส่วนตัวและปืนเอาไว้... เขาแค่รอเวลาให้โคลอี้บรรลุนิติภาวะเท่านั้นเอง!"“งั้นจูเลียนก็แค่คนที่แอบอ้างว่าเป็นคนใน แต่จริงๆ ทำงานให้ทายาทสาวงั้นสิ?! ไม่ได้เป็นบอสด้วยซ้ำ—ตอนนี้หมดอำนาจไปแล้ว!”เสียงซุบซิบดังลั่นตบหน้าจูเลียนฉาดใหญ่เขาทรุดตัวลงกองกับพื้น หน้าซีดไร้สีเลือด "ฉันไม่เช
ฉันไม่ใช่เดิมพันของแก บทที่ 8
"สิบห้า สิบสี่ สิบสาม..."ท่ามกลางเสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงและเสียงนับถอยหลังของฝูงชน ลูเชียนอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขนข้างเดียวอย่างมั่นคง แผงอกของเขากดแนบชิดกับใบหน้าของฉัน เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นดังกระทบแก้วหูของฉันไม่ขาดสายจูเลียนกระโจนพุ่งเข้ามาหาเหมือนคนบ้าเพื่อจะชิงตัวฉันกลับไป "คืนเธอมาให้ฉันนะ!"ลูเชียนไม่แม้แต่จะปรายสายตามองเขา เขาเอียงตัว ใช้แผงหลังอันกว้างใหญ่และแข็งแกร่งบดบังจูเลียนไว้จนมิด เขาปกป้องฉันไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งมลทิน และไม่เปิดโอกาสให้ใครได้แตะต้อง"ปล่อยเธอนะ! เธอเป็นผู้หญิงของฉันมาสามปีแล้ว!" จูเลียนคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำราวกับปีศาจ"คบกันมาสามปี แล้วนายก็ยังเอาเธอไปวางเป็นหลักประกันในการเดิมพันเนี่ยนะ?" เสียงของลูเชียนลดต่ำลง เย็นชาดุจใบมีดอาบยาพิษ "สามปีนะ จูเลียน มันมีค่าสำหรับนายแค่นี้เองเหรอ?"คำพูดนั้นกระแทกใส่หน้าจูเลียนราวกับค้อน เขายืนอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ ไม่สามารถเค้นคำพูดออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว"สาม, สอง, หนึ่ง! หมดเวลา!" บอดี้การ์ดคนหนึ่งตะโกนลั่นสิบห้าวินาที ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่วินาทีเดียวลูเชียนค่อ
ฉันไม่ใช่เดิมพันของแก บทที่ 7
ฉันชนเข้ากับแผงอกของลูเชียนอย่างจัง—แข็งแกร่งราวกับทำจากเหล็กกล้า กลิ่นหอมเย็นของไม้ซีดาร์จากตัวเขาโอบล้อมฉันไว้ในเสี้ยววินาที"แน่ใจนะว่าไม่อยากถอนตัวตอนนี้?" ฝ่ามือของลูเชียนกระชับเอวฉันแน่นขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาดังกระซิบชิดริมหู ทั้งกดต่ำและแหบพร่า "แค่เอ่ยปากออกมาคำเดียว การเดิมพันนี่ก็จะถูกยกเลิกทันที""พูดอะไรแบบนั้นคะท่านดอน?" ฉันเอียงคอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงแตะเข้ากับปลายคางของเขาแผ่วเบา "ฉันเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ โชว์เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก"ทั่วทั้งห้องกลั้นหายใจเงียบกริบประกายความเร่าร้อนวาบขึ้นในดวงตาของลูเชียน เขายืดตัวหยิบส้อมเงินจากโต๊ะ ตัดเค้กช็อกโกแลตเนื้อแน่นชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วป้อนตรงมาที่ริมฝีปากของฉันโดยไม่รอช้า ฉันเผยอริมฝีปากรับและงับเค้กชิ้นนั้นเข้าปาก ปลายลิ้นของฉันจงใจกวาดผ่านปลายนิ้วของเขาแผ่วเบา ร่างกายทั้งร่างของลูเชียนเกร็งค้างไปในทันที ดวงตาของเขามืดลงวูบหนึ่งอย่างดุดันฉันถือวิสาสะหยิบส้อมเงินมาจากมือเขา ตัดเค้กชิ้นเล็กๆ อีกชิ้นขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ริมฝีปากของเขาบ้าง "ตาคุณแล้วค่ะ ท่านดอน"ลูเชียนสบตาฉันเขม็ง เขาก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วอ้า
ฉันไม่ใช่เดิมพันของแก บทที่ 6
"ว-ว่ายังไงนะ?!" จูเลียนชะงักงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางตัวความเงียบกริบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง ชั่วพริบตาต่อมา ความไม่เชื่อและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ระเบิดขึ้นจากฝูงชน"เป็นไปไม่ได้น่า! เธอต้องเป็นหน้าม้าแน่ๆ!""ไงคนสวย! ไม่ว่ายายนั่นจะจ่ายเธอเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้สองเท่าเลยเอ้า! เธอรู้หรือเปล่าว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร? เธอคือของรางวัลคืนนี้นะ เลิกพูดจาล้อเล่นน่า!""จริงด้วย! รูปบนเว็บมืดนั่นมันวาฬน้ำหนัก 200 ปอนด์ชัด ๆ! รองหัวหน้า นายจ้างไซด์ไลน์ระดับท็อปมาเพื่อกู้หน้าเหรอวะ?!""นั่นสิ! พาตัวปลอมมาสวมรอยงั้นเหรอ? คิดว่าพวกเราไม่เคยเห็นผู้หญิงสวยๆ หรือไงวะ?"การ์ดมือไม้อ่อนหลายคนตะโกนลั่น ชูโทรศัพท์ที่มีรูปถ่ายเก่าจากช่องแชทเข้ารหัสขึ้นแกว่งไปมา พวกเขาพุ่งตรงเข้าไปเพื่อจะเปิดโปง "หน้ากากจอมปลอม" ของฉัน แต่เมื่อพวกเขาลดสายตาซูมมองใบหน้าของฉันเพื่อค้นหาศัลยกรรมหรือจุดที่แต่งเติม มือปืนที่อยู่ด้านหน้าสุดก็เบิกตากว้างขึ้นทันที ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปดื้อๆ"เดี๋ยวก่อน... ดูใต้ตาซ้ายของเธอสิ!" มือปืนกรีดร้อง ชูรูปภาพดิจิทัลขึ้นมาเทียบ "ไฝสีน้ำตาลเม็ดจิ๋วอันนั้น! ทั้งขนาด ทั้งตำแหน่ง...
ฉันไม่ใช่เดิมพันของแก บทที่ 5
ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน ฉันชะงักและกระซิบกับชายหนุ่มข้างกาย "ดอนคะ จะรังเกียจไหมถ้าฉันขอเข้าไปก่อน? ฉันอยากเห็นสีหน้าของพวกนั้นจะแย่แล้ว""ตามสบายครับ" ลูเชียนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับผ้าไหม เขาส่งสัญญาณให้คนของเขาเปิดประตูบานหนาออก ถอยหลังกลับไปด้วยความสง่างามตามแบบฉบับสุภาพบุรุษฉันส่งรอยยิ้มคมคายรู้กันให้เขา แล้วเชิดหน้าก้าวเท้าเข้าไปในฮอลล์หลักทันทีเสียงหัวเราะดังลั่น เสียงชนแก้ว และเสียงโห่แซวทะลึ่งตึงตังดับวูบลงทันทีที่ประตูเปิดออก ดวงตานับสิบคู่หันมาทางทางเข้า ด้วยคาดหวังว่าจะได้เห็นสภาพดูไม่ได้มาเฟียระดับหัวหน้าสองคนใกล้ประตูยืนตะลึง ซิการ์ราคาแพงคาอยู่ในปากอย่างหมดสภาพ"เชี่ยเอ๊ย..." คนหนึ่งพึมพำ แทบทำแก้ววิสกี้ในมือหลุดร่วง ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า“สาวสวยสุดแซ่บคนนี้มาจากไหน? เจ้าหญิงมาเฟียบ้านไหนหลงทางมาหรือเปล่า?” อีกคนดันเก้าอี้ถอยอย่างรวดเร็วจนขาเก้าอี้ครูดพื้นดังลั่น ไม่สนใจแม้แต่เสียงปืนของตัวเองที่กระทบดังแกร๊ก เขายิ้มให้ฉันราวกับนักล่าที่หมายตาเหยื่อ แล้วผายมือไปทางโต๊ะ “เฮ้ คนสวย! ทางนี้! ที่นั่งดีที่สุดในห้องเลยนะ!”ทั้งห้องเต็มไปด้วยสายตาที่เปี่ย
You May Also Like
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม
เซี่ยเซี่ย4.6K viewsปฏิเสธฉัน 99 ครั้ง ก่อนจะอ้อนวอนทั้งน้ำตา
เชอร์ลีย์32.6K viewsจุมพิตโรแมนติกลวงรัก
คุณเจ็ด14.0K viewsเด็กสาวที่พวกเขาพามาแทนที่ฉัน
คาเรน ดับเบิ้ลยู2.9K viewsคืนก่อนแต่งงานที่เขาอยากเปลี่ยนเจ้าสาว
เบลล่า2.4K viewsเมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง
ไอวี่33.8K viewsวันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์
อีเทอร์นิตี้12.7K viewsของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน
พิชชี่3.6K views
