คอนโดเดียวกัน1

ภายในรถคันหรูของอานนท์ที่กำลังขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนนในยามค่ำคืนใจกลางกรุง

อิงอิงนั่งอยู่ด้านข้างคนขับในสภาพมอมแมม เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยฉีกขาดเนื่องจากล้มไปกองกับพื้นถนน ช่วงไหล่กลมมนและลำแขนเรียวสวยมีริ้วรอยแผลถลอก กระโปรงทรงสอบสีดำที่สวมใส่ก็มีรอยขาดวิ่นเหมือนกัน

เธอถูกรถพุ่งเข้าชนอย่างจัง

หากเป็นคนอื่นคงได้แผลมากกว่านี้

แต่เธอที่เป็นวิญญาณไป๋กุ้ยอิงอดีตแม่ทัพหญิงฝีมือฉกาจกำลังอาศัยร่างบอบบางของอิงอิง

เธอจึงสามารถกลิ้งไปกับพื้นด้วยวิทยายุทธ์ที่อยู่ในจิตสำนึกมาเนิ่นนาน

เอาตัวรอดจากบาดแผลฉกรรจ์ได้ไม่ยาก

แต่สมองน้อยๆ นี้กลับกระแทกกับฟุตบาทเสียได้ เธอคงจะสลบไปนานเลยเชียว  

อิงอิงคิดอะไรเพลินๆ สายตายังคงแอบมองผู้ชายคุ้นตาในอดีตชาติอย่างเหม่อลอย 

ใบหน้าของเขายังคงคมคายหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง ดวงตาเรียวคม จมูกเป็นสันตั้งตรง ริมฝีปากสีแดงๆ ก็ไม่เปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าผมจะไม่ยาวเท่ากับเมื่อก่อนแต่มันก็ไม่สามารถลดทอนความเป็นตัวตนของเขาไปได้ ท่าทางเย็นชาแลดูสูงศักดิ์สูงค่านั่นอีก เขายังคงเป็นจ้าวหยางหมิงเซียนไม่เคยเปลี่ยนไป

แต่ที่เปลี่ยนไป ก็คงเป็นความทรงจำของเขาที่ลืมเลือนไป๋กุ้ยอิงไปแล้วจนหมดใจ

เขาลืมไป๋กุ้ยอิงไปแล้ว...

เมื่ออิงอิงคิดมาถึงตรงนี้ ดวงตากลมโตสวยใสพลันมืดแสงลง ที่กำลังพราวระยับเมื่อครู่นี้พลันเปลี่ยนไป เธอกำลังมองอานนท์ด้วยสายตาสะท้อนอารมณ์เจ็บปวดอาลัยอาวรณ์จนคนถูกมองรู้สึกได้

อานนท์ชินชากับสายตาพราวระยับจากผู้หญิงทั้งหลายยามเมื่อพวกเธอมองเขา พวกผู้หญิงมักจะมองเขาแบบไม่วางตาพร้อมส่งสายตาพริ้มเพรายั่วยวนมาให้เขาไม่ขาดสาย แต่กับผู้หญิงท่าทางเฉิ่มๆ ด้านข้างนี้กำลังมองเขาด้วยสายตาประหลาดแปลกไป

เดิมทีเธอก็มองเขาอย่างหลงใหลได้ปลื้มไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ชอบมองเขา แต่จู่ๆ สายตาของเธอก็เปลี่ยนไป

นี่เธอเป็นอะไรมากหรือไม่ ทำไมเขาไม่ชิน

อานนท์ขับรถไปขนลุกไปอยู่อย่างนั้น พลางแอบชำเลืองสายตามองใครบางคนอย่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

“บ้านเธออยู่ทางไหน” ชายหนุ่มถามขึ้นเมื่อรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศวังเวงรอบๆ ตัวเต็มที เขาอยากไล่เธอลงจากรถเดี๋ยวนี้เลยจริงๆ

อิงอิงละสายตาจากอานนท์ก่อนจะชี้นิ้วไปยังทิศหนึ่งแล้วบอกทาง “เลี้ยวซ้ายอีกสามร้อยเมตรค่ะ”

อานนท์ขับรถไปตามทางที่อิงอิงบอกอย่างให้ความร่วมมือด้วยเพราะใจของเขาอยากไปส่งเธอให้ถึงบ้านเต็มที

ขืนอยู่ด้วยกันนานอย่างนี้เขาคงหลอนแน่ๆ

“ข้างหน้านี่ค่ะ จะถึงแล้ว”

อิงอิงชี้นิ้วออกไปทางคอนโดหรูแห่งหนึ่ง

เป็นคอนโดที่น้ากัญญาอ้อนเจ้าสัวเทียนชัยซื้อให้เมื่อไม่นานและได้ย้ายเข้ามาอยู่เมื่อวานนี้เอง

ซื้ด้วยเหตุผลที่ว่าอิงอิงจะได้ไปทำงานสะดวกๆ โดยที่น้ากัญญาไม่ต้องคอยรับคอยส่งเหมือนเมื่อตอนสมัยเรียน  

น้ากัญญาดูแลเธอเป็นอย่างดีจริงๆ เธอทั้งรักและเคารพน้ากัญญาคนนี้มากๆ ถึงแม้ว่าน้ากัญญาจะเลือกทางเดินที่ผิดไปเสียหน่อย

อานนท์เลี้ยวรถเข้ามาตามทางที่อิงอิงบอกกล่าวพร้อมกับเรียวคิ้วคมของเขาต้องขมวดเข้าหากันแน่น

ที่นี่มันคอนโดของเขา!?

“เธออยู่คอนโดนี้หรือ?” อานนท์ถามออกไปเมื่อเลี้ยวรถเข้ามาจอดภายนอกอาคารจอดรถทางด้านหน้าของคอนโด

“ค่ะ” อิงอิงเอียงหน้าน้อยๆ ตอบรับ “ที่จริงคุณอานนท์ส่งฉันที่ริมถนนก็ได้นะคะ ไม่เห็นจะต้องเลี้ยวเข้ามาให้ลำบาก”

อานนท์ไม่ตอบ เขายังคงมองคอนโดตรงหน้าสลับกับใบหน้าของเลขาสาว

อิงอิงเห็นเขามองมาก็เลยไม่ยอมลงจากรถง่ายๆ เธอยังคงนั่งนิ่งๆ ให้เขามอง เธออยากถูกเขามองและเธอก็อยากมองเขา เธอจึงตั้งใจถ่วงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด

“ลงไป!” ประโยคคล้ายคมมีดเอ่ยออกมาจากริมฝีปากสีแดงๆ ของอานนท์ ทำเอาใครบางคนถึงกับใจกระตุกคล้ายถูกถีบจนกระเด็น

อิงอิงถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนก้มหน้าก้มตาตัดใจแล้วเปิดประตูออกจากรถคันหรูไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเธอออกจากรถมาแล้วจึงเดินคอตกจากไปอย่างเงียบงันทิ้งเอาไว้เพียงอานนท์ให้มองตามอย่างนึกขัดเคือง

ผู้หญิงคนนี้จะมีปัญญาอะไรซื้อคอนโดหรูระดับนี้ได้ หากไม่ใช่เงินจากพ่อของเขา

อานนท์คิดอย่างนั้นขณะยังคงนั่งอยู่ในรถไม่มีขยับไปไหน

เขายังคงนั่งมองตามแผ่นหลังของอิงอิงที่กำลังเดินเข้าไปในคอนโดอย่างนึกขัดใจขัดเคืองลูกนัยน์ตา