ตอนที่ 3 ห้องฟ้าหนาวเกินไป

ตอนที่ 3 ห้องฟ้าหนาวเกินไป

ในห้องที่เงียบสงัด อรรถพลนอนมองเพดาน มองโน่นมองนี่ มองไปเรื่อย ไม่ได้ยอนแค่เสียงนาฬิกา ติก ติก ติก ติก เป็นจังหวะ วนๆไป

หน้าใสๆละอ่อนๆที่มุดอยู่ที่หน้าอก 

แขนนุ่มๆที่โอบไปที่ลำตัว 

อกสองอวบอิ่มที่เบียดเสียดผ่านเสื้อผ้ามาแนบมาชนตัวของอรรถพลหน่อยๆในตอนนี้ ซอกขาอุ่นพาดยกมาทับแก่นกายที่ก่อนหน้านี้นอนสงบนิ่งเพราะเพิ่งถูกปลดปล่อยไป ตอนนี้แข็งโป๊กเพราะถูกรบกวน

ถ้าไม่กอดตอบจะบาปมั้ยวะ

อรรถพลคิดถามตัวเองยังไม่ได้ตอบแต่ร่างกายกอดไปแล้ว ไม่ใช่แค่แขนแต่เป็นการขยับร่างกายทุกส่วนให้ลงล็อกพอดีๆ

ยัยเด็กแสบนี่เหมือนจะหลับสบายเหลือเกินแต่เกือบๆตีสองเข้าไปแล้วอรรถพลยังไม่หลับสักงีบ!!

อรรถควบคุมตัวเองไม่ได้จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ มันบ้ามากที่หยุดความคิดว่าจูบปากเล็กนั่น อกที่ฟูอยากจะมุดเข้าไป หรือตัวและหน้าท้องบางๆ ถ้าได้มิดด้ามขยับเข้าออกจะฟินตะเหลิดเปิดเปิงขนาดไหนกันนะ อรรถ!! แกเนี่ยคิดอะไรไปได้วะ พลันหงุดหงิดตัวเอง

“นี่ผมไม่ไหวแล้วนะ” อรรถพลนอนตัวแข็งพูดออกมาจนได้

แต่คนตัวเล็กกอดแน่นกว่าเดิม!!

อรรถพลห้ามร่างกายตัวเองไม่ได้แล้ว...

มีถุงยางมั้ยวะ

อดคิดไม่ได้จริงๆ

โอ้ยไม่ไหวแล้ว

“นี่ผมไม่ไหวแล้ว”

อรรถพลผลักไหล่บางออกสลึมสลือให้ไปนอนข้างๆ แต่เหมือนยัยเด็กนี่หลับเป็นตายเพราะว่าเหนื่อยหรือสบายดีกันแน่วะ อรรถมองฟ้าที่ผมดำยาวพาดเฟื้อยตรงคอ เลื้อยไปที่หน้า หน้าอกอุ่นๆที่เพิ่งห่างออกไปหลังจากที่สัมผัสเบาๆเมื่อครู่ ขาที่กางหน่อยๆ แบบยังมีแตะๆกันบ้างตรงเข่า

แต่มือของชายวันสี่สิบกว่าๆที่ผ่านประสบการณ์มาโชกโชนหยาบกระด้างคมคายห้ามไม่ได้แล้วจริงๆ

เผลอจับไปที่หว่างขาของยัยเด็กตรงหน้าและเคล้าคลึงจุดอ่นนุ่มตรงนั้นเต็มมือ คนที่นอนกางขายู่ข้างๆเหมือนขยับกว้างกว้าเดิมครางอ่อยๆ

ใช่ ไม่ผิดแน่ ยัยฟ้ากางขาออกให้กว้างกว่าเดิม ถ้าอรรถเล้าโลมอีกหน่อยมีโยกแน่เลย! คนตัวโตคิดไปไกลแบบกู่ไม่กลับแล้ว

ตอนนี้เหมือนมีมือเล็กบางเบานุ่มๆเหมือนจะละลายจับแขนอรรถพลไว้เหมือนบอกให้จับเถอะ โปรดจับตรงนี้อย่าปล่อยไปไหน อรรถพลรู้สึกว่ายัยตัวเล็กบอกแบบนั้น

นิ้วกลางสากๆแหวกลงไปตรงกลางสองกลีบค่อยๆถูไถ ถูไถๆ อยู่นอกกางเกง ขาที่ค่อยๆกางออกอย่างเป็นธรรมชาติและขยับให้โดนจุด

อรรถพลเห็นเด็กนี่ยังหลับไม่ลืมตา เขาหายใจติดขัด มือเจ้ากรรมที่รู้จังหวะผู้หญิงมาพอสมควรเสิร์ฟให้สมใจ

เสียงคราง เบาๆ เป็นธรรมชาติแบบไม่ได้ตั้งใจหรืออดกลั้น ถูกเปล่งออกมา แก้มบางระเรื่อ ปากแดงเผยอและอวบอุ่น

“ฟ้า คุณ!! ตื่นได้แล้ว”

อรรถพลเสียงหงุดหงิดหน่อยๆ

เปิดผ้าห่มออกเอามือแตะหน้าเบาๆให้ตื่นก่อนที่ตัวเองจะหยุดไม่ได้

ฟ้าค่อยๆลืมตา

“อืมม”

อรรถพลมองยัยฟ้าที่ตอนนี้ค่อยๆลืมตา หลับๆตื่นๆนอนอยู่บนอกตัวเอง

“ถอยออกไป”

อรรถเสียงชัดเจน

มองเห็นยันเด็กนี่มองมาที่ตัวเองและหลับตาลงยาวๆเหมือนคิดออะไรอยู่

อรรถเอามือแตะคางให้เงยขึ้นจะได้ไม่หลับไปอีก!!

ตัวยัยเด็กนี่ยังมุดจะมานอนทับ ตัวนิ่มๆยังพาดแนบชิดไปทั้งตัวอรรถเผลอโอบเบาๆ

“ไปนอนดีๆปะ”

อรรถบอกยัยตัวเล็ก

ยัยฟ้าลืมตาอีกครั้ง ครั้งนี้ลุกขึ้นหน่อยๆ 

หน้าซีดๆปากแดงๆค่อยๆเงยขึ้นมามองหน้าอรรถพล

“ฟ้าไม่อยากหยุดเลยค่ะ…”

คนฟังหัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากเบ้า พลันกลัวใจตัวเองเหลือเกิน ไม่ทันแล้ว ฟ้าเอียงหน้าไปจูบอรรถพลค่อยๆงับปากอยู่ตรงนั้น

อรรถผลักไหล่ฟ้าออกค่อนข้างแรง ยัยฟ้ากระเด็นออกไป!!

ใช่!! อรรถเผลอผลักแรงมาก เขาค่อนข้างหวงตัวเอง

ไม่ชอบจูบใคร !! 

แต่ก็งงๆปากบางนิ่มๆเมื่อสักครู่คืออะไรวะ

“ผมขอโทษครับ” อรรถรีบพูด

ยัยฟ้าเหมือนช็อค เบิกตากว้าง ลืมตาตื่นเต็มที่ พยายามมองหน้าอรรถในเงาที่มืดๆสลัวๆอยู่ครู่ใหญ่ แล้วผลักอกอรรถพลออกเต็มแรงสู้กลับและจะลุกขึ้น

เหมือนอรรถพลไม่ทันได้คิด ควบคุมความต้องการวาบหวามของตัวเองไม่ได้

หรือความนุ่มนวลของหญิงสาวทำให้เค้าเปลี่ยนใจกันแน่ อรรถพลจับแขนฟ้าและประคองตัวให้ฟ้านอนลงบนหมอนดังพลัก!! ฟ้าหงายลงไปบนหมอนใบใหญ่ แรงพอสมควร เหมือนคนตัวเล็กที่อยู่ด้านล่างไม่ค่อยพอใจ และพยายามจะลุก!!

ฟ้าพยายามมองใบหน้าและสบตาในเงามืดพยายามจะผลักและลุกออก

อรรถจับไหล่เล็กสองข้างลงบนหมอนแน่น เขาค่อยๆบรรจงจูบไปที่ปากฟ้าอย่างอ่อนโยน ค่อยๆถอนให้ฟ้าหายใจ และสอนวิธีจูบและหายใจให้ยัยเด็กนี่ด้วย

ฟ้ายังพยายามผลักออกแต่ไม่เป็นผล ปากใหญ่รุกรานไม่ถอยหนี

เขาจูบซ้ำหนักหน่วงสลับเบาๆ

ปางบางที่ค่อยๆเรียนรู้ที่จะอ้าปากและงับไว้พร้อมทำตาม 

ดูดบ้างกัดบ้างเบาๆ

อรรถชิมริมฝีปากด้านล่างด้านบนหวานๆของยัยเด็กไม่ประสา

เขาส่งลิ้นของตัวเองเข้าไปชิมรสของคนด้านล่างที่ตอนนี้ทำตามทุกอย่างโดยง่ายอ่อนระทวยไปทั่งตัว

“แบบนี้เค้าถึงเรียกว่าจูบ”

อรรถพูดข้างๆหูฟ้าเบาๆ ค่อยๆไล้เปลี่ยนเป้าหมายจากปากมาที่ลำคอยาวๆ ยัยตัวเล็กตัวสั่นเทา เงยหน้าเปิดลำคอสวยรับสัมผัส มือโอบมาที่ตัวอรรถกอดและดึงเสื้อไว้เบาๆ

คนตัวโตพยายามสูดลมหายในเฮือกใหญ่ดอมดมกลิ่นคอเด็กสาวที่แสนหอมหวานและพยายามห้ามตัวเองแต่บากเย็นเหลือเกิน

คนตัวโตนอนทับตัวฟ้าแนบชิดลงบนเตียง สัมผัสหน้าท้องบางแบนด้านล่างสั่นหน่อยๆ หัวใจยัยฟ้าเต้นแรงอยู่ด้านล่าง ลมหายใจหอบแรงทำให้ดูสั่นสะท้านไปทั้งตัว

อรรถพลหยุดหายใจหอบแรงถามด้วยเสียงสั่นเครือ เขาเอาหน้าซุกหมอนและนอนทับไปทั้งตัวฟ้าพาดทุกส่วนแนบชิดแบบห้ามตัวเองสุดกำลัง ตัวสั่นเทาไม่ต่างกันเพราะความเสียวและความต้องการที่สูงลิบลิ่วแบบที่เค้าไม่ได้พบพาลมาหลายปี

ตอนนี้ยัยฟ้ากางแขนสองข้างราบไปกับเตียงนอนอย่างหมดแรง 

อรรถค่อยๆเงยขึ้น เอามือจับมือเล็กรวบสองข้างไปรวมกันไว้บนหัว ชิงถามว่าจะหยุดหรือคัดค้านมั้ย

“เธออยากจะหยุดมั้ยฟ้า”

อรรถถามคนข้างล่างเสียงหอบพร่า..