ผู้วิเศษทุกคนยกเว้นข้า

บทที่ 6

ท้ายที่สุดสตรีที่ถูดพูดถึงในแง่ไม่ดีนักเช่นเฟยเจินก็เดินออกมาตำหนักเสียที เวลางานเริ่มคือต้นยามซื่อ

ทว่ากว่าข้าจะไปร่วมงานได้ก็ตอนปลายของยามซื่อเสียแล้ว

รถม้าเก่า ๆ คันหนึ่งถูกทิ้งเหลือไว้ให้ข้านั่งออกจากวังไปยังสถานที่จัดงาน

อุทยานป่าหลวงตั้งอยู่ท้ายเมือง เป็นป่าที่อยู่ในความดูแลของพระราชวัง มีเจ้าหน้าที่ มีการล้อมรั้วอย่างแน่นหนา สัตว์ในอุทยานจึงถูกเลี้ยงกึ่งตั้งใจกึ่งปล่อยตามธรรมชาติ มีทั้งสัตว์หายาก สัตว์ธรรมดาทั่วไป รวมถึงสัตว์ดุร้ายต่าง ๆ ด้วย

ไม่นานรถม้าของข้าก็เคลื่อนถึงอุทยานที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน บริเวณด้านนอกประกอบด้วยชาวบ้านที่อยากมาเห็นงานของชนชั้นสูง ส่วนด้านในกำลังทำพิธีเปิดงาน มีการมอบของขวัญระหว่างบิดากับบุตรเพื่อเป็นการแสดงให้ปวงชนเห็นถึงขนบธรรมเนียมการกตัญญูต่อผู้ให้กำเนิด

เป็นการปลูกฝังขนบธรรมเนียมนี้ให้ประชาชนทางอ้อมนั่นเอง

ข้าเป็นเพียงผู้วิเศษตัวเล็ก ๆ ที่ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งผู้หนึ่งหายไปจากในงานย่อมไม่มีใครสนใจ เพราะช่วงเช้ามิใช่หน้าที่ของพวกข้า จะมีก็แต่บางคนที่เป็นบุตร บุตรีของตระกูลชั้นสูงอยู่แล้วที่ต้องเข้าไปนั่งร่วมกับครอบครัวของตน

ซึ่งก็คือผู้วิเศษทุกคนยกเว้นข้า

ข้าควรเศร้าใจสินะ แต่ว่าตอนนี้ข้ากลับยิ้มร่า ในใจนี่ลิงโลดดีใจจนแทบอยากตะโกนออกมาเสียงดัง

เป็นเช่นนี้มันช่วยให้ข้าทำงานง่ายขึ้นน่ะสิ ตอนลงจากรถม้าข้าไม่ลืมหยิบถุงผ้าที่เตรียมเอาไว้ลงมาด้วย เวลานี้ข้ายืนปะปนกับชาวบ้านที่มายืนออกันอยู่ด้วนนอกลานกิจกรรม

ยืนดูขุนนางเกี่ยวกับพิธีการทำงาน บริเวณที่ข้ายืนอยู่สามารถได้ยินเสียงผู้ดำเนินการพูดได้ชัดเจน

“ถึงเวลาที่ข้าน้อยจะมากล่าวถึงกติกาการแข่งขันล่าสัตว์ในปีนี้....”

ชายผู้เป็นตัวแทนร่ายรายละเอียดการแข่งขันเดินออกมาข้างหน้า หันหน้าออกจากองค์ฮ่องเต้และเหล่าองค์ชาย ท่าทีคล้ายต้องการชี้แจงให้ทั้งครอบครัวขุนนางที่มาร่วมงาน และชาวบ้านให้ทราบทั่วถึงกันด้วย

“....เนื่องจากงานนี้ฝ่าบาททรงต้องการวัดความสามารถของบุตรชายตนนั่นก็คือบรรดาองค์ชายผู้สูงศักดิ์ ฝ่าบาททรงมีความเห็นให้แต่บุตรชายตนแต่ละคนสามารถพาคุณชายเข้าไปช่วยด้วยคนละหนึ่งคน และสองทหารติดตัวไป ในครั้งนี้ที่ให้ตามไปด้วยเพียงหนึ่งทั้งนี้เพื่อให้ตรงตามจุดประสงค์ของงาน”

“เสด็จพ่อหากลูกไม่ต้องการพาคุณชายสักคนไปได้หรือไม่”

บุรุษในชุดแต่งกายสีดำสนิท ปักดิ้นลวดลายสีทองดูสูงศักดิ์ แม้ดูเรียบง่ายจนเกินไปเมื่อเทียบกับตำแหน่งองค์ชายสามที่ชายหนุ่มนั่งอยู่แต่เพียงชุดธรรมดาเหล่านั้นเมื่อสวมลงบนร่างของชายผู้นี้กลับสามารถดึงดูดสายตาทุกคู่ให้มารวมที่ร่างกายของเขา ใบหน้าที่หล่อเหลาองอาจทว่าริมฝีปากไร้รอยยิ้มประดับ ดวงตาสีดำสนิทดุดันจ้องตรงไปยังผู้เป็นบิดา ทำให้คนมองได้แต่หลงใหลเคลิบเคลิ้มอยู่ใกล ๆ

สตรีในใต้หล้าไม่มีใครสามารถต้านทานใบหน้าดุจเทพเซียนของชายผู้นี้ได้ หากแต่หาได้มีใครกล้าเข้าใกล้เขา เพราะเขาผู้นี้ได้ชื่อเรื่องสามารถฆ่าคนโดยไม่ได้กระพริบตา กล้ามเนื้อบนใบหน้าไม่เปลี่ยนเลยด้วยซ้ำ

บุรุษที่หล่อเหลาน่าหลงใหลและน่าสะพรึงกลัวผู้นี้คือ องค์ชายสามเฉิงหย่งจื้อ หรือท่านอ๋องสาม บุคคลที่เป็นเป้าหมายข้าในการเกิดใหม่ครั้งนี้นั่นเอง

วาจาฉะฉานพูดจาตรงไปตรงมาไร้การเกรงใจใด ๆ ทั้งสิ้นของเฉิงหย่งจื้อทำให้ข้าหยักยิ้มมุมปาก

องค์ฮ่องเต้เมื่อโดนตรัสถามเช่นนั้นจึงมองบุตรชายผู้นี้ด้วยสายตาเอ็นดูดั่งบิดามองบุตร

สุรเสียงอบอุ่นดุจสายธารในน้ำพุร้อนดังให้ได้ยินกันทั่วบริเวณ “ตามใจเจ้าเถิด”

ฮ่องเต้องค์นี้นับว่าบุคคลที่เก็บอารมณ์ตนเองเก่งยิ่งนัก ข้าจำได้ว่าในหนังสือนิยายบอกว่าพระองค์ไม่ปลื้มลูกผู้นี้เพราะเป็นคนของฝ่ายฮองเฮา อีกทั้งความสามารถ นิสัยเด็ดขาดไม่ยอมคนของเฉิงหย่งจื้อทำให้หลาย ๆ ครั้งสามารถทำผลงานได้ดีกว่าองค์รัชทายาทซึ่งฮ่องเต้เป็นผู้หนุนหลัง

โดยรัชทายาทคือพระเอกของนิยายเรื่องที่ข้าอ่านนั่นเอง

พระเอกในนิยายแล้วอย่างไร ข้ามาเกิดใหม่เป็นตัวแถมเพื่อช่วยเหลือตัวร้ายที่มิได้รับความเป็นธรรม

หากต้องปะมือกับพระเอกหรือฮ่องเต้ข้าก็มิสน

“ทำไมเล่าน้องสาม คุณชายเหล่านี้ฝีมือมิด้อยไปกว่าพวกเราเลยนะ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังออกจากปากรัชทายาท

องค์รัชทายาทหรือ องค์ชายรองเฉิงหย่งเจี้ยน บุรุษผู้นั่งถัดมาจากฮ่องเต้ ดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย สันจมูกเอย สันกรามเอย ริมฝีปากเอยประกอบลงมาบนใบหน้ารูปไข่ช่างสมบูรณ์แบบ จนคนที่มองได้แต่คิดในใจว่าไยสวรรค์จึงได้ลำเอียงเช่นนี้

สิ่งที่น่าหลงใหลบนเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบ เวลายิ้มทีหนึ่งไปถึงดวงตาใสกระจ่างคู่นั้น ทำให้สตรีน้อยใหญ่อยากวิ่งเข้าไปหาเพื่อให้ได้รับรอยยิ้มนั้น

องค์ชายรองเป็นบุรุษที่เรียกได้ว่าเป็นสุภาพบุรุษที่แท้จริง เป็นผู้ที่มีสหายมากมาย เป็นมิตรได้กับทุกคนที่เข้าหา

แต่ใครจะไปรู้ว่าภายใต้หน้ากากแสนดีนั้นสิ่งใดทำให้ฮ่องเต้ทรงเลือกเขาเป็นองค์รัชทายาท ทั้ง ๆ ที่องค์ชายองค์อื่น ๆ ก็ใช่ว่าจะด้อยไปกว่าเขา

“ข้าล่าคนเดียวก็เพียงพอแล้ว”

“นั่นสิ พี่ลืมไปว่ารื่องบู๊เช่นนี้น้องสามมิเป็นรองใครอยู่แล้ว”

จบบทสนทนาระหว่างสองพี่น้องเสียที สีหน้าผู้คนโดยรอบถึงกับผ่อนคลายลง ยามเมื่อได้ยินเสียงองค์ชายสามตรัสหลายคนคงลุ้นตัวโก่งว่าจะมีเรื่องเลือดตกยางออกเกิดขึ้นต่อหรือไม่

ครานี้นับว่าโชคดี ชายผู้ดำเนินการจึงเอ่ยประโยคถัดไป

“กติกาคือให้องค์ชายเข้าไปล่าสัตว์ในอุทยานโดยก่อนหน้านี้ มีทหารเข้าไปทำสัญลักษณ์สีทองไว้บนเขาของสัตว์ที่ถูกเลือกสามตัวเท่านั้น หากองค์ชายคนไหนสามารถตามหาและล่าได้ให้นำกลับมาที่เส้นชัยผู้ชนะคือผู้ที่สามารถล่าสัตว์ที่มีสัญลักษณ์ได้และไปถึงเส้นชัยได้เป็นคนแรก คนที่สอง คนที่สามเรียงลำดับ ใช่แล้วขอรับ ผู้ที่ชนะในครั้งจะมีเพียงสามพระองค์ องค์ฮ่องเต้จะมอบรางวัลล้ำค่าอย่างที่ทุกท่านคาดไม่ถึงแน่นอนขอรับ”

เหอะ ข้าที่ยืนฟังถึงกับพ่นเสียงออกมาจากลำคอ

หากใครชนะฮ่องเต้จะมอบรางวัลล้ำค่าอย่างที่ทุกท่านคาดไม่ถึง

ข้าคนหนึ่งแหละที่คาดถึง รางวัลล้ำค่าที่ว่าก็คือพวกข้าสามผู้วิเศษรุ่นใหม่อย่างไรเล่า ที่ข้าจี๊ดในใจก็เพราะว่าพวกคนในราชวงศ์ทำราวกับพวกข้าเป็นสิ่งของทั้ง ๆ ที่เรียกพวกข้าว่าผู้วิเศษ แต่ความจริงอยากจะมอบให้ใครก็ได้โดยไม่ขออนุญาตเจ้าตัวอย่างข้าเลย

แต่เอาเถิด ข้ามิได้ต้องการเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงอย่างคนโง่เขลา ข้าเพียงทำตามแผนที่ตนเองวางไว้ก็พอ

จากในนิยายที่หนึ่งจะได้เลือกผู้วิเศษด้วยตนเองก่อน รองลงมาที่สอง และที่สามคือลำดับที่ไม่มีสิทธิเลือกผู้วิเศษ

เหลือผู้ใดก็ได้ผู้นั้นไปเป็นผู้ช่วยนั่นแหละ

ซึ่งข้าคิดใช้จุดนี้ในการให้ตนเองเข้าไปเป็นผู้ช่วยของอ๋องสาม

ฉะนั้นข้าต้องทำให้เขาล่าสัตว์มีสัญลักษณ์ได้ แต่ต้องกลับออกจากป่าเป็นคนสุดท้าย

ข้าหันหลังเดินออกจากฝูงชนเพื่อเดินแยกออกไปอีกทาง บนบ่าไม่ลืมแบกถุงผ้าไปด้วย