คอนโดเดียวกัน2

ครู่หนึ่งต่อมา

เขาจึงได้เห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนที่แสนจะคุ้นหน้ากำลังเดินปรี่เข้าหาอิงอิง

ป๊า!

อานนท์เรียกขานบุคคลนั้นอยู่ในใจ

ท่านเจ้าสัวเทียนชัยกำลังเดินออกมาจากอาคารจอดรถภายในคอนโดและกำลังเดินเข้าหาอิงอิงที่กำลังเดินเข้าไปในคอนโด อานนท์ถึงกับเพ่งสายตาคมเข้มจ้องมอง เขานึกโกรธอิงอิงเพิ่มขึ้นมาจับใจ

พ่อของเขาก็รู้ว่าเขาอยู่คอนโดนี้ แต่ไม่เคยเลยที่จะไปมาหาสู่เขาที่เป็นลูกชาย แต่กับผู้หญิงไร้ยางอายกลับมาหาอย่างหน้าชื่นตาบาน

เมื่ออานนท์คิดอย่างนั้นจึงหยิบมือถือขึ้นมาจากกระเป๋าด้านในสูทแล้วกดเบอร์ต่อสายตรงหาพ่อของเขาในทันที

ชายหนุ่มรอสัญญาณสายเรียกเข้าอยู่ครู่หนึ่งก็มีการกดรับจากปลายสาย “ว่าไงเจ้าลูกชาย”

เจ้าสัวเทียนชัยหยุดยืนรับสายจากโทรศัพท์มือถือในขณะที่อิงอิงหยุดชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน อานนท์ที่นั่งอยู่ในรถตรงหน้าลานจอดรถนอกอาคารสังเกตได้อย่างนั้น

“ป๊าอยู่ไหน” อานนท์กรอกเสียงใส่โทรศัพท์มือถืออย่างลองเชิง

เสียงของเจ้าสัวเทียนชัยอึกอักบางเบาก่อนตอบ “ป๊าอยู่ภัตตาคารกำลังสังสรรค์กับเพื่อน มีอะไรหรือเปล่า”

อานนท์ได้ฟังถึงกับมุมปากกระตุก แน่นอนว่าพ่อของเขาต้องโกหก พ่อของเขาแอบเลี้ยงต้อยอีหนูเอาไว้มาหลายปีโดยไม่ให้แม่รู้ เดิมทีเขาก็ไม่คิดจะสนใจ แต่ช่วงหลังๆ มานี่พ่อไม่เคยกลับบ้านเลย จนแม่ของเขา...

“ว่าไง มีอะไรหรือเปล่าอาหมิง”

เจ้าสัวเทียนชัยยังคงถามย้ำมาทางปลายสาย ทำเอาอานนท์ต้องรีบตัดบท

“ไม่มีอะไร แค่นี้นะป๊า”

“อะไรของ...” เสียงปลายสายขาดหายไป เนื่องจากอานนท์กดตัดสายไม่อยากต่อคำ

เขาเพียงนั่งหลับตาศีรษะพิงกับพนักเก้าอี้ฝั่งคนขับ โดยไม่ยอมขยับออกไปไหนเหมือนเดิม

พ่อของเขาติดอกติดใจของกินนอกบ้านบ่อยครั้ง กระทั่งไม่ค่อยจะกลับเข้าบ้าน

จนกระทั่งในที่สุดแม่ของเขาก็ตัดสินใจออกหากินนอกบ้านบ้าง ตามประสาคนมีอันจะกินไม่ต้องง้อกัน

พ่อมีเมียน้อยเลี้ยงดู แม่มีชู้เลี้ยงดูไม่ต่างกัน

ทุกคนดูแฟร์กันดี แต่ที่ไม่แฟร์ก็คือเขาคนนี้ที่เป็นลูกชาย

เขาที่เรียนอยู่เมืองนอกไม่เคยรับรู้จนกระทั่งเรียนจบแล้วกลับมาเมื่อปีที่แล้วถึงได้รู้เรื่องของพ่อกับแม่ที่เบื้องหน้าฉากสังคมยังคงสวยหรูรักกันปานกลืนกินแต่เบื้องหลังเน่าเฟะอย่าบอกใคร เขาจึงต้องเข้ามาบริหารงานของบริษัทในอายุแค่เพียงยี่สิบแปดปี ยังไม่สามสิบด้วยซ้ำ ถึงแม้จะเป็นเพียงตำแหน่งรองประธานบริษัทแต่งานทั้งหมดก็ไม่ต่างจากประธานใหญ่สักเท่าไหร่

ในเมื่อบ้านไม่เป็นบ้านอีกต่อไป เขาจึงย้ายมาอยู่ที่คอนโดเพียงคนเดียว การร่ำรวยล้นฟ้าไม่ทำให้เขาสุขกายสบายใจเอาเสียเลย

อานนท์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือมาต่อสายตรงถึงอีกเบอร์หนึ่ง

เมื่อปลายสายรับแล้วเขาจึงไม่เวิ่นเว้อยืดเยื้อ

“ไอ้ธี แกอยู่ไหน ดื่มเหล้ากัน” จบคำก็ตัดสายไม่มีรอให้ปลายสายได้ปฏิเสธ ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

อิงอิงรีบสาวเท้าก้าวเดินให้เร็วขึ้นเพื่อทิ้งระยะห่างเมื่อเจ้าสัวเทียนชัยเดินเข้ามาใกล้

เธอรู้ว่าเจ้าสัวเทียนชัยรักน้ากัญญามากถึงขนาดเลี้ยงต้อยกันมาตั้งแต่น้ากัญญาอายุได้เพียงสิบแปดปีจนตอนนี้น้ากัญญาอายุสามสิบสองปีแล้วก็ยังคงเลี้ยงดูกันอยู่ แต่ถึงเธอจะรู้อย่างนั้นเธอก็ยังไม่ไว้วางใจเจ้าสัวอยู่ดี ดูสายตาของเขาเมื่อมองเธอนั่นไง ลับหลังน้ากัญญาที่ไรชอบมองเธออย่างนี้ทุกที

“เป็นอะไรหรือเปล่าหนูอิง ทำไมมอมแมมอย่างนี้”

เสียงทุ้มต่ำของท่านเจ้าสัวเทียนชัยวัยกลางคนถามขึ้นอย่างห่วงใยมาทางอิงอิงที่กำลังเดินอยู่ตรงด้านหน้าของเขา

อิงอิงหันหน้าไปมองท่านเจ้าสัวพร้อมทั้งส่งยิ้มตอบกลับตอบคำด้วยน้ำเสียงรื่นหู “หนูไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร” กับผู้ชายที่ยิ่งใหญ่เธอจะทำเสียมารยาทไม่ได้ เขาเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณคนหนึ่งของเธอก็ว่าได้เพราะว่าเขาอยู่เบื้องหลังของน้ากัญญาที่เลี้ยงดูเธอมาถึงเก้าปี

“ไม่เป็นอะไรมากก็ดี” เจ้าสัวพูดแค่นั้นเมื่อทั้งสองเดินเข้ามายังคอนโดของกัญญาพอดิบพอดี

“พี่ชัย” เสียงหวานๆ ของน้ากัญญาส่งออกมาก่อนตัวเสียอีก เธออยู่ในชุดลำลองสีแดงสดลายลูกไม้ ที่เรียกได้ว่าเซ็กซี่ขยี้ใจ ดูก็รู้ว่ารอท่านเจ้าสัวอยู่ตลอดเวลา

กัญญาในมาดของผู้หญิงสวยสม่ำเสมอไม่เคยลดหย่อนปรายสายตาเรียวสวยมองหลานสาวที่เดินเข้ามาพร้อมกันพี่ชัยของเธอ “อ้าว! อิง เป็นอะไร ทำไมมอมแมมนัก”