ตอนที่ 4 ขอนอนด้วยค่ะ (18+)

ตอนที่ 4 ขอนอนด้วยค่ะ (18+)

“ฟ้า”

อรรถมุดมาจูบแก้มและซอกคอของฟ้า

เขารับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนๆ และเสียวขั้นสุด เสียงหอบเส่าของยัยฟ้าที่หายใจรดหน้าคนตัวโตอยู่แค่ปลายจมูก ฟ้ายกหน้าขึ้นมาจูบเขาเบาๆ และนอนราบลงไปมองออรถพลในเงาสลัวๆ

“ไม่ค่ะ” 

ยังไม่ทันสิ้นเสียงปากเล็กนั้นโดนบดบี้อีกครั้ง 

เสื้อยืดสีขาวเข้ารูปถูกเปิดขึ้น เผยให้เห็นหน้าอกที่ตอนนี้ตั้งชูเม็ดเล็กบนสองเนินขาวๆอูมๆในบรรยากาศไฟสลัวๆยั่วยวนอรรถเหลือเกิน เขาดึงสองแขนลุกขึ้นและถอดเสื้อออก ไหล่บางที่หิ้วหน้าอกซ่อนรูปพองโตอยู่ข้างหน้า

เขาค่อยๆดึงฟ้าลุกขึ้นและถอดเสื้อยืดฟ้าออกและประคองตัวฟ้านอนลงบนหมอนเบาๆ ตอนนี้ตรงหน้าอรรถคือเด็กสาวๆหน้าตาคมคาย คิ้วคมจมูกโด่ง แก้มสีชมพูระเรื่อง ปากแดงสดไร้การแต่งแต้มที่อ้าหอบหายใจ นอนหลับตา เขาเอามือจัดผมออกจากหน้าฟ้า เบาๆ

อรรถค่อยๆไล้แขนฟ้าจับกางออกสองข้าง มือหนาที่จับข้อมือเล็กๆให้กางออก เขามุดหน้าลงไปจูบที่ซอกคอ คนตัวเล็กด้านล่างอ้าปากหอบเพราะความเสียว 

จมูกอรรถค่อยๆไล้วนอยู่ตรงคอ เขาจูบไปที่ไหล่ขาวๆด้านซ้ายของฟ้าเบาๆ คนด้านล่างสะท้านเฮือก หลับตาปี๋อ้าปากกว้าง อรรถวนไปจูบที่ปากอีกครั้ง คนตัวโตยังไม่เตะสองเต้าอวบที่ตอนนี้สองเม็ดน่าจะแข็งเหมือนจะแตกออกมาให้ได้

อรรถรวบสองแขนเล็กขึ้นไปบนศีรษะอีกครั้ง เอามือใหญ่ด้านซ้ายรวบไว้ ค่อยๆไล้จมูกลงมาตามแขน

“ฟ้าเสียวค่ะ ไม่ไหวแล้ว”

ฟ้าพยายามจะดึงขอให้ปล่อย คนตัวโตยิ้มหน่อยๆเหมือนแกล้ง และมองสาวสวยตรงหน้าให้เต็มตา

อรรถค่อยๆงับปากกว้างลงบนเต้าด้านซ้าย อกนุ่มเหมือนละลายหายเข้าไปในปากเขาดูดจนสมใจ มืออีกข้างบี้อกด้านขวาบิดเบี้ยว และแกล้งกัดๆเม็ดเล็กอยู่บนยอดเขา

ยัยฟ้าร้องเสียงหลงแบบไม่อายแล้ว 

“อ๊ายย อื้มมมม”

“ไม่ไหวแล้วค่ะฟ้าเสียว” ริมฝีปากถูกกัดเพราะไม่อยากเปล่งเสียงดังจนเป็นรอยแดงระเรื่อ

อรรถเล่นกับอกอูมนุ่มๆอยู่สักพัก ตอนนี้สองแขนกอดคออรรถไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะหายไปไหน

อรรถค่อยๆไล้ลงมาสะดือ

“ถอดกางเกงนะครับ”

“อืม” 

ฟ้าค่อยๆถอดกางเกงออกเอง ตอนนี้หน้าขาวซีดๆ ดูหมดแรง

จริงๆอรรถพลไม่ได้จูบหน้าอกใครมานานมาก เอาจริงเขาไม่เคยใช้ปากแตะส่วนไหนของใครเลยแต่ความขาวสะอาดเมื่อครู่ทำให้จินตนาการบรรเจิดที่จะแกล้งยัยเด็กนี่แบบอดไม่ไหว

อรรถพลใช้มือสัมผัสตรงหว่างขาของฟ้า

“ฟ้ากลัว”

อรรถพลชะงักนิดนึง

“ไม่ค่อยได้ทำหรอ”

“ฟ้ากลัวค่ะ ฟ้ากลัว”

ฟ้าพูดเร็วทำท่าเหมือนจะร้องไห้..

อรรถจูบก่อนที่ฟ้าจะเอ่ยอะไรเพิ่ม

“เบาๆนะ เบาๆนะครับ ตามผมมานะ”

อรรถเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กภายใต้แสงไฟอุ่นๆสลัวๆ ฟ้าหน้าซีดตามองมาที่อรรถ สั่นไปทั้งตัว มือใหญ่จับแก้มเล็กเบาๆ แบบปลอบโยน เขาค่อยๆเลื่อนมือลงใต้ซอกคอและดึงขึ้นมาจูบๆหลอกล่อเล่นอยู่ตรงนั้น

เขาจูบที่ปากและมองตาคนตัวเล็กอย่างปลอบโยนและพาทำเบาๆตามที่รับปาก คนตัวเล็กทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย อรรถให้ฟ้านอนคว่ำยัยฟ้ากอดหมอนแน่น เขาเข้าไปในร่างกายยัยฟ้าจนสุดและค่อยๆขยับตัวถี่ขึ้น

ถี่ขึ้นๆ

ความชื้นแฉะของวัยสาวที่ร่างกายสมบูรณ์แบบและเสียงครางไม่เป็นระส่ำของยัยฟ้าค่อยๆหลุดรอดออกมาจากหมอน 

คงจะพยายามกลั้นเสียงแล้วทนไม่ไหวสินะ

อรรถพลถอนตัวออกเสียงดังเฮือกของคนตัวเล็ก ร่างเกร็งไปทั้งตัวในเฮือกสุดท้ายน่าจะเสร็จพร้อมๆกัน…

ใช่!! พร้อมกัน คนตัวเล็กคงสบายตัวสุดๆไปเลยไม่ต่างกัน

อรรถพลคิดและมองคนตรงหน้าคือสาวน้อย ปากแดงๆ หน้าซีดๆนอนหลับอยู่หมอนข้างๆ ในอ้อมกอดที่อรรถพลไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะได้นอนกอดใครอีก แต่เขาก็อดกอดแน่นๆๆไม่ได้ เพราะยัยตัวเล็กตัวสั่นเทาอย่างกับกลัวตัวเองจะหายไปจากโลกใบนี้

เขามองหน้าที่หลับสนิท

ใจโหวงเหวงชอบกลที่นึกถึงยัยฟ้าก่อนหน้านี้

ฟ้ากลัวหรอ จะบอกว่าไม่เคยหรอ หรือไม่เป็นกันแน่

นี่หลับจังเลยเหนื่อยมากหรือขี้เซาวะเนี่ย

“ฟ้า เธอ!!”

อรรถพลปลุกฟ้า

“ไปเข้าห้องน้ำก่อนไปทำความสะอาดก่อนค่อยมานอนปะ”

อรรถปลุกเบาๆ

ฟ้าลุกไปเข้าห้องน้ำเงียบๆ

อรรถพลทำความสะอาดที่นอน

“3 รอบหรอ บ้าไปแล้ว!”

อรรถพลพึมพำ ร้อยวันพันปีไม่เคยจัดเต็มแบบนี้เลย เขาเก็บถุงยางไปทิ้ง ดีนะค้างอยู่ในกระเป๋าตลอด ใครจะคิดว่าจะได้ใช้

ไม่นานตัวเล็กๆหัวฟูๆก็เดินกลับมานอนที่เดิมนิ่ง...

จนเกือบ9 โมง ญี่ปุ่น

“นี่ตื่น”

“ขอโทษค่ะ”

ฟ้างัวเงียลุกขึ้นและเหมือนเจ็บ

“อย่าบอกใครนะคะ”

ฟ้าพูดไม่ได้เงยหน้ามามองอรรถพลและจะเดินออกไป

อรรถพลเอื้อมมือจับที่แขนแต่ฟ้าขยับออกไม่ให้จับ

“เธอเจ็บมั้ย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่อย่าบอกใครนะคะ”

ฟ้าพูดเสียงดังชัดเจนและเดินออกจากห้องไป

เสียงสีฟ้าเข้าห้องน้ำไป

หัวใจจะวาย

เด็กสมัยนี้ง่ายๆแบบนี้หรอวะ

อรรถนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว จิบกาแฟอยู่

“หัวหน้าได้ใส่ถุงมั้ยคะ”

เสียงฟ้าถามจากข้างหลังเสียงจริงจังแปลกหู

อรรถหันไปมอง

“ครั้งแรกไม่ได้ใส่”

“อ้าว กี่ครั้งอ่ะ”

“สาม”

“ครั้งหลังใส่มั้ยคะ”

“ใส่”

“อาฮะ”

ยัยฟ้าทำท่าเข้าใจและกลับเข้าห้องไป

อรรถพลงงในวัย 45!! ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย ไม่เข้าใจเด็กเลยจริงๆ ไม่โวยวาย ไม่ร้องขออะไร ง่ายๆแบบนี้หรอ??!! หรือจะเก็บไปข่มขู่ทีหลังป่าววะ ง่ายเกินก็กังวล อรรถมองไปที่ประตูห้องฟ้าที่ปิดอยู่!

“อย่าบอกใครนะคะหรอ ยัยตัวแสบจริงๆ”

 อรรถพลพึมพำคนเดียว