คอนโดเดียวกัน3

“หนูไม่เป็นไรค่ะ น้า อย่าสนใจหนูเลย”

อิงอิงบอกปัดไปพร้อมทั้งเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อเข้าห้องส่วนตัวของตน

กัญญามองตามหลังหลานสาวอย่างนึกขัดตาก่อนส่งเสียงแหลมให้อิงอิง “นี่อิง ทำไมไม่แต่งตัวให้มันดูดีกว่านี้หน่อย แต่งตัวเฉยระเบิด น้าจะเป็นลม” เธอพูดไปพลางเดินไปรินน้ำชาให้ท่านเจ้าสัวที่เดินไปนั่งตรงส่วนของเคาเตอร์ที่มีลักษณะคล้ายบาร์เหล้าตรงกลางห้องถัดจากห้องครัว

“หนูชอบแต่งแบบนี้ น้าเลิกบ่นได้แล้ว” อิงอิงยังคงบอกปัดไปก่อนหายตัวเข้าไปในห้อง เธอไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอของคู่รักต่างวัย

เมื่ออิงอิงเข้ามาในห้องส่วนตัวแล้วเธอจึงถอดชุดที่น้ากัญญาบอกว่าเชยระเบิดออกจากลำตัว เธอต้องแต่งตัวอย่างนี้ก็เพื่อน้ากัญญาและตัวของเธอเอง

เธอต้องทำตัวเฉิ่มเฉยระเบิดตลอดเวลาก็เพราะว่าไม่อยากทำตัวให้สวยโดดเด่นจนเกินไป

เมื่อตอนสมัยเรียนมีผู้ชายมาขายขนมจีบให้เธอเยอะแยะไปจนเธอนึกรำคาญ ยิ่งถ้าเธอแต่งตัวแบบที่สาวๆ สมัยใหม่เขาชอบใส่กัน เมื่อนั้นหนุ่มๆ ได้ตามเธอเป็นพรวนจนเธอไม่เป็นอันทำอะไร

มีคนบอกว่าเธอสวย แน่นอนว่าเธอชอบที่มีคนชม แต่ยิ่งมีคนชมคนเกลียดก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เธอจึงเลือกที่จะทำตัวเชยๆ เฉิ่มๆ แบบนี้ตลอดเวลา พวกผู้ชายที่มองเห็นผู้หญิงเฉิ่มและเชยเป็นบ้าอย่างนี้เป็นต้องหันไปสนใจผู้หญิงโฉบเฉี่ยวสวยเปรี้ยวเข็ดฟันกันทุกคนไป นั่นยิ่งทำให้เธอได้ใจ จนต้องแต่งตัวให้เฉิ่มเข้าไว้ ยิ่งเฉิ่มยิ่งดี

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งคืน

อิงอิงที่อาบน้ำชำระล้างคราบฝุ่นดินจนเนื้อตัวสะอาดหอมกรุ่น แล้วได้แต่นอนพลิกมาพลิกไปอยู่บนเตียงนอน

เธอนอนไม่หลับ จะข่มตาลงยังไงก็หลับไม่ลง

คอนโดนี้ทั้งหรูทั้งแพง แต่ทำไมไม่เก็บเสียงเอาเสียเลย

อิงอิงนอนพลิกซ้ายพลิกขวาอีกสองสามที เสียงครวญครางอือๆ อาๆ ก็ยังคงดังเล็ดลอดออกมาจากห้องของน้ากัญญาให้เธอได้ยิน ทำเอาใจสาวของอิงอิงต้องสั่นเทิ้มกันเลยทีเดียว

จริงอยู่ว่าร่างของอิงอิงนี้ยังคงเป็นสาวสวยบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่กับวิญญาณของไป๋กุ้ยอิงไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องแต่อย่างใด

ไป๋กุ้ยอิงเคยมีสัมพันธ์สวาทมาแล้วกับจ้าวหยางหมิงเซียน เมื่อครั้งที่ทั้งสองรักกันจนไม่อาจห้ามใจ

ภาพแห่งการร่วมรักระหว่างกันของจ้าวหยางหมิงเซียนและไป๋กุ้ยอิงยังคงตราตรึงในใจมิเคยเสื่อมคลาย ภาพของริมฝีปากแดงๆ ที่พรมจูบไปทั่วใบหน้าและเนื้อตัวของเธอ ภาพแผงอกบึกบึนที่ขยับขึ้นๆ ลงๆ ภาพของวงแขนกำยำที่โอบล้อมหนั่นแน่น ภาพของสองร่างเปล่าเปลือยที่สอดประสานเข้าหากันตลอดทั้งตัวโดยเฉพาะช่วงกลางลำตัวที่ขยับเข้าออกเป็นจังหวะแทนคำบอกรัก ทุกอย่างอิงอิงระลึกได้ทั้งหมด

เฮ่อ! ยิ่งคิดยิ่งอยากช่วยตัวเอง มีเสียงประกอบจากห้องของน้ากัญญาด้วยยิ่งแล้วใหญ่

ตายแน่อิงอิงเอ๋ย...

หญิงสาวคิดไปคิดมาก็เริ่มหงุดหงิดพาใจคิดฟุ้งซ่านเพิ่มมากขึ้น เธอจึงลุกขึ้นพรวดพราดแล้วเดินอาดๆ ไปที่ตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนชุดนอนออกแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีดำกางเกงขายาวเนื้อนิ่มสีเข้มก่อนจะตัดสินใจออกไปเดินเล่นให้ไกลๆ

สงสัยเมื่อตอนหัวค่ำจะสลบนานไปหน่อยทำให้นอนหลับยากชะมัด

อิงอิงยืนกอดอกครุ่นคิดได้อย่างนั้นขณะกำลังยืนพิงผนังห้องของลิฟต์เพื่อรอลิฟต์เคลื่อนตัวลงมายังชั้นแรกสุดของคอนโดแห่งนี้

เมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวมาจนถึงชั้นแรกสุดและประตูลิฟต์เปิดออก อิงอิงถึงกับตกตะลึงพรึงเพริดกับบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาภายในลิฟต์ตัวเดียวกันนี้

อาหมิง...

อิงอิงถึงกับตาโตเมื่อมองเห็นชัดเจนแล้วว่าผู้ชายตัวโตที่กำลังเดินเข้าลิฟต์มาเป็นใคร เธอจึงทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อไม่สามารถก้าวเท้าขยับขาออกจากลิฟต์ไปได้แต่อย่างใด

อานนท์ที่กำลังมึนๆ จากน้ำเหล้าที่ไปดื่มกับเพื่อนมาเมื่อชั่วโมงก่อนหน้าเพียงหรี่ตามองใครบางคนที่ยืนเกะกะอยู่ภายในลิฟต์ เขาจ้องมองใครคนนั้นอยู่ซักพักจึงเริ่มจำได้

ที่แท้ก็แม่เลขาหมาดๆ ของเขาที่เป็นเมียน้อยของพ่อมาเนิ่นนานนี่เอง

“คุณอานนท์” อิงอิงเรียกขานบุคคลที่เธอคิดถึงเขาในหลากหลายลีลาเร่าร้อนเมื่อครู่ใหญ่ที่ผ่านมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”

อานนท์ไม่ตอบ เขาเพียงยืนกอดอกเอาแผ่นหลังพิงกับผนังลิฟต์ด้วยท่าทางเคร่งขรึมใบหน้าเย็นชาและหรี่ตามองอิงอิงแบบไม่วางตา

อิงอิงไม่ได้สนใจกับอาการอย่างนั้นของเขาเลยแม้แต่น้อย

เธอยังคงพูดออกมา “ไปชั้นไหนคะ เดี๋ยวฉันกดให้” ว่าแล้วก็ยกนิ้วเตรียมกดอย่างกระตือรือร้นที่สุดในชีวิต