ทดสอบบางอย่าง

นางโวยวายไปตลอดทาง ทั้งยังบอกเขาอยู่หลายหนว่าหลี่หมิงฮวนสั่งให้นางอยู่ภายในเรือน แต่องครักษ์ไม่ยอมที่จะฟังนาง ก่อนที่เฟยจูจะถูกโยนทิ้งที่หน้าเรือนพัก อาสือก็วิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจ

“ทำอันใดของเจ้าปล่อยแม่นางจูประเดี๋ยวนี้!!!”

องครักษ์ตกใจเสียงของอาสือจึงรีบปล่อยมือออกจากเฟยจู อาสือนึกถึงหลี่หมิงฮวนที่นั่งพูดคุยเรื่องงานกับที่ปรึกษาและขุนนางอีกสองสามคน อยู่ดีๆ เขาก็หงายหลังล้มลงจากเก้าอี้ ก่อนจะตะโกนก้องเรียกชื่อของ อู่เฟยจูออกมา ทั้งยังสั่งให้อาสือรีบไปพาตัวนางมาพบที่ห้องตำรา แม้จะไม่เข้าใจ ทั้งที่ล้มลงไปเองแท้ๆ แต่กลับนึกถึงสาวใช้ตัวน้อยที่อยู่ภายในจวน

พออาสือเร่งรีบมาที่เรือนพักก็เห็นว่าเฟยจูกำลังถูกฉุดกระชากลากถูกอยู่ เขามิใช่คนโง่จึงพอจะมองออกว่า ทั้งสองต้องมีความเชื่อมโยงถึงกันอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่คิดได้ในใจไม่ควรจะเอ่ยถามออกท่านอ๋องออกมา หากยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ

ความร้อนใจทำให้อาสือถีบองครักษ์ที่รังแกเฟยจูไปเต็มแรง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตั้งใจที่จะลากเฟยจูให้เจ็บตัวไปด้วยกันหรือไม่ องครักษ์นายนั้นจึงทิ้งน้ำหนักตัวมาทางเฟยจูและล้มกลิ้งไปกองอยู่กับพื้นอีกครั้ง

“โอ๊ยยย เจ็บ...ท่านช่วยข้าหรือช่วยรังแกข้ากันแน่” เฟยจูดันตัวองครักษ์ออกอย่างยากเย็น นางยังถลึงตาใส่อาสืออีกด้วย

“ไปกับข้า ท่านอ๋องเรียกหาเจ้า”

“ท่านควรจะบอกองครักษ์และบ่าวในเรือนพัก ว่าท่านอ๋องยอมให้ข้าอยู่ในเรือน มิเช่นนั้นครั้งหน้าข้าก็ต้องถูกรังแกอีก” เฟยจูนวดก้นและแขนที่ปวดหนึบของนาง

เกิดแต่กับนางอย่างแท้จริง แผลเดิมยังไม่ทันหาย ก้นของนางก็ช้ำเพิ่มอีกแล้ว เฟยจูรอให้อาสือสั่งความองครักษ์ในเรือนก่อนจะเดินไปที่ห้องตำราพร้อมเขา

เมื่อไปถึงก็เห็นที่ปรึกษาและขุนนางสามคนกำลังคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่ที่พื้น นางจึงไม่กล้าเดินเข้าไปได้แต่หลบอยู่ด้านหลังของอาสือ

หลี่หมิงฮวนเห็นเฟยจูนางมาถึงแล้ว สภาพของนางยังดูเหมือนไปทะเลาะกับพื้นดินมาด้วย ก็ปรายตามองนางอย่างคาดโทษ เขาเอ่ยเสียงเย็นขู่ที่ปรึกษาและขุนนางที่เห็นเรื่องน่าอายของตนเมื่อครู่ ก่อนจะปล่อยให้กลับออกไป

“ประเสริฐยิ่ง เจ้าจะหาเรื่องเจ็บตัวตลอดเวลาให้ได้เลยใช่หรือไม่” เขามองนางอย่างเย็นชา

“บ่าวอยากจะหาเรื่องเจ็บตัวเสียที่ไหนเล่าเพคะ องครักษ์เฝ้าเรือนต่างหากที่ไม่รู้ว่าท่านอ๋องให้บ่าวอยู่ในเรือนได้” นางฟ้องเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้สนใจเลยว่าหลี่หมิงฮวนอยากจะฟังหรือไม่

องครักษ์ที่เฝ้าห้องตำราและคนสนิทข้างกายหลี่หมิงฮวนอีกสองคนได้แต่อ้าปากค้าง ด้วยไม่คิดว่าสาวใช้นางนี้จะใจกล้าต่อปากต่อคำกับท่านอ๋องได้อย่างหน้าซื่อตาใส

“ว่าแต่...มิใช่ว่าเมื่อครู่ ท่านอ๋องเองก็ล้มเช่นเดียวกับบ่าวหรอกนะเพคะ” นางยื่นหน้าไปถามใกล้ๆ

“บังอาจ!!!” ไม่ต้องรอให้หลี่หมิงฮวนตอบคำถามนาง อาซานหัวหน้าองครักษ์อีกคนก็ตวาดนางเสียงดัง มีหรือที่เฟยจูจะกลัว ชินอ๋องผู้เป็นนายยังทำอะไรนางไม่ได้ องครักษ์เช่นเขาจะทำร้ายนางได้หรือ

แต่เพียงแค่นี้นางก็รู้แล้วว่าเมื่อครู่ หลี่หมิงฮวนคงล้มลงเช่นเดียวกับนาง เฟยจูก้มหน้าลงกลั้นขำจนตัวสั่นไปทั้งตัว อาซานคิดว่านางกลัวจนร้องไห้ จึงเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ

“หากเจ้ายังหัวเราะอีกชั่วอึดใจ เชื่อหรือไม่ว่าเปิ่นหวางจะส่งเจ้าไปอยู่ในคุกใต้ดิน”

เฟยจูสะอึกทันที นางปรับอารมณ์และก้มหน้าลงอย่างสงบเสงี่ยม ส่วนอาซานเบิกตากว้างตกใจ เขาไม่อยากจะเชื่อว่านางจะกล้าหัวเราะเรื่องที่ท่านอ๋องหงายหลังล้มลง แต่ว่า...นางรู้ได้อย่างไรว่าท่านอ๋องล้ม

“ไปนั่งอยู่มุมห้องเงียบๆ หากเจ้าส่งเสียงรบกวนเปิ่นหวางทำงาน เปิ่นหวางมีวิธีลงโทษที่เจ้าไม่ต้องเจ็บตัวหลายร้อยวิธี”

“เพคะ” เฟยจูรับคำเสียงเบา ก่อนจะหามุมที่ลับสายตาของเขา แล้วนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยม

อาสือเห็นว่าอาซานและอาลิ่วกำลังจะเอ่ยถามสิ่งใดกับหลี่หมิงฮวน ก็รีบลากทั้งสองออกจากห้องตำราไป ปล่อยให้เฟยจูและหลี่หมิงฮวนอยู่กันตามลำพัง

เฟยจูชะโงกหน้ามองหลี่หมิงฮวนที่ยังคงจดจ่ออยู่กับแผ่นกระดาษบนโต๊ะไม่มีทีท่าว่าจะเรียกใช้นาง นางจึงเอนตัวพิงชั้นหนังสือแล้วหลับไปทันที

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด หลี่หมิงฮวนเงยหน้าขึ้นมาจากแผนที่ของแคว้นต้าหลี่ เขามองไปทางเฟยจู ก็เห็นหลับสนิทไปเสียแล้ว หลี่หมิงฮวนมองนางอย่างครุ่นคิด จนตอนนี้เขายังไม่อาจหาเหตุผลมาหักล้างได้ว่า เหตุใดพอนางเจ็บตัวเขาถึงได้เจ็บตัวไปด้วย อยู่ๆ ก็มีความคิดประหลาดขึ้นมา เขามองไปที่มีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว แล้วหยิบขึ้นมาหมุนเล่นอยู่ในมือ

สายตาของยังคงจ้องมองไปทางเฟยจูอย่างเย็นชา ก่อนจะกดมีดลงบนฝ่ามือเพื่อทดสอบบางอย่าง

“กรี๊ดดดดด” เฟยจูสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด นางกรีดร้องออกมาเสียงดังเมื่อเห็นฝ่ามือเลือดไหลออกมาไม่น้อยเลย

องครักษ์ด้านนอกคิดว่าเฟยจูนางยั่วโทสะหลี่หมิงฮวนอีกแล้ว ถึงได้ถูกลงโทษรุนแรงเช่นนี้ อาสือร้องถามอยู่หน้าห้องตำรา ก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านใน เมื่อทั้งสามคนเข้ามาก็ต้องตกใจ เมื่อฝ่ามือของหลี่หมิงฮวนมีเลือดไหลออกมาจนหยดเปื้อนโต๊ะทำงาน

“ท่านอ๋อง!!! จับตัวนางไว้ นางลอบทำร้ายท่านอ๋อง” อาซานสั่งให้อาสือไปจับกุมตัวเฟยจู แต่เมื่อทั้งสามเห็นเฟยจูนั่งกุมมือที่เต็มไปด้วยเลือดอยู่กับพื้น ก็ต้องหยุดชะงักทันที

“ข้าใช่คนร้ายเสียที่ไหน!!! ท่านอ๋องต่างหากที่ทำร้ายตนเอง ข้าเป็นผู้เคราะห์ร้าย ฮืออออ” นางร้องออกมาเสียงดัง อยากจะด่าหลี่หมิงฮวนที่ทำร้ายตนเองจนนางต้องเจ็บตัวตามไปด้วย

ทั้งสามมองเฟยจูที่ร้องไห้จนน่าเกลียดและมองหลี่หมิงฮวนที่ขมวดคิ้วเคร่งเครียดอย่างไม่เข้าใจ

“ทำแผลให้นาง พวกเจ้าจำเอาไว้ ความตายของเปิ่นหวางขึ้นอยู่กับนาง หน้าที่ของพวกเจ้า...นอกจากคุ้มครองเปิ่นหวางแล้ว ยังต้องดูแลนางด้วย”

ทั้งสามมองไปที่เฟยจูอย่างไม่อยากจะเชื่อ แม้อาสือจะพอเดาได้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่า...เรื่องมันจะร้ายแรงเพียงนี้ ถึงว่า...นางได้มั่นใจ ว่านางไม่มีทางตายด้วยน้ำมือของหลี่หมิงฮวน

ทั้งสามต่างก็รีบหาอุปกรณ์ทำแผลมาจัดการบาดแผลให้กับเฟยจูและหลี่หมิงฮวน อาสือนั่งลงตรงหน้าของเฟยจูแล้วมองนางราวกับว่าอยากจะถามสิ่งใด

“ท่านคงอยากรู้กระมังว่าเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็นความซวยอันใดของข้ากันแน่”

หลี่หมิงฮวนมีหรือจะไม่ได้ยินที่นางพูดกับอาสือ คิ้วของเขากระตุกไม่หยุด นางบอกว่านางซวย...มิใช่เขาหรือที่ซวยไปกับนางด้วย แต่อย่างน้อย หากนางเจ็บตัว ร่องรอยบนตัวกลับไปปรากฏที่ตัวของหลี่หมิงฮวน ต่างจากนาง หากเขาเจ็บตัว นางจะเจ็บหนักจนเห็นได้ชัด เช่นที่เขาลองใช้มีดสั้นกรีดที่ฝ่ามือของตนเอง มือของนางก็เกิดแผลฉกรรจ์ขึ้นมา

“เออใช่...ท่านอยู่ที่นี่ แล้วผู้ใดไปจัดการเรื่องของครอบครัวข้าเล่า” เฟยจูเหมือนเพิ่งจะนึกถึงเรื่องครอบครัวตนเองขึ้นมาได้

“ข้าให้คนไปจัดการให้เจ้าแล้ว ได้เรื่องแล้วข้าจะบอกเจ้า”

“ขอบคุณท่านมาก”

แม้ทั้งสองจะพูดคุยกันเสียงเบา แต่บุรุษอีกสามคนที่อยู่ในห้องตำราก็ได้ยิน